Mevrouw J.Jansen

Geschrokken, teleurgesteld en boos was ik toen ik las dat u de Bombardon aan de wilgen hangt, geachte hoofdredacteur. Dat mag u wel weten.
Na een lang verblijf in het buitenland verheugde ik me er op weer gezellig samen met mijn vriendinnen op donderdag de Bombardon te lezen en te bespreken. Ook al hebben ze vorig jaar besloten dat voortaan in de voormiddag te doen met alleen maar koffie. Voor mijn bestwil, zeggen ze.

Ik heb een zeer zwaar jaar achter de rug. Voornamelijk door een veelbelovende meneer (‘strandwandelingen, reizen, kunst en lange gesprekken met een goed glas wijn bij de open haard’) die mij en mijn tijd volledig in beslag genomen heeft. Van die beloften klopte alleen de wijn en die moest dan ook nog uitsluitend en in ruime mate uit mijn kelder komen. En na twee glazen kwam er uit zijn diepe brein geen zinnig woord meer. Zie dat maar weer eens kwijt te raken! Een heel vervelende affaire. Maar dit terzijde.

Ik ben er weer. Door mijn veerkracht keert de oude levenslust langzaam terug en ik was dan ook hard toe aan die wekelijkse vriendinnendag.
En nu verdwijnt u en met u de Bombardon uit mijn leven.
Daar ben ik teleurgesteld en verdrietig over, dat begrijpt u zeker wel.
Boos ben ik een beetje op uw columnisten.
Dat er geen één het aandurfde om het stokje van u over te nemen is nog te begrijpen. Maar dat er ook niemand spijt over het opheffen van de Bombardon betuigde en daarbij de gelegenheid waarnam om u te bedanken voor wat u deed met de Bombardon de afgelopen twee jaar, vind ik heel erg.
Want heeft u hen niet de mogelijkheid en een platform geboden om schrijver te worden? Daar droomden ze toch van sinds dat aardige opstel op de middelbare school? Hoe kan het dan dat men nu geen woord over dit afscheid schrijft?
Zijn ze inmiddels allemaal bezig aan een boek dat alle andere boeken overbodig moet maken en hun eeuwige roem moet verschaffen? En zijn ze vergeten waar ze vandaan komen? Wie hen op weg hielp naar dat schrijverschap?
Lagemens merkt zelfgenoegzaam op dat er met het verdwijnen van de Bombardon eigenlijk helemaal niets verandert. Niet in Valkenswaard, maar ook voor hem niet, kennelijk.

Ook van de betrekkelijk nieuwe Eigen-Wijs zag ik helaas niks. Een pittig ding lijkt me dat. Schrijft ijverig door aan een diepgaande cursus over de gemeentepolitiek van Valkenswaard, zonder in de gaten te hebben dat er al lang niemand meer is die denkt daar ooit ook maar iets over te zullen of willen gaan begrijpen.
Treurig. Ik wilde de columnisten altijd al graag eens ontmoeten op een vrijmibo, om met hen van gedachten te wisselen, maar nu zou ik ze misschien een stevige reprimande geven en in niet mis te verstane woorden zeggen wat ik van ze denk. Als ze al de beleefdheid hebben en de moeite zullen doen vrijdag persoonlijk afscheid van u te komen nemen.

Bij de reacties van de lezers stonden 2 (twee!) spijtbetuigingen. Verder ging het (zucht) over carnavalsliedjes, in hun kuif gepikte ijdeltuiten en over het niet noemen van het ‘onvolprezen’ dichtertje. Dat stelde ook weer teleur.
Maar wie zijn de lezers eigenlijk? Wie leest er nog?
Maar wij willen u wel heel hartelijk danken, lieve hoofdredacteur. Mijn vriendinnen en ik hebben de afgelopen twee jaar elke week zeer genoten van de Bombardon.

Het allermeest zal ik de rechterkolom missen. Mijn Tom Tom in de doolhof van internet, muziek, film en kunst. Met altijd originele tips, mooie fotoseries en bijzondere muziek die ik zonder u zeker niet zou hebben leren kennen. Ach ja..
Onze gevoelens werden heel goed verwoord in het prachtige