Riks Werts

Dit is het dan.
De laatste editie van de Bombardon.
Het laatste stukske.
Bijna twee jaar hebben we met veel plezier DBBD gemaakt.
Hoewel u erg stil was, kwam u wekelijks even kijken op dit blog.
Wekelijks ruim 400 unieke bezoekers, iedere week weer.

Soms werd er kritisch geschreven; u vond dat niet allemaal even leuk.
Het past niet in een "ons kent ons" cultuur maar het moest, vonden wij.

Veel dank aan alle schrijvers, ook die van het eerste uur, en andere medewerkers; zonder hen was er geen Bombardon geweest.

DBBD blijft voorlopig nog gewoon online; u kunt de reacties op deze laatste, dubbel dikke editie, gewoon nog volgen.
En, vanaf de eerste editie kunt u alles nog eens bekijken.
Ook een herstart, door iemand anders dan, behoort nog tot de mogelijkheden.

Vrijdag Vrijmibo.

Nou tabee dan.

Namens allen:
Bedankt voor uw aandacht.

Lieve Vandersteen

Henk Elsink is mijn held.

Kent u hem nog? Henk Elsink?
Hij speelt de Bombardon.(foto)
Succesvol cabaretier in de jaren 60 70 80.
Hij kwam zo’n beetje onder de grote drie:Wim Kan, Wim Sonneveld en Toon Hermans.
Volle zalen waaronder Carré, een paar hits en veel gevraagd door de TV.
Na het zien van Bram & Freek besluit hij, op 53 jarige leeftijd, te stoppen met zijn carrière.
Hij beseft dan, dat wat hij werkelijk wil maken, nooit zal kunnen realiseren.
Het zal, voor hem, nooit goed genoeg zijn.
Zo gaat het verhaal.
Ik wil het graag geloven.
Liever naakt dan namaak!
Een dapper besluit.
Zelfkennis; volgens Wikepedia: het vermogen om de eigen denkwijze, de mogelijkheden en de onmogelijkheden van de eigen geest en van het eigen lichaam te kunnen inschatten en daar rationele conclusies uit te trekken.

Veel (amateur) organisatoren, bestuurders, muzikanten, schrijvers, kunstenaars etc. zou een dergelijke zelfkennis niet misstaan.

Snotvis

Stelling:
...is wikileaks de provobeweging van de jaren '10?
Toen werd de roep om openheid door de gevestigde orde neergeslagen door
politie te paard....
Is nu op het internet virtueel hetzelfde aan de hand?
Is Julian Assange de nieuwe wereldwijde Roel van Duijn?

Eigen-wijs

DE GESCHIEDENIS HERHAALT ZICH.

Ik ben een van de laatst aangewaaide columnisten bij de BOMBARDON en ik zwaai gelijk met alle anderen af. De weinige reacties die op mijn columns kwamen, hadden enerzijds te maken met mijn onverschrokken neiging om steeds weer opnieuw dat (kennelijk) verfoeide uitroepteken te hanteren, anderzijds waren het aanmoedigingen om toch vooral maar door te gaan. De politiek was en bleef overigens muisstil.
Het zal wel met mijn gebrek aan kennis van de Nederlandse taal hebben te maken, maar ik vind dat uitroepteken nog steeds schitterend. Het versterkt, althans voor mijn gevoel, mijn stelling en daar heb ik alles voor over.
Maar ja, wat is nou helemaal een uitroepteken? Een klein lullig streepje dat niet meer dan een enkele millimeter van mijn pagina in beslag neemt, dus gun mij dat kleine pleziertje!

Maar nu ter zake. Ooit, eigenlijk nog niet zo heel lang geleden, maakte het CDA in Valkenswaard de dienst uit. Maar liefst 12 van de (toen nog) 21 stoeltjes in de Raad behoorden toe aan jongens en meisjes met het groene randje. Ze leunden vaak gezellig een beetje achterover, want wie doet je wat, jij bent de baas. Enige arrogantie was het clubje dan ook niet vreemd.
Toch zag je, heel voorzichtig langs de zijkant, een concurrent opdoemen. Hij heette Geldens en hij beloofde aan iedereen (nou ja, iedereen!) gouden bergen en toen hij eenmaal aan de macht kwam, ging hij ze nog waarmaken ook, ook al moest hij daarvoor de regeltjes zo hier en daar aan de kant schuiven, maar ja daar zijn die regeltjes uiteindelijk ook voor gemaakt.
Langzaam zag je vervolgens het CDA de bijwagen van Geldens worden. Geldens trok de kar en het CDA liep aan de leiband. De kiezer die in het verleden op basis van hun inzet, maar ook een beetje uit traditie, het CDA had gesteund ging zich afvragen of dat nog wel enige zin had en of hij niet net zo goed zijn stem rechtstreeks aan Geldens kon
Dan gebeurt er iets, Valkenswaard is in rep en roer en het CDA gaat weer een eigen koers varen en laat zich als zodanig ook horen. En wat gebeurt, het CDA gaat weer zeteltjes winnen en Geldens moet ze inleveren.

Nu is er weer een nieuwe Geldens, hij is net zo slim als die andere en zou net zo goed als ‘popie-jopie’ door het leven kunnen gaan. En wat zien we, het CDA hobbelt ook achter deze Geldens aan, geen eigen geluid meer, want het is zo gemakkelijk om aan te sluiten bij het populisme van Geldens. Maar ja, de kiezer is voorlopig nog niet aan zet en ik al helemaal niet meer!

De Redaktie

Betke Luijbregts

De Bombardon houdt op te bestaan. De columnisten verlaten het zinkend schip. Voor me zie ik de scene uit “de Kleine Zeemeermin” waarin de matrozen, de koks en de lakei overboord springen, terwijl het schip heen en weer geslingerd wordt op de golven in een verschrikkelijke storm. De knappe prins blijft tot het laatst aan boord en hij houdt zich staande aan het roer. Dan volgt een oogverblindende bliksemschicht en een de oorverdovende donderslag. De prins vermant zich, recht zijn rug. Het schip wordt door de golven opgeslokt en in de diepte van de oceaan gesleurd, maar de prins blijft staan tot hij de bodem raakt.

Het zijn deze week Brilletje, Koolveld, Fred van Ronkel, Mossel, Jacob Lagemens, Eigen-wijs, Lieve Vandersteen, Asteriks, Tinus en Snotvis die van het dek afspringen in het woelige water en ik spring met ze mee. Riks blijft staan aan het roer, vermant zich, recht zijn rug en wacht op de bliksem en de donder.

De Bombardon zal als een scheepswrak zijn, met een woordenschat aan boord. Er zal geen zeemeerminnetje langskomen om de zaak de redden, zelfs geen zeemeeuw zal er nog naar kraaien.
Misschien dat ooit een verdwaalde surfer op het internet eens in het wrak zal duiken. Misschien dat eens het schip geborgen zal worden, nadat de verhalen zijn verouderd of misschien wel helemaal vergaan. Misschien dat het dan in een museum komt of opnieuw de volle zee zal kiezen met een nieuwe kapitein. De tijd zal het ons leren.
Maar voor nu zeg ik Bombardon en crew: ‘vaarwel, tabee!’

Brilletje

Een dag nadat ik mijn hoofdredacteur had laten weten dat hij binnenkort mijn laatste column tegemoet kon zien, kondigde hij het einde van De Bombardon aan.
Even, heel even maar, hoopte ik op een causaal verband. Geen Brilletje meer, dan ook geen Bombardon.
Lezer en ik weten wel beter.
Brilletje heeft niet gebracht wat hij zich voorgenomen had.
“Ik wil glimlachen als ik iets opschrijf, maar liever nog een glimlach oproepen bij wie mij leest”, schreef ik in mijn eerste column, waarin ik verantwoording aflegde voor mijn euvele moed mij als columnist tot het volk te wenden.
Slechts bij een enkele van de 15 columns die ik schreef speelde een glimlach om mijn lippen.
Ik beloofde u stukjes over mijn betrekkelijk lang verblijf in mijn geliefde Parijs. Ik beschreef ze wel, mijn ontmoetingen met Parisiens, de nieuwe plekjes die ik ontdekte. Maar ik vond ze niet leuk of goed genoeg om ze met u te delen. Het bleken mislukte pogingen om de grote Bril te imiteren.
Even heb ik overwogen mijn ambitie om met een glimlach te schrijven over door mij waargenomen gewone alledaagse dingen te laten varen. Zou ik niet beter met in azijn – of liever nog in gif - gedoopte pen mijn columns schrijven? Het zou mij ongetwijfeld makkelijker afgaan want aan inspiratie geen gebrek. Ik besloot echter mij neer te leggen bij het feit dat ik niet de columnist ben die ik hoopte te zijn.
En zo liet ik weten, gefrustreerd en vooral teleurgesteld, dat mijn 16e column ook mijn laatste zou zijn.
U zult niet lastig gevallen worden met de gemengde gevoelens waarmee ik in het komend jaar mijn werkzame bestaan ga verruilen voor een bestaan in ledigheid.
Ik zal geen poging meer doen om u te laten glimlachen om het trieste bestaan van mijn demente schoonvader, die dapper standhoudt tussen zijn telkens weer nieuwe collega-dementerenden. Veel wordt er gestorven op zijn betrekkelijk kleine afdeling; aan instroom echter geen gebrek. Hij merkt daar gelukkig niets van.
Ik zal geen verslag doen van mijn verblijf in het Zuid-Franse Montpellier waar ik de komende zomer een paar weken zal verblijven.
Mijn vader zal niet meer vragen of ik nog een stukje geschreven heb en of hij daar dan een kopietje van kan krijgen. Hij waardeerde mijn columns meer dan ik zelf deed. Ik heb zelfs sterk de indruk dat hij een beetje trots op me was. Het is een raar idee dat een vader van bijna negentig nog een beetje trots kan zijn op de niemendalletjes van zijn ruim zestigjarige zoon. Raar maar ook wel ontroerend.
Ik zou daar waarschijnlijk een mooie column over hebben kunnen schrijven.
Het ga u goed.

Fred van Ronkel

Riki Leaks

België heeft om zijn uitlevering verzocht. Een zedenzaak in Gent met een wat jonger meisje dan hijzelf. Hij openbaarde het polyester proza van burgemeester Ederveen, die meteen een ambtelijke onderdaan een boze brief liet schrijven. Hij lekte dat het niet botert tussen de wethouders Marcel Bax en Smart Wijnen. Hij liet het publieke dédain van die journalistieke zwarte krullenbol omberoerd, als een Ridder in Brons vechtend voor het vrije woord. Hij maakte Willem Leo Lux iedere donderdag blij, en met hem nog 399 lezers. Hélène de Best-Coolen alias Coolen-De Best, regel een lintje. Jij weet bij wie je moet zijn. Een vetleren medaille is goed genoeg. Vanaf morgen duikt het lek onder, in zijn natte kelder.

Mevrouw J.Jansen

Geschrokken, teleurgesteld en boos was ik toen ik las dat u de Bombardon aan de wilgen hangt, geachte hoofdredacteur. Dat mag u wel weten.
Na een lang verblijf in het buitenland verheugde ik me er op weer gezellig samen met mijn vriendinnen op donderdag de Bombardon te lezen en te bespreken. Ook al hebben ze vorig jaar besloten dat voortaan in de voormiddag te doen met alleen maar koffie. Voor mijn bestwil, zeggen ze.

Ik heb een zeer zwaar jaar achter de rug. Voornamelijk door een veelbelovende meneer (‘strandwandelingen, reizen, kunst en lange gesprekken met een goed glas wijn bij de open haard’) die mij en mijn tijd volledig in beslag genomen heeft. Van die beloften klopte alleen de wijn en die moest dan ook nog uitsluitend en in ruime mate uit mijn kelder komen. En na twee glazen kwam er uit zijn diepe brein geen zinnig woord meer. Zie dat maar weer eens kwijt te raken! Een heel vervelende affaire. Maar dit terzijde.

Ik ben er weer. Door mijn veerkracht keert de oude levenslust langzaam terug en ik was dan ook hard toe aan die wekelijkse vriendinnendag.
En nu verdwijnt u en met u de Bombardon uit mijn leven.
Daar ben ik teleurgesteld en verdrietig over, dat begrijpt u zeker wel.
Boos ben ik een beetje op uw columnisten.
Dat er geen één het aandurfde om het stokje van u over te nemen is nog te begrijpen. Maar dat er ook niemand spijt over het opheffen van de Bombardon betuigde en daarbij de gelegenheid waarnam om u te bedanken voor wat u deed met de Bombardon de afgelopen twee jaar, vind ik heel erg.
Want heeft u hen niet de mogelijkheid en een platform geboden om schrijver te worden? Daar droomden ze toch van sinds dat aardige opstel op de middelbare school? Hoe kan het dan dat men nu geen woord over dit afscheid schrijft?
Zijn ze inmiddels allemaal bezig aan een boek dat alle andere boeken overbodig moet maken en hun eeuwige roem moet verschaffen? En zijn ze vergeten waar ze vandaan komen? Wie hen op weg hielp naar dat schrijverschap?
Lagemens merkt zelfgenoegzaam op dat er met het verdwijnen van de Bombardon eigenlijk helemaal niets verandert. Niet in Valkenswaard, maar ook voor hem niet, kennelijk.

Ook van de betrekkelijk nieuwe Eigen-Wijs zag ik helaas niks. Een pittig ding lijkt me dat. Schrijft ijverig door aan een diepgaande cursus over de gemeentepolitiek van Valkenswaard, zonder in de gaten te hebben dat er al lang niemand meer is die denkt daar ooit ook maar iets over te zullen of willen gaan begrijpen.
Treurig. Ik wilde de columnisten altijd al graag eens ontmoeten op een vrijmibo, om met hen van gedachten te wisselen, maar nu zou ik ze misschien een stevige reprimande geven en in niet mis te verstane woorden zeggen wat ik van ze denk. Als ze al de beleefdheid hebben en de moeite zullen doen vrijdag persoonlijk afscheid van u te komen nemen.

Bij de reacties van de lezers stonden 2 (twee!) spijtbetuigingen. Verder ging het (zucht) over carnavalsliedjes, in hun kuif gepikte ijdeltuiten en over het niet noemen van het ‘onvolprezen’ dichtertje. Dat stelde ook weer teleur.
Maar wie zijn de lezers eigenlijk? Wie leest er nog?
Maar wij willen u wel heel hartelijk danken, lieve hoofdredacteur. Mijn vriendinnen en ik hebben de afgelopen twee jaar elke week zeer genoten van de Bombardon.

Het allermeest zal ik de rechterkolom missen. Mijn Tom Tom in de doolhof van internet, muziek, film en kunst. Met altijd originele tips, mooie fotoseries en bijzondere muziek die ik zonder u zeker niet zou hebben leren kennen. Ach ja..
Onze gevoelens werden heel goed verwoord in het prachtige gedicht van v/h Mossel, vorige week. Het ontroerde mij en mijn vriendinnen hevig.
Zeer nieuwsgierig blijven wij naar uw volgende activiteiten. Iemand met uw nieuwsgierigheid en originaliteit vindt wel weer een bijzonder project en een boeiende bezigheid, daar twijfelen we niet aan. Denkt u uw trouwe fans op de hoogte te gaan houden? Dat zou mooi zijn.
Wij zullen een glas op uw gezondheid drinken als de magnolia’s bloeien aan de Luikerweg.
Hier laat ik het bij.
Misschien kunnen we vrijdag elkaar de hand schudden en het glas heffen.
Woorden zijn dan verder waarschijnlijk overbodig.
t.à.v.
Mevrouw J.Jansen

Snotvis

Beste lezers van de Bombardon, de courant stopt er mee, ik ook.
Wie mijn echte naam onthuld wil hebben klikt op onderstaand emailadres....
Er staat u een initiatiefvolle reactie te wachten, go for it en tot in een of Ander medium,
met vriendelijke groet,
Snotvis

Snotvis

De Redaktie

H.Koolveld

Fin

Gisteren zag ik hoe de buschauffeur wegreed, precies op het moment dat twee rennende meisjes de deur van zijn bus bereikten. Een ongekend stukje hufterigheid om half acht ‘s morgens. Hij had niet weg hoeven rijden. De bus was nog lang niet vol en hij moet de meisjes al minstens 30 seconden in zijn spiegels hebben gezien. Toch deed-ie het.
Ik wilde hufterig terug zijn. Zijn baas bellen, een stok tussen zijn wielen, een steen door zijn ruit. Wat een klootzak.

Vandaag lig ik weer in het ziekenhuis en speel die scène nog een keer af voor mijn innerlijk oog. Ik verbaas me over mijn eigen boosheid. Het was een minne streek, maar ik ben allang niet boos meer. Ik ben moe en vergevingsgezind. Ik verbaas me niet alleen over mijn boosheid van gisteren. Ik verbaas me ook over al die keren dat ik me hier boos heb gemaakt. Begrijp ik niks meer van. Leven en laten leven, denkt mijn vermoeide hoofd alleen nog maar. Love, peace & happiness. Of hoe heette dat destijds ook al weer, toen bij Woodstock.

In die zin ben ik blij dat de Bombardon er mee stopt. Hoef ik ook niet meer boos te zijn. Nooit meer die gramstorige bittere Koolveld. Vanaf nu ben ik een zoetgeurend veld vol madeliefjes. Een veld waar minnaars komen en zich liefkozend neder vlijen in de avondzon terwijl konijntjes dartel haasje over spelen.

Is dit nog coherent? Of nemen de medicijnen de besturing van mijn brein al weer over? Laat ik het zekere maar voor het onzekere nemen en u groeten voor het nog onsamenhangender wordt. Ik betwijfel of u zoveel van mij heeft gehouden als ik van u, maar het was me aangenaam.

Ik geef het wieltje van de ipod nog een slinger, mijn hoofd zakt weg in de kussens. Brian Wilson zingt met onvaste stem: I guess I just wasn’t made for these times…

Tinus

Eind goed, al goed

Daar gaat hij en ik kijk hem na. De Bombardon. Fier rechtop, maar akelig stil. Letterlijk genekt.

Onze eigen Wikileaks stopt. Zonder één zedelijk wanklank. Weg ander geluid en pseudoniem(en). Dag verhalen en schimmige gevechten. Het was een zacht en mooi geritsel. Niet langer het bericht dat er op mij wordt gewacht. Dat las ik het liefst. Of over paprika’s en vreemde dorpsdwalingen.

De Bombardon. Pompom. Ook ik mocht blazen, maar blies niet hard. Valkenswaard is klein. En schokkende dingen gebeuren er nauwelijks. En waar zou u zich druk om maken? U zei me weinig.

Nieuwe basis voor brandweer of Mc Donalds
Belastingdienst hoopt op vlugge sloophamer Luikerweg
Waarom raadslid Valkenswaard steeds dommer vindt
Vogelverschrikkersfestival verlaat verschrikkers
Lichtadvies blijkt donker plan
Partij Voor Valkenswaard van start
Verkeerswethouder opent Lege Heide weg
Buurtschappen dronken dahlia
De dag waarop de gemeente failliet ging
Valkenswaard heet negende Marokkaan officieel welkom
Valkenswaard écht Larieland
Politiek café veroorzaakt parlementair onderzoek
Liedjesfestival blijkt oplichterij

Ik wist het niet, bedacht ik me. Ik stapte in mijn auto, terwijl ik Riks zag gaan. Beide handen stevig aan het stuur. En stil? Echt niet. Aanstaande zaterdag, 11 december klinkt er in Valkenswaard het andere geluid. Gewoon live vanuit de Hofnar: de Bombardon. Eind goed, al goed. Pompom.

De Redaktie

De Bombardon houdt op te bestaan.

Volgende week verschijnt de laatste editie.

Bijna twee jaar hebben wij met plezier DBBD gemaakt.

Nu is het wel klaar. Het is mooi geweest.

Volgende week meer over dit einde.

Laatste Vrijmibo

Vrijdag 10 december er weer een Vrijmibo

Een laatste, een afscheidsmanifestatie, zou je kunnen zeggen.

Komt allen, vanaf 17.00 uur in café de Gouden Leeuw.

v/h Mossel

De laatste tonen

Blaast de Bombardon zijn laatste tonen uit?Dat zou heel erg jammer zijn. Maar het verbaast me niet.Bloggen is niet meer hip.‘De blogger wijkt uit naar Twitter,’ kopte de Volkskrant vorige week.Dat klinkt wel erg vlot en bij-de-tijd, maar in werkelijkheid is het afbraak en armoede.Artikelen of columns die langer zijn dan het bovenstaande worden niet gelezen.Men kan geen teksten schrijven van meer dan 140 tekens.

Dus hebben columnisten niet langer zin een gedegen stuk te schrijven met kop en staart, ideeën en argumenten. Men kan het toch niet lezen, men begrijpt het niet en de reacties die de schrijvers krijgen, zijn in de meeste gevallen onnozel en ongenuanceerd.Minder dan 140 tekens in elk geval, de **** en ffff-en meegerekend.Jammer is het wel.

Tot zover. Wie tot hier is blijven doorlezen, wens ik een mooie decembermaand.

een man loopt langzaam

door een wit landschap

hij speelt de marche funèbre

op zijn bombardon

een kraai pikt moedeloos in een kluit aarde

de zon gaat bloedrood onder

het is te koud voor tranen.

De Redaktie

Jacob Lagemens

Trooste- ende nutteloos

Troost u, hoewel dat niet nodig zal blijken. Toch, troost u. De wereld zal gewoon zo blijven als zij is. Het verscheiden van De Bombardon zal niets doen veranderen. Zoals ook het verschijnen ervan niets heeft veranderd. Dat is geenszins erg. Het mag een troost zijn.

Dus troost u, hoewel dat niet nodig zal blijken. Ook na vandaag zullen projectontwikkelaren zonder vergunning worden aangemoedigd door ons gemeentebestuur om maar alvast te beginnen met de bouw van nieuwe appartementsgedrochten. Na vandaag wordt ons dorp lelijker en lelijker. Niet in de laatste plaats doordat al die vastgoedprojecten dan toch weer in de la blijven liggen omdat zelfs de meest opportunistische vastgoedboef zich er niet meer aan waagt. Dat het dorp daardoor steeds meer het uiterlijk krijgt van een Belgische mijnstad van na het sluiten van de mijnen, schijnt ze niet te deren. Waarom zou het ook? Bouwen doe je niet voor mensen. Reden te meer dat ook na vandaag de Roorda gehandhaafd blijft als meeteenheid voor de menselijke maat binnen de Valkenswaardse gemeentelijke organisatie.

Ook na vandaag zal de Valkenswaardse markt er kaal en troosteloos uitzien; het bewijs dat je heel veel geld kunt opmaken zonder zichtbaar resultaat. Of wellicht zien we het gewoon verkeerd? De bedoelingen dienaangaande zeker zullen zeker goed geweest. Maar kwam het er toch weer nét niet uit; het zit in de genen van dit dorp. Zoals ook na vandaag er de komende vierentwintig jaar geen oplossing komt voor het verkeersinfarct dat Eindhovenseweg heet. Stel je toch voor zeg, dat je bij het bochtje naar links voortaan ook gewoon naar rechts kunt... Of dat je je auto niet meer voor Hema kunt parkeren als je daar een boodschap wilt doen. De horror.

Maar gelukkig. Na vandaag waait er een frisse wind door het Striepersgats Liedjesfestival. Onder meer dankzij de deelname van ’t Bijzettoafelke op het podium. Gunst. Ze hebben inderdaad ook al 25 jaar niet meer meegedaan. Nog even en we moeten vrezen dat de Urste Valkeswirtse Rockkapel weer mee gaat doen. Moet er niet aan denken. En ja, ook na vandaag zal er het nodige rumoer zijn door die frisse wind. Stichting Carnavalsviering Striepersgat houdt namelijk als zeer gesloten vennootschap niet van frisse winden. Frisse winden worden gelaten door andere mensen. En andere mensen verstoren de bestaande orde. Dat is niet gewenst, andere mensen en meningen... Dus ook daar verandert uiteindelijk niets.

Wilt u nog meer geruststellends? Dat kan. Want ook na vandaag blijft De Uitstraling het blaadje met de slechtst gekozen titel aller tijden; er zit echt zo weinig titel in dat blad. Ook na vandaag zal Koolveld zijn azijn blijven pissen over Martijn Neggers. Al zal hij dat dan doen onder een ander pseudoniem en in het besef dat hij eigenlijk... ach, laat ook maar. En ook na vandaag zal de hoofdredacteur dezens oude tijden zien en doen herleven in beeld. Dank dat we Ton Essink konden zien zoenen. En dat we Ronald Smets weer even voorbij mochten zien lopen.

U begrijpt wellicht intussen waarheen ik wil gaan. De Bombardon kwam, zag en vertrok weer. Met plezier en liefde en zo nu en dan wat stekeligheden kan het leven op een blog heel eenvoudig zijn. En nutteloos ook. Maar juist nutteloze zaken zorgen voor het contrast waardoor nut in perspectief komt. Dat geldt niet in de laatste plaats voor Jacob N. Lagemens. Volkomen nutteloos. Maar wel met plezier en met liefde. Het is niet erg. Jacob bestond toch al niet. Jacob is slechts even geweest.

Het gaat u.

De Redaktie

H. Koolveld

Frisse wind

Er waait een frisse wind door het Groot Striepersgats Liedjesfestival als we de krant mogen geloven. Daar ben ik blij om. Ik hou van frisse winden. Zeker als ze door het Liedjesfestival waaien. Dat kan wel een frisse wind gebruiken. Al blijft natuurlijk de vraag of de voorspelde frisse wind wel echt gaat waaien. Weersvoorspellers zitten er wel vaker naast.

In de krant wordt gesproken van een te verwachten richtingsverandering omdat Roel Snellen vorig won met een modern rapnummer. Nu is van het winnende nummer van afgelopen jaar veel te zeggen, maar niet dat het een modern rapnummer was. Het was een tamelijk belegen rapnummer op een nog veel belegener Bo Didley-beat. Muzikaal was er niet veel te genieten. De aardigheid zat ‘m vooral in de tekst. Bovendien getuigt het van weinig historisch besef om Roel Snellen ineens een vernieuwer te noemen. Onder andere de Rockkapel en de Ploeg experimenteerden al veel eerder succesvol met andere muzikale genres.

Desalniettemin pocht de organisatie graag over het Roel Snellen-effect. Zijn winst zou nieuwe deelnemers hebben warmgemaakt om mee te doen. Maar is dat zo? Op de eerste plaats is er van spontaniteit nauwelijks sprake. In de zomermaanden belt Gerard van Wijk zich namelijk suf om deelnemers te werven. Iedereen die ooit maar in de buurt van de Hofnar is geweest wordt gevraagd om (weer) mee te doen. En om ’t Bijzettoafelke een splinternieuwe deelnemer te noemen gaat ook wat ver.

Tot slot was er vorig jaar een hoop gedoe over het nu geroemde winnende liedje. De Striepersgatse Prinsemarij was er bij monde van Schampers nauwelijks over te spreken. Beetje wonderlijk dus. Wonderlijk is ook dat ik de twee heren die het in dit periodiek vorig jaar uitgebreid voor Roel Snellen opnamen nu ook weer op de deelnemerslijst zie staan. Vorig jaar braakten ze het carnavalswereldje nog uit, nu staan ze weer vrolijk op het podium. Dat is de wondere wereld van Onno & Theo.

Enfin, een frisse wind? Het zal mij benieuwen.

De Redaktie

De Redaktie

De Redaktie

Helaas...deze week geen nieuwe Bombardon.

De vacature voor redacteur is nog niet ingevuld; Iets voor jou? Mail naar DBBD.

Vrijdag 10 dec. Vrijmibo vanaf 17.00 uur bij de Gouden Leeuw.

De Redaktie

"Valkenswaard geeft burger afvalgeld terug"

Uit het Eindhovensdagblad.

Afvalgeld?

De Redactie

De Bombardon is op zoek naar een hoofdredacteur.

Na twee jaar wil de huidige redacteur wel eens wat anders en plaats maken voor een nieuwe redacteur.
Is deze leuke, onafhankelijke en onbezoldigde vrije tijdbesteding iets voor jou?
Ben je geïnteresseerd, heb je er een paar uurtjes per week voor over? Neem dan contact op met DBBD.

EIGEN-WIJS

HULDE, HULDE … AAN DE PROJECTONTWIKKELAAR!

Neemt u hier goede notie van, dit is een unicum dat ik de loftrompet steek over een projectontwikkelaar, sterker nog, dat ik het nog op schrijf ook, maar in dit geval volkomen terecht.

Ik heb het hier over BAM Woningbouw, de projectontwikkelaar die van plan is om aan de Geenhovensedreef de linkerfabriekshal van de Treksteenfabriek in stand te houden bij de nieuwe ontwikkelingen binnen dit gebied.
De Treksteenfabriek staat min of meer symbool voor de nieuwe industriële ontwikkelingen in Valkenswaard na de 2e wereldoorlog. Deze nieuwe ontwikkeling was vooral belangrijk omdat vanaf dat moment de sigarenindustrie gaandeweg terugloopt.

Al in 1944 vestigt Philips in de voormalige sigarenfabriek van Jasneva aan de Eindhovenseweg de diamantboorderij, in de volksmond ‘de Treksteenfabriek’ genoemd. In 1948 volgt dan de nieuwe fabriek aan de Geenhovensedreef. Het is een ontwerp van Ir. Louis C. Kalff, van origine een ‘designer’ bij Philips die zich echter ook bezig hield met architectuur. Hij was onder andere mede verantwoordelijk voor het Dr. A.F. Philips Observatorium in het stadswandelpark en het Evoluon, beiden te Eindhoven. Bepaald geen kleine jongen dus.

Beide factoren speelden vorig jaar een belangrijke rol toen zowel de Monumentencommissie als een deel van de Raad een pleidooi hielden om in ieder geval een deel van deze fabriek voor Valkenswaard te behouden. Zij kregen echter geen gehoor bij de meerderheid van de Raad en het College. Het College verstrekte de eigenaar heel simpel een sloopvergunning en dat zou het einde van een stukje geschiedenis van Valkenswaard betekenen. “Gewoon afbreken die meuk”, is dan het verhaal van sommige politici die daarmee aangeven geen enkel respect te hebben voor de geschiedenis van Valkenswaard.

De nieuwe eigenaar heeft nu kennelijk andere plannen en je kunt je afvragen of hier nou sprake is van macht of onmacht of dat we moeten denken aan wil of onwil. Je zou ook positief kunnen denken in de richting van een nieuwe wethouder die misschien een zetje in de goede richting heeft gegeven, het zou zo maar kunnen!

De Redaktie

"Eric Lucassen blijft lid van PVV-fractie"

U zult het beslist wel gevolgd hebben.
Eric Lucassen blijft lid van PVV-fractie.
Hij blijft onze volksvertegenwoordiger!
Speciaal voor de vele Valkenswaardse PVV stemmers:
Hier onder een lijstje met andere leden van deze partij.
Lees ook de column van Youp hier in de rechter kolom.




Dion Graus, Tweede Kamerlid.
Kwam in opspraak in 2006 na benoeming tot Kamerlid. Betrokkenen en bedrijven maakten
melding van ruzies, rechtszaken,onbetaalde rekeningen, onjuiste declaraties, stalking,
mishandelingen het ‘opleuken’ van zijn cv.
In september 2008 legde een aannemersbedrijf beslag op zijn salaris nadat hij niet had voldaan
aan een rechterlijk vonnis tot het betalen van een openstaande schuld à 25.000 euro.

Hero Brinkman, Tweede Kamerlid.
Zou in september 2009 met geweld hebben geprobeerd achter de bar in perscentrum Nieuwspoort te komen,
nadat de ober had geweigerd hem nog een drankje in te schenken.
Brinkman ontkende stellig dat hij de man geslagen had, maar zei niet wat er wel was gebeurd.
Bood later zijn excuses aan en erkende zijn drankprobleem.

Marcial Hernandez, Tweede Kamerlid.
Eind september 2010 bracht hij een deel van de nacht door op een politiebureau.
Hij zou na een caféruzie aan Het Plein in Den Haag een kopstoot hebben uitgedeeld aan een
30-jarige ambtenaar van het ministerie van Economische Zaken.
De ambtenaar heeft aangiftegedaan. Marcial Hernandez ontkent. Justitie heeft nog geen uitsluitsel gegeven over de zaak.

Gidi Markuszower, oud-kandidaat-Kamerlid.
Gaf in april 2010 zijn vijfde plek op de lijst op omdat hij „continu onder een negatief vergrootglas” lag.
In een brief van toenmalig demissionair minister van Binnenlandse Zaken Ernst Hirsch Ballin aan PVV-leider Geert Wilders werd Markuszower bestempeld als een „risico voor de integriteit” van Nederland.
Hij zou betrokken zijn geweest bij een organisatie die „informatie” heeft overgedragen aan „een buitenlandse mogendheid”. Ook had hij volgens de brief contact met medewerkers van een buitenlandse inlichtingendienst. De brief geeft geen details, maar bronnen vermoeden dat het omde Mossad en Israël gaat.
In 2008 werd Markuszower aangehouden wegens het dragen van een vuurwapen, tijdens een viering in congrescentrum RAI
van het zestigjarige bestaan van de staat Israël.
Markuszower had Wilders niet over die aanhouding ingelicht.
De zaak werd geseponeerd.

Mellony van Hemert, oud-kandidaat-Kamerlid.
Stapte in april 2010 op als nummer 9 van lijst.
De PVV presenteerde haar als psycholoog/gezinstherapeut,maar ze was verpleegkundige.
Ze schreef een boek over de zaak rond het vermoorde ‘meisje van Nulde’ – haar achternichtje, aldus
Van Hemert.
Uitgeverij De Arbeiderspers zag af van publicatie wegens twijfels over het waarheidsgehalte en het risico
van rechtszaken.

Arjan Brogt, oud-kandidaat-Kamerlid.
Stapte in april 2010 op als nummer 34 op de lijst.
Moestop last van de rechter een vergoeding van 1.500 euro betalen wegens onterechte declaraties
als lid van een studentenraad.

Uit: NRC Handelsblad, vrijdag 12-11-2010

Hoera, een nieuwe Prins!

Prins Heerlijck nieuwe heerser Striepersgat

Met een overweldigend applaus werd afgelopen zaterdag tijdens de Prinsenzitting de nieuwe Prins van Striepersgat verwelkomd. Dit jaar zwaait Dennis van Gerwen (37) onder de naam Prins Heerlijck de scepter over het carnavalsdorp. Dennis werd eerder die dag tijdens de Prinsenverkiezing democratisch en unaniem gekozen in Stadscafé de Senaat.

Direct na zijn verkiezing maakte de nieuwbakken prins zijn adjudant bekend. Willem-Jan Schampers, lid van de Raad van Elf, zal hem dit jaar als adjudant Scampiorix met raad en daad terzijde staan. Dit alles met de prinselijke leuze: Doet, vat en geniet!

H. Koolveld

Just a Date

Ik lag weer in het ziekenhuis en ik verveelde me. Dankzij het uitgelezen ED op schoot, wist ik echter dat het met die verveling snel afgelopen zou zijn. Ik ga me namelijk inschrijven bij een datingbureau. En niet zomaar een datingbureau, een datingbureau op vriendschappelijke basis. Twee Valkenwaardse ondernemeressen zijn in de markt van het vriendschappelijke daten gesprongen. En gelijk hebben ze. Weg met de dictatuur van de romantische liefde, eerst maar eens lekker vriendschappelijk daten.

Bij hun bureau ‘Not Just Dating’ kun je dus niet terecht voor een partner, maar wel voor ‘een vriendin om samen de hond mee uit te laten, ie¬mand om mee te sporten, of een homo om gezellig mee te winkelen.’ Precies de dingen die ik ook altijd al wilde. Vooral een homo om gezellig mee te winkelen lijkt me enig. Als man alleen, gezegend met een barslechte smaak, lijkt het me heerlijk om door een homo aan de hand te worden genomen om voor een kleine shopping spree. Met zijn aangeboren homo-stijlgevoel kan hij me stap voor stap een nieuwe garderobe aanmeten. Met zijn gemanicuurde handjes kan hij me in de nieuwste trendy outfits hijsen en alles uit de doeken doen over lengte- en breedtestrepen. Hij kan me wat eleganter leren lopen en in een moeite door mijn wenkbrauwen epileren. Misschien kunnen we samen wel naar Londen of Parijs. Geheel vriendschappelijk natuurlijk, want die homo moet niet denken dat ik meer wil. Ik ben niet gay en ik wil het ook niet worden.

Zo’n bureau biedt natuurlijk nog veel meer mogelijkheden. Want waarom zou je het houden bij een homo om mee te shoppen. Waarom ook niet een neger om mee te dansen? (Dat kunnen dat soort mensen namelijk zo goed) Een Marokkaan om de buurt mee te terroriseren? Een turnkampioen om een lijntje mee te snuiven? Een leuk Roma-kindje om samen bejaarden mee de stuipen op het lijf te jagen? Een barbaar om kunst mee te vernielen? Of een Jood om gezellig een bank mee op te richten?

Een homo om gezellig mee te shoppen. Een onschuldig bijzinnetje, maar een wereld van vooroordeel. Daar moet je in deze dagen voorzichtig mee zijn.

EIGEN-WIJS

EN OPNIEUW WAS IK TE OPTIMISTISCH

Shit … hebben ze toch weer niet naar mij geluisterd! Ik sprak in mijn vorige column de hoop uit dat de Raad bij de behandeling van de begroting voor 2011 met de billen bloot zou gaan, nou dat zijn ze inderdaad gegaan, maar dan in negatieve zin omdat ze het maken van keuzes opnieuw hebben uitgesteld.

Natuurlijk zijn er weer heel veel woorden vuil gemaakt aan deze begroting, maar ja, praatjes vullen geen gaatjes. H&G spant de kroon. Volgens Geldens pleiten zij er sinds 2008 keer op keer voor om zuinig aan te doen met gemeenschapsgeld en alleen die uitgaven te doen die maatschappelijk echt verantwoord zijn. Maar helaas, nu zijn ze er ineens achter gekomen dat de koers gewijzigd moet worden.

Dat we moesten bezuinigen weten we toch al jaren! ‘Maatschappelijk verantwoord’ in het woordenboek van Geldens betekent dat hij iedere maand wel weer met iets komt dat kennelijk ‘maatschappelijk verantwoord’ is en vervolgens mag het college zien hoe ze het oplossen.

De verschillende betogen waren eigenlijk allemaal van een gelijke strekking: er moet bezuinigd worden, de kaasschaafmethode werkt niet meer, we moeten keuzes maken en ga zo maar door. Verdorie, hebben ze dan toch geluisterd? Maar dan … doet de Raad dus precies wat ze zegt dat niet meer werkt. Er wordt niet structureel bezuinigd, de kaasschaaf is weer vrolijk uit de kast gehaald en echte keuzes maken ze dus niet.

Na eerder dit jaar al uitgebreid door de organisatie bijgepraat te zijn over alle mogelijke nuances, liet de Raad het dus allemaal mooi voor de kast liggen. Hier en daar een beetje kaasschaven, maar voor de rest verschuiven ze de problemen naar de toekomst. De nu al aanwezige gaten voor de jaren 2012 t/m 2014 zijn alleen nog maar groter geworden en de vraag dient zich aan of deze Raad volgend jaar wel tot structurele keuzes gaat komen of doen ze gewoon bij de OZB maar weer een stevige schep er boven op? Een voorschotje pakten ze nu in ieder geval al door de OZB voor 2012 volkomen onnodig met vijf procent extra te verhogen. Maar ja, het komt wat aardiger over dan volgend jaar ineens een schep van tien procent er bij te doen. Alhoewel, als de Raad dan nog geen keuzes maakt, zal die tien procent dan waarschijnlijk nog niet voldoende zijn!

W. de Wit

DE RONDWEG NIET ZO ROND

Hoewel ik zelf al lang niet meer in Valkenswaard woon kom ik er nog regelmatig. Gewoon voor de gezelligheid een biertje (heet tegenwoordig ‘Spa Vla’…) drinken op de Statie met ‘de mannen en de vrouwen van vrüger’. En ik kom er nog vaak om mijn ouders te bezoeken. Daarvoor moet ik zijn in een straat met de aan een creatief ambtenarenbrein ontsproten naam ‘De Langveter’. Langveter is de benaming voor een gevlochten lange veter, jawel, die gebruikt wordt in de Valkerij en die ervoor dient om de vogel vast te zetten in zijn verblijf of op andere plaatsen. Maar dat terzijde!
Die straat, de Langveter dus, bevindt zich in Valkenswaard-Zuid en je kunt er vanuit Eindhoven komen door via de Eindhovense weg door het centrum te rijden en vervolgens ‘achteraan’ op de Luikerweg linksaf te gaan, ‘de Lentenier’ in (en wat dat betekent is ook op te zoeken). Maar om de drukte van deze route te ontwijken heeft de gemeente jaren geleden een soort van rondweg aangelegd; via de Europalaan en de Zuidelijke randweg kun je er komen en je helpt dan ook nog eens de verkeersdruk op het centrum te verminderen. En dat is uiteindelijk toch de bedoeling van zo’n rondweg: vrachtverkeer en onnodig personenverkeer weg van de Eindhovenseweg en van de Markt. Fantastisch bedacht dus door de ambtenaren uit de tijd van Piet Geldens. Maar de uitvoering van die plannen blijft ver achter bij de creativiteit van de bedenkers, want het wordt je in de praktijk door de plaatselijke overheid niet makkelijk gemaakt!
Als ik namelijk van de Europalaan mijn weg wil vervolgen op de Zuidelijke Randweg kan dat niet zonder gevaar voor mijn en andermans leven. In theorie, zo toont ook de kaart, is die overgang er in een flauwe bocht, maar de rijbaanbegeleiding verhindert de soepele doorstroming van het verkeer. Want als bestuurder, komend vanuit Eindhoven, wordt je geacht om eerst linksaf ‘De Vest’ in te gaan, na 100 meter te keren en daarna die Randweg op te gaan. Komend vanuit het Zuiden wordt je ook gedwongen te keren en vervolgens de Europalaan op te rijden. Al zo vaak heb ik daar bijna ongelukken zien gebeuren door auto’s die op de weg keren en amper ontweken kunnen worden door voertuigen die ‘achterop’ zitten. En voor vrachtwagenchauffeurs is deze route onmogelijk.

Op de website van de gemeente vind ik de verantwoordelijk wethouder voor verkeer (en voor zowaar visievorming). Het is M.T.G.M. Wijnen en zijn gezicht herinner ik me nog uit mijn jeugd.
Geachte heer Wijnen, sommige zaken zijn in essentie zo eenvoudig; is het misschien mogelijk om er binnen afzienbare tijd voor te zorgen dat die Europalaan soepeltjes over loopt in de Zuidelijke Randweg? Niet alleen wordt het daardoor veiliger op de weg, maar het stimuleert ook de vrachtwagenchauffeurs om, op weg naar België en vice versa, deze route te nemen in plaats van de route door het centrum (wel even TomTom informeren!).
Op de website van het CROW, oorspronkelijk de afkorting voor ‘Centrum voor Regelgeving en Onderzoek in de Grond-, Water- en Wegenbouw en de Verkeerstechniek’, is een Handboek Wegontwerp te vinden voor een te volgen cursus. Maar als dat te omslachtig blijkt te zijn adviseer ik u het volgende: de Academie voor stedenbouw, logistiek en mobiliteit in Breda verzorgt de opleiding Verkeerskunde en daar is voor dit gevalletje vast wel een eerstejaars stagiair te vinden. Zijn of haar stageperiode hoeft hiervoor slechts 1 maand te duren en ik denk dat, inclusief de uitvoering, e.e.a. nog voor carnaval klaar kan zijn. Sterkte!

Snotvis

...bij de dood van de grote 1 ...

wind

er bestaat geen wind
die de aarde meer teisterde,
de bossen deed zuchten,
de woestijnen deed stuiven
en de oceanen opzweepte,
dan de wind van mijn vader
na het eten van moeders
eigengemaakte erwtensoep.

Frida Mulisch

De Redaktie

Op een nieuw artikel van Eigen-wijs na, deze week geen nieuwe editie van de Bombardon.

EIGEN-WIJS

EN DAN NU MET DE BILLEN BLOOT!

Ho, ho, natuurlijk wel figuurlijk hè, laten we het toch vooral netjes houden in onze fraaie raadszaal.

Op het moment dat ik mijn hersenen pijnig om opnieuw een column te produceren is de Raad druk doende met de behandeling van de begroting voor 2011 en ook al een beetje vooruit aan het kijken naar volgende jaren. Veel tromgeroffel en bazuingeschal is daar al aan vooraf gegaan, maar nu is het moment aangebroken dat de fracties echt met de billen bloot gaan, althans dat mogen we verwachten.

Er moet wel het een en ander gebeuren, met kreten als ‘bezuinigen op personeel’ redden we het niet meer, de fracties moeten keuzes maken en dat gaat ongetwijfeld pijn doen. Krijgt u nu vooral geen medelijden met de dames en heren, ze hebben zich vrijwillig gemeld voor deze job en wij hebben ze vervolgens (vol vertrouwen) gekozen. Nog los van het feit dat ze er ook nog eens een aardig zakcentje aan overhouden, hebben we ze niet alleen gekozen voor de leuke dingen, maar ook moeilijke en minder populaire beslissingen behoren tot hun taak. En daar zit waarschijnlijk de grote pijn.

De huidige coalitie, met uitzondering van de Pvda-fractie, kenmerkt zich vooral als opportunistisch en populistisch. De motie vreemd van de orde zoals het CDA die tijdens de laatste raadsvergadering presenteerde, spreekt wat dat betreft boekdelen. In de week daarvoor was tijdens het Politiek Café aandacht gevraagd voor de verloedering, c.q. vervuiling van ons dorp. Dat is op zich niet zo vreemd, er zijn heel wat plekken die er verslonst en vervuilt uit zien. Maar wat moet je met zo’n vaag verhaal? De motie vraagt actie van de gemeente waarbij ook een rol bedacht is voor de horeca en de winkeliers. Als het de gemeente al geld gaat kosten, was onduidelijk waar dat vandaan moest komen en ook de rol van zowel de horeca als van de winkeliers was niet nader geduid. Dat moest het college maar uitzoeken!

Tijdens de discussie werd in ieder geval duidelijk dat de gemeente al verschrikkelijk veel geld aan het schoonhouden van onze gemeente spendeert en ook dat direct na het weekend de Markt en omgeving een extra schoonmaakbeurt krijgt. Maar waar zit dan eigenlijk de pijn? Zou het misschien zo kunnen zijn dat we tegenwoordig met z’n allen er een zooitje van maken? Maken we echt gebruik van de vele prullenbakken die her en der in het centrum staan? En als we niet direct zo’n bak in de buurt hebben, zijn we dan bereid dat flesje of dat stuk papier zolang even in onze jaszak te bewaren totdat we wel zo’n bak in zicht hebben?

Wat dat betreft zou ik graag iedereen eens een keer uit willen nodigen voor een fietstochtje van Valkenswaard naar Waalre. Daar langs het fietspad in de bosrand tref je honderden plastic drinkflesjes en andere rotzooi aan en bij mijn weten zijn daar geen winkels en huist er ook geen horeca! Hoe zou dat nou toch komen?

Waarom dan toch zo’n weinig onderbouwde en nietszeggende motie één week voor de begrotingsbehandeling? Antwoord op die vraag mag u zelf bedenken, maar juist bij die begrotingsbehandeling bestaat de mogelijkheid om keuzes te maken. Moet er meer geld naar het schoonhouden van ons dorp, dat kan, maar dan mag van de politiek verwacht worden dat ze aangeven waar het benodigde geld vandaan moet komen of waar ze anderzijds minder aan uit gaan geven. Een opmerking dat het college dat maar uit moet zoeken, is wel heel gemakkelijk maar slaat natuurlijk nergens op. Een vergelijkbare motie kwam van Theo Geldens. Hij vraagt het college “initiatieven te nemen die zorgen voor een betere uitstraling van de Markt” Dat is flink en lijkt op het eerste oog heel logisch. Het wordt echter nog veel flinker als je dat college er ook een zak geld bij geeft. Overigens zal die Markt, wat je er ook aan entourage tegenaan gooit, nooit echt iets worden zolang dat blik over die Markt raast. Zodra de N69 is verplaatst, kun je er pas echt iets fraais en gezelligs van maken. Dus
enig geduld lijkt op z’n plaats.

Vervolgens kan de Raad tijdens de begrotingsbehandeling uren met elkaar gaan debatteren, dat is prima, als de uiteindelijke uitkomst maar is dat er echt keuzes gemaakt zijn. Hoe je het ook wendt of keert, bezuinigingen kunnen niet uitblijven en zo hier en daar de kaasschaaf hanteren zal onvoldoende opleveren. Overigens zou het te prijzen zijn als de zogenaamde oppositiepartijen niet lekker achterover gaan leunen, maar dat ook zij serieus een bijdrage leveren. Wat hun opstelling betreft ben ik overigens positief gestemd, tot op dit moment gooien zij niet zonder meer de kont tegen de krib en denken ze positief mee en dat is wel eens anders geweest.

Tot slot, politiek bedrijven is niet de popie-jopie uithangen, maar verantwoordelijkheid nemen en daar hoort het brengen van slecht nieuws als het nodig is, ook bij. Hier herken je de echte politicus of zo u wilt politica!

Herfstvakantie Tip: Circo Circolo 2010

Lek Me Vesje

EIGEN-WIJS

EERLIJK EN TRANSPARANT, LAAT ME NIET LACHEN!

De gemeente Valkenswaard is van plan om de wachtlijst voor een bouwkavel op te heffen en in ’t vervolg kavels via loting aan de liefhebbers toe te gaan wijzen. Dat zou eerlijker en transparanter zijn!

Hoe bedenken ze het? Mensen die al jarenlang bij de gemeente op een lijst staan voor een bouwkavel kunnen het mooi vergeten. Met z’n allen gaan ze de papiervernietiger in, maar ze krijgen er natuurlijk wel iets voor terug. Ze mogen in het vervolg met z’n allen meedoen aan een loterij, een loterij met vooral heel veel nieten. Dat noemen ze in Valkenswaard eerlijk en transparant.

Wat is er eerlijker als ‘wie het eerst komt, het eerst maalt’? En wat is er transparanter als een keurige lijst met namen die op datum van inschrijving staan genummerd?

Natuurlijk is het in en in triest dat we in Valkenswaard zo’n lange wachtlijst hebben voor een bouwkavel maar iedereen kan klip en klaar geïnformeerd worden over het volgnummer dat hem of haar is toegekend en dan kan ook iedereen op z’n klompen aanvoelen dat hij of zij voorlopig wel of niet aan de beurt is, dus wat heeft dat nou te maken met het wekken van valse verwachtingen zoals het raadsvoorstel suggereert?

En hoe gaat dat loten straks? Gebeurt dat ergens in een achterkamertje en mag de wethouder de hoofdprijs trekken? Das pas eerlijk en transparant!

Het belangrijkste argument waarom ze de wachtlijst willen gaan opheffen is dat er zo weinig kavels aan te bieden zijn. Heet dit nou ‘ambtelijke logica’ of willen ze gewoon van een stukje papierwerk af? Duidelijk is dat ze er niets van snappen. Juist dit soort zaken liggen uiterst gevoelig en sinds mensenheugenis vindt er discussie plaats als het gaat over het toekennen van een stukske grond. Is hier sprake van vriendjespolitiek en waarom krijgt hij het wel en ik niet?

Een van de belangrijkste oorzaken voor dit probleem is dat de heren projectontwikkelaars in Valkenswaard kennelijk gewoon hun gangetje kunnen gaan. Als je als gemeente dan wat aan die wachtlijst zou willen doen, zou je misschien eens moeten gaan kijken of je die ‘gouddelvers’ niet zou kunnen verplichten om bij voorkeur mensen van de gemeentelijke wachtlijst te helpen.

Een andere, min of meer eerlijke oplossing, zou kunnen zijn dat je mensen die al voor de tweede, derde of misschien wel vierde keer op de wachtlijst staan, er van af te halen. Zij hebben hun stukske grond van de gemeente al een keer kunnen kopen en dan wordt het tijd voor anderen. Neen, we gaan loten, dat is eerlijk en transparant!

Protest tegen bezuinigingen.

Een flashmob door het Muziekcentrum van Omroep op het Centraal station in den Haag.

Betke Luijbregts

“Een kunstenaar voegt iets aan de wereld toe dat er nog niet was; zonder iets anders stuk te maken.” Dit citaat van John Updike krijg ik maar niet uit m’n hoofd sinds ik in de krant las dat kunstwerken op de Malpie vernield zijn.

Kunst in en met de natuur. Dat is LAND ART. Ingrijpende, kunstzinnige ingrepen in het landschap. Ingrepen die manipuleren, verwonderen, boeien, irriteren. Ingrepen die emoties oproepen bij de bezoeker, positief of negatief. Aldus de brochure van de Land Art Biënnale, editie 2010.
Een mooi initiatief, een gigantisch werk om het daadwerkelijk voor elkaar te krijgen, een schitterend resultaat, volop belangstelling. Waarom moet er dan vernield worden? Vernielen, doelbewust kapotmaken is waarachtig ook een emotie. Ik kan best begrijpen dat iemand het allemaal onzinnig vindt. Ik wil best meegaan in de gedachte dat de Malpie het ongerepte natuurgebied moet blijven, dat er niet door mensenhanden ingegrepen zou mogen worden. Je mag er vraagtekens bij zetten, uitroeptekens, van alles. Schrijf een brief naar de krant, naar de burgemeester, naar de provincie, naar de koningin. Reageer desnoods via de Bombardon. Doe iets met je verontwaardiging, doe wat je wilt. Protesteer, maak je boos, erger je, laat het iedereen horen, laat het zien, maar maak geen dingen kapot.
Over kunst valt te discussiëren, altijd. Voor mij betekent kunst in ieder geval een verrijking. Of ik nu naar iets moois kijk, iets verwarrends of iets wat mij afstoot. Ik heb altijd het gevoel dat ik iets cadeau krijg als ik kijk. Dat er iemand zijn best heeft gedaan om mij iets te laten zien. Ik hoef het niet mooi te vinden, ik hoef het niet mee naar huis te nemen. Ik kan het, als ik wil, meenemen in mijn gedachtenwereld en als het me echt raakt, ook wel in mijn hart.

Zondag is de laatste dag, dan fluisteren de bomen zachtjes tegen elkaar dat ze weer onder elkaar zijn. Vertrokken zijn dan de kunstenaars, weg zijn hun tijdelijke werken, weg zijn de vandalen.
Het LAND rust uit van alle commotie, die de ART teweeg bracht. De Malpie is dan weer gewoon de Malpie.

Animator vs Animation 3

Animator vs Animation 3

De Redaktie

Rutte 1.0, hier onder, nu wel te downloaden!

Meisjes uit vervlogen dagen

Van den Erenbeemd

Het is een particulier initiatief

Stel, je beschikt over niet een, maar twee ‘Politieke Redacteuren’. Over een ‘Coördinator’. Een ‘Locatie-eigenaar’ en een ‘Locatiemanager’, de wulpse loopjongen van de ‘Locatie-eigenaar’. Je hebt een ‘Creative Director’; geen doorsnee creatief directeur, maar een echte Creative Director. Er is een ‘Presentator’ wiens gapende gat een innige liefdesrelatie onderhoudt met iedere microfoon. En een meneer die verantwoordelijk is voor ‘PR en Externe Contacten’.

Den Haag Vandaag? Nee. Wie dit wel zijn? Ik citeer: “Bovengenoemde personen vormen, samen met de gastheer en interviewer, de redactie van het Politiek Café Valkenswaard. Let op: het Politiek Café Valkenswaard is op geen enkele manier gelieerd aan de gemeente Valkenswaard. Het is een particulier initiatief.”

Het is een particulier initiatief. Very belangrijke personen. http://www.politiekcafevalkenswaard.nl/

EIGEN-WIJS

WAAROM HET EEN WEL EN HET ANDERE NIET?

Nog niet zo verschrikkelijk lang geleden ging de gemeente Valkenswaard op zoek naar een oplossing voor het nijpend tekort aan binnensportaccommodaties. Al sinds jaar en dag is er een grote behoefte aan uitbreiding en vervanging. De Admundsenhal is aardig verouderd en met betrekking tot de rolhockeyhal de Dennenberg is iedereen er van overtuigd dat die accommodatie al jaren geleden gesloopt had moeten worden. Tot slot is zaalvoetbal al decennialang in Valkenswaard niet mogelijk omdat de maten van onder andere de Belleman niet aan de minimale eisen van de bond voldoen.

Het vorig college zou het allemaal wel eens even gaan regelen en een uitgebreide studie moest antwoord geven op de vele vragen en dan met name waar een nieuwe sporthal zou kunnen komen. Dat zou op het sportpark Den Dries kunnen, maar misschien moest het zwembad ook wel een nieuw jasje krijgen. Ook voor de golfclub zag men wel mogelijkheden, aldus het rapport. Alles passeerde de revue en … het eindresultaat was dat HOD alles kreeg wat ze wenste en dat de voetbalclub een nieuw kunstgrasveld zou krijgen!

Maar we zouden toch op zoek gaan naar mogelijkheden voor de binnensporten? Nou ja …, als je dan toch aan het rondsnuffelen bent en clubs met zo veel leden (dus ook zo veel stemmen) roeren de trom en kennen de weg binnen het politieke circuit, dan ga je daar mee aan de slag en dus … gingen de nodige tonnen in de richting van HOD en SV Valkenswaard en dus … bleven de binnensporters in de kou staan.

Uiteindelijk betekent dit dat de binnensporten de eerstkomende jaren in Valkenswaard niet aan bod gaan komen. Mede gezien de bezuinigen die ons nog te wachten staan, heeft het huidige college inmiddels besloten nieuwe sporthallen e.d., in afwachting van betere tijden, te verschuiven naar op z’n vroegst 2015, zo blijkt uit de onlangs gepresenteerde begroting!

Binnensporters, roert u! Ga met slaande trom naar het gemeentehuis, trommel nieuwe leden op, haal ze desnoods uit andere dorpen, het maakt niet uit en zorg dat uw bestuurders hun weg vinden binnen het politieke circuit, het schijnt te helpen … zeggen ze!

Download Rutte 1.0.....

Download Rutte 1.0 hier.







Installatiepakket Rutte 1.0
Het veelbesproken nieuwe besturingssysteem van VVD en CDA is uit de betafase.

Greatest Story Ever Told - Watch more Funny Videos

Snotvis

Ossies en Wessies

Het toppunt van Westers consumentisme en gemakzucht is treffend geïllustreerd door de afgekauwde anekdote dat, wanneer de asbak vol is, er een nieuwe auto moet worden gekocht.
Want afgeleerd om spullen te repareren met een schroefje hier, een klemmetje daar, een stukje plakband of een likje verf alleen daar waar het roest.
Dat beetje creatief vernuft, een blik in de gereedschapbakjes in de schuur of even naar schoonvader voor een stukje ijzerdraad en het genot van dattie het dan weer doet.
We zijn het kwijt want twittervingers kunnen geen schroevendraaier of een bankschroef meer bedienen.
Weggooien en een nieuwe kopen is de economische maat der dingen.
Te duur?
Dan lenen we toch nog wat, geen touwtje bij de buren maar hypothecaire overwaarde bij de rabobank, ook om de hoek.
We waren in voormalig DDR deze zomer.
Een museum vol Oostduitse huisvlijt.
Een even rommelig als aandoenlijk paradijs van doe-het-zelf cultuur.
Geen geld maar wel uitdagende problemen, daar krijg je flinke rechterhanden van.
Jeder Mensch ist ein Willy Wortel.
Zagen dit prachtexemplaar van een zelfgemaakte electrische grasmaaier.
Aan het onderstel van een kinderwagen is een wasmachinemotor opgehangen.
Een dikke lichtschakelaar aan/uit op de duwbeugel.
Het handvat wat de twee stangen koppelt is een warm gebogen stuk electrapijp.
Het gras was in het westen ongetwijfeld groener maar heerlijk tegen de kapitalistische stroom in maaien lukte als geen ander.
Toen viel de muur en kreeg de internationale bladblazermaffia ook in het Oosten voet aan de grond.
Dag buurman, we gaan een schutting bouwen......

Led Zeppelin Black Sabbath ??

EIGEN-WIJS

EN DAN KOMT DE REKENING!
Het moest er een keer van komen, vroeg of laat krijgen wij de rekening gepresenteerd en komend jaar zien we al een eerste voorschot van wat ons allemaal nog te wachten staat. Terwijl het Rijk ons nog heel netjes heeft behandeld door de algemene uitkering voor 2011 nog niet te verlagen (tussen de 70 en 80 % van de gemeentelijke inkomsten), meent het college van burgemeester en wethouders ons toch al een forse rekening te moeten presenteren door onder andere de OZB met 5% te verhogen.

Hoe zou dat nou toch komen? Heeft het vorige college (inclusief de meerderheid van de toenmalige raad) dan toch op te grote voet geleefd? Het ziet er wel naar uit. Bovendien heeft datzelfde college ons een beetje voor de gek gehouden. Voor het oog van het kerkvolk moesten ze zo nodig wat leuke dingen doen en dus verlaagden ze het tarief voor de rioolheffing, terwijl ieder weldenkend mens toen al wist dat ook die lasten de komende tijd fors zouden stijgen. Dat cadeautje mag het huidige college weer terughalen door het tarief van de rioolheffing voor 2011 en komende jaren fors te verhogen.

Had het college en de raad de nu in de begroting voorziene forse verhogingen kunnen voorkomen? Ja zeker, maar dan hadden ze wel het lef moeten hebben om stevig te bezuinigen. Met name de raad is nog steeds afhoudend als het gaat om het maken van echte keuzes. Ze blijven steken in de kaasschaafmethode door overal een klein beetje weg te halen, maar al met al nog lang niet genoeg. Maar goed, de raad krijgt 3 november aanstaande nog een kans!

Door echte maatregelen door te schuiven naar de toekomst, zal het in die jaren extra hard aan gaan komen omdat we dan vooral te maken krijgen met extra bezuinigingen van het Rijk. Laat straks niemand zeggen: “dat wisten we niet!”

Uitgangspunt voor al die bezuinigingen (die er dus nog moeten komen!) wordt de zogenaamde ‘Toekomstvisie’, een verhaal waaruit zou moeten blijken waar we in de toekomst met Valkenswaard naar toe willen. Dat moet wel een heel hoogstaand, bijzonder, indringend en ‘verlossend’ stuk gaan worden, want alhoewel ze daar al in 2008 mee gestart zijn, ziet dat verhaal pas in 2011 het levenslicht, en dan … zal de raad dus ook het licht gaan zien! Alhoewel, … zo’n ‘visie’ neemt de verantwoordelijkheid van de raad om keuzes te maken natuurlijk niet weg en dus …!

Het coalitieprogramma, de leidraad voor de partijen die het college steunen, geeft zicht op de toelaatbare lastendruk, althans zo zou het moeten zijn. Daar staat namelijk: “De toename van de lastendruk voor de burgers zal niet meer zijn dan noodzakelijk, d.w.z. dat eerst een integrale afweging plaatsvindt waar verantwoord bezuinigd kan worden.” Twee vraagtekens, namelijk wie bepaalt op basis van welke objectieve criteria wanneer het ‘noodzakelijk’ is, en wat is ‘verantwoord bezuinigen’?Twee kreten waar je alle kanten mee op kunt en die op geen enkele manier objectief te toetsen zijn. Met andere woorden, daar kun je dus nog alle kanten mee op. Je kunt op dit soort uitspraken dus nooit iemand aanspreken en je zou haast gaan denken dat het met die intentie zo opgeschreven is.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

H. Koolveld

Alles van Waarde…

Omdat het ochtendzonnetje in mijn ogen scheen, zag ik afgelopen zaterdag niet meteen wat me op de Corridor tegemoet kwam. Bij nader inzien waren het twee jongens in een penispak. Onmiskenbaar. Roze helmpjes, het lange beige lijf en twee ongemakkelijke ballen aan de voeten. Ze werden vergezeld door twee meisjes in een soort roze flappen. Wat zij voorstelden was niet echt duidelijk, maar ik neem aan dat zij analoog aan de piemels twee wandelende vagina’s moesten verbeelden. Ik denk dat het een uur of elf was, dus niet bepaald het tijdstip waarop je passerende geslachtsdelen verwacht.

Al snel werd ik geplaagd door tegenstrijdige gedachten. Hoe normaal is dit? Was het een vrijgezellen uitstapje? Jongelui die andere jongelui moesten wijzen op de risico’s van een SOA? Of gewoon mensen die het leuk vinden om zich op zaterdagochtend als piemel te verkleden?

De Libertijn in mij vond dat ik me niet druk moest maken. Alles moet kunnen. Het waren tenslotte gestileerde fallussen en kleine kinderen konden er met enige fantasie best een gemankeerd roze kaboutertje in zien. Onschuld gespaard, niet zeuren dus. Een andere deel van mijn brein, waar de moraalridder huist, sprak er schande van. Wat een idioterie. Waarom zouden we accepteren dat er op klaarlichte dag verklede penissen door ons dorp lopen? Het is tenslotte nog geen carnaval en ook dan is het een slecht plan.

Nog volop in tweestrijd liep ik later op de dag door de Malpie om de Land Art-route te bekijken. Daar bleek dat er ook die nacht weer kunstwerken waren beschadigd.
Oké, van het werk Zondeval van Bert Otter kan ik me eventueel nog voorstellen dat een op-zijn-pik-getrapte katholiek daar aanstoot aan neemt. Maar de andere kunstwerken strijken werkelijk niemand tegen de haren in. Dus in hemelsnaam, waarom? Dronken stappers? Gebelgde natuurbeschermers? Een gefrustreerde lokale kunstenaar? Of een PVV knokploegje dat eens lekker van leer trok tegen een linkse hobby.

Voor de tweede keer die dag had ik geen antwoord. Tot me iets begon te dagen. Het een hangt samen met het ander! Waar mensen in penispakken door de straten paraderen daar is Kunst niet veilig. (En u en ik uiteindelijk ook niet)

Orkesje Lek Me Vesje.....lang geleden

Ola Koolveld!

Een vriendin die jarenlang in Spanje heeft gewoond sprak me altijd zo aan. Dat gaf me destijds een licht exotisch gevoel. Een vleugje wereldburgerschap. Dat ik iets meer was dan de uit-de-klei-getrokken onbereisde Brabander die ik ben.

Maar tegenwoordig staat er ‘Ola’ boven driekwart van de e-mails die ik ontvang. Ik weet niet wie er mee begonnen is. Maar ik voel me allang niet exotisch meer.

’s Zomers heeft het nog wel iets sympathieks. Alsof men je een lekker fris ijsje wenst. Maar tijdens de achterliggende zomer was dat niet bepaald nodig en de verstokte Feyenoorder in mij (al geplaagd genoeg) wordt ook al niet vrolijk van de referentie aan PSV-spits Toivonen. Kortom ‘Ola’ hangt me de keel uit.

De meest pijnlijke ‘Ola’s’ zijn die van oudere collega’s. Mensen die reeds lang de kaap van de vijftig zijn gepasseerd en krampachtig proberen jong te doen. In die zin is ‘Ola’ de Botox van het internet. Het geeft de schijn van jeugdigheid, maar iedereen ziet het valse gladgetrokken voorhoofd.

Ik bemerk bij mezelf steeds meer weerzin. Geen zin om verder te lezen. Immers als de schrijver zich in de aanhef al overgeeft aan zulk een misplaatst modernisme, wat valt er dan nog te verwachten van de rest van het bericht.

Maar oplossingsgericht als ik ben heb ik natuurlijk wel een suggestie voor alle ‘Ola’-schrijvers. Voeg er gewoon een extra ‘la’ aan toe. Een mailtje dat begint met ‘Olala Koolveld…’, dát zou ik meteen lezen.

EIGEN-WIJS

EFFE NAAR HET BINNENHOF?

Mag ik me ook even met het Haags gebeuren bemoeien? Voor u die vraag kunt beantwoorden, doe ik het gewoon. Als u er problemen mee heeft, hoor of zie ik het wel.

Het ziet er naar uit dat we, aldus Haagse kringen, een zogenaamd rechts kabinet gaan krijgen. Toch had ik wel eens willen zien hoe die zogenaamde linkse partijen de ‘zorg’ hadden weten te ontlasten zoals dat nu kennelijk gaat gebeuren, om maar eens een voorbeeld te noemen. Dus wat is nou tegenwoordig ‘rechts’ en wat is ‘links’?

Wie kunnen we de schuld van dit zogenaamde rechtse kabinet in de schoenen schuiven, zo we daar behoeften aan zouden hebben? Dat is er maar één en de beste man heet Job Cohen. Een aardige vent, maar van politiek bedrijven heeft hij absoluut geen kaas gegeten, die kan nog heel wat leren van Maxime Verhagen. Toen de pogingen om Paarsplus van de grond te tillen niet haalbaar bleken, gooide Job resoluut en zonder enige ruimte achterlatend, de deur potdicht voor een zogenaamd ‘middenkabinet’. Achteraf krabbelde hij wel weer een beetje terug, “hij had het zo niet gezegd”, maar we waren er op het moment suprême allemaal getuige van, er viel met hem niet over te praten. Dom, dom en nog eens oliedom. Cohen had de deur open moeten houden en het gesprek aan moeten gaan om, tijdens de besprekingen, wat hulp van links binnen te halen. Nu maakte hij het de rechtse rakkers wel heel gemakkelijk.

Hoe lang zal deze coalitie stand houden? VVD en CDA gaan het samen wel redden, de onzekere factor is natuurlijk de PVV. Als Wilders slim is (en hij heeft al meermaals laten zien dat te zijn) dan houdt hij zich koest en haalt hij doodsimpel zijn buit binnen. Maar ja, daar zit nou net het grootste probleem. Wilders, maar ook zijn fractie, doet niets liever dan vooral luid en ongenuanceerd roepen om anderen te choqueren en om daarmee vervolgens de aandacht van de media en het publiek te krijgen.

Toch zit m.i. daar niet het grootste gevaar voor deze coalitie, maar veel meer in de aangekondigde bezuinigingen. Een groot deel hiervan is echt boterzacht en dat kan niet anders dan hartstikke fout lopen. Wat dacht u van ruim 6 miljard bezuinigen op ambtenaren? Die jongens en meisjes hebben perfecte ijzersterke arbeidsvoorwaarden en ambtenaren er uitgooien met als motief “we gaan bezuinigen” zal dan ook niet lukken. Bijkomend probleem is dat we alles tegenwoordig perfect geregeld willen hebben, we willen alles kunnen regelen en controleren en daarvoor zijn steeds weer meer ambtenaren nodig. Bovendien worden er geen echte keuzes gemaakt. Als je nou bijvoorbeeld zou zeggen: “we halen die tussenlaag van een provincie er tussen uit”, dan zou je in iedere geval op termijn echt structureel op ambtenarenkosten kunnen bezuinigen, maar dat soort principiële keuzes worden niet gemaakt. Dat zou kunnen betekenen dat vrij snel andere bezuinigingen op tafel moeten komen en dan is niet Leiden maar Den Haag in last!

Tot slot de beperking van immigratie en het afschaffen van dubbele paspoorten. Kretologie van de eerste orde. Niet wij bepalen dat, maar anderen gaan hierover en dan is het makkelijk roepen en straks met de vinger naar die anderen te wijzen en te roepen: “wij wilden wel, maar och arm … die anderen wilden niet!”

Birdman.....Vogelverschrikkerfestival?

Forum

Powned:
Sinds enkele weken een nieuwe omroep.

Van de Powned-site:
Toonzetting: rauw, provocerend, dwars, intelligent en ongecensureerd.
PowNews moet emotie oproepen. Je loopt ermee weg, of je haalt je neus ervoor op. Een middenweg bestaat niet. PowNews is niet politiek correct en zal minimaal eens per week stof moeten doen opwaaien. PowNews is er 5 dagen per week (Champions League- avonden uitgezonderd) en wil de ochtend erop het gesprek bij de koffie-automaat bepalen. PowNews legt de lat bewust hoog, maar wij hebben tot op heden als enige bewezen een gevoelige snaar te kunnen raken bij de netwerkgeneratie. PowNews is onvoorspelbaar en dus gevaarlijk voor iedereen.

Wat vindt u van deze omroep? Schrijf het ons.

Toots Thielemans in de Marollen

Brilletje

Eens per jaar ben ik een VIP.

Nu moet ik zeggen dat ik bij de term VIP doorgaans enige weerzin voel. Die weerzin wordt niet zozeer veroorzaakt door de VIP zelf, die veelal zijns ondanks VIP is, maar door de omgeving die probeert – de een irritant onderdanig, de ander hinderlijk opdringerig – de aandacht van de VIP te vangen.
Die ene keer dat ik VIP mag zijn overkomt mij – en degenen die Brilletje kennen zal dat niet verbazen – zoiets in het geheel niet. Volstrekt anoniem ben ik – zoals gezegd eens per jaar – gast van de wielerploeg Skil-Shimano. In voorgaande jaren werden wij (twee zwagers en ik) opgehaald door een heus Skil-Shimano busje waarmee wij op verschillende plaatsen langs het parcours halt maakten. Meestal zodanig gepland dat wij nog net de laatste renners voorbij zagen flitsen. Gevolg van deze aanpak was dat wij vlak voor het einde van de koers pas bij de finish en dus ook in het in de buurt daarvan ingerichte VIP-dorp (enkele tenten op een met hekwerk afgesloten terrein) arriveerden. De aldus op de andere VIP’s – aan wie was aan te zien dat zij al enkele uren voor ons aan het gratis innemen begonnen waren - opgelopen consumptie achterstand was niet meer goed te maken. Meestal konden wij met slechts vijf of zes pintjes achter de kiezen aan onze verkenning van de plaatselijke horeca beginnen. Daarbij braaf begeleid door de sympathieke directeur sportief van Skil-Shimano en zijn nog sympathiekere partner. Zij moesten er immers voor zorgen dat wij weer thuis kwamen.

Dit jaar hadden wij besloten het anders aan te pakken. Wij zouden onze VIP-status optimaal uitbuiten. Rechtstreeks naar het VIP-terrein zouden we gaan en wel meteen als het open ging, om 14.00 uur. Je bent VIP of je bent het niet.
Zo vertrokken wij met eigen vervoer op een prachtige tweede zaterdag van september naar Brussel, waar de semi-klassieker Parijs-Brussel (90 editie!) zou eindigen. De streep was getrokken op de Waterloosesteenweg in Ukkel. Om half twee stonden wij voor ons goedkoop doch net hotelletje (auto weggezet, schone sokken en onderbroek op de hotelkamer gelegd). We waren er klaar voor. Een van zwagers had besloten dat we wel te voet naar de finish op de Waterloosesteenweg konden gaan. Zo had een korte zoektocht op googlemaps hem geleerd. Van ons voornemen om bij opening van de VIP-ruimte met de deur in huis te vallen kwam helaas niets terecht. Onderweg kwam ik er achter dat de zwager, die zelden of nooit een poot verzet, van oordeel was dat met een beetje doorlopen gemakkelijk een afstand van een kilometer of acht in een uurtje te overbruggen viel. Niettemin waren we ruim op tijd om ons op korte afstand van de diverse tappunten te installeren. Contact met een van de bieruitdelers was snel gelegd met als gevolg dat hij enthousiast – soms wat grappend over Ollanders en voor niets – leegstand voorkwam. Ook de dames van de broodjes beenham, gefrituurde garnalen en kaasflapjes wekten de indruk eerst ons en pas daarna de andere 80 VIP’s te willen bedienen. Op drie meer dan grote schermen was de koers te volgen. Geen der VIP’s schonk daar overigens enige aandacht aan. Op het einde van de middag, toen geen broodje beenham of garnaal meet te verkrijgen was en sponsor Primus-Haacht ons tot spoed maande opdat we ons van de laatste pinten meester konden maken, voegden zich de algemeen directeur en de commercieel directeur van de wielerploeg bij ons. Zij hadden ook dit jaar de voor hen droeve plicht om ons – VIP-gasten – nog even te begeleiden. Na een korte analyse van de koers en de prestaties van de eigen renners in het bijzonder (twee bij de eerste tien), waarbij er in slaagden de indruk te wekken dat ook wij vanaf de schermen het koersverloop geboeid hadden gevolgd, vroeg Sissy, want zo heette de commercieel directeur, beroemd want ooit Nederlands kampioene op de weg, waar we heen wilden. Omdat niet alleen mijn zwager maar ook ik kan googelen, had ik mijn antwoord klaar. Breng ons maar naar café “La Fleur en Papier Doré”.
Uren later – het café heette voor ons inmiddels “Het Goudblommeke in Papier”– vertrokken onze vrienden van de wielerploeg richting Nederland, dankbaar dat zij met ons de avond door hadden mogen brengen. Wij gingen via terrasje, kroeg en kroegje naar ons hotel. Het bloemencorso in Valkenswaard zou ik moeten missen.
Ik hoop nog jaren eens per jaar een VIP te zijn.

Een week later was mijn schoonvader een VIP. Hij werd ter gelegenheid van zijn verjaardag naar huis gehaald, het huis waar zijn vrouw nog woonde en dat tot zijn opname “aan de overkant” zijn thuis was geweest. Daar was zijn gezin bijeen om hem te feliciteren en uit te putten. Ogenschijnlijk onverstoorbaar zat hij te midden van de herrie in zijn rolstoel, zijn kin op zijn borst. Voor hem volstrekt onbekende kinderen, zonen en kleinkinderen kwamen af en toe naast hen zitten om hem te feliciteren of naar zijn welbevinden te informeren. Af en te zag je hem glimlachen alsof de geluiden om hem heen hem aan betere tijden deden denken. Na anderhalf uur liet hij blijken dat het genoeg was. Terug in zijn gesloten afdeling zei hij tegen de zoon die hem terugbracht: “Dat was een mooie accommodatie, gezellige mensen”.
Ook voor hem was het kennelijk leuk geweest om eens per jaar een VIP te zijn.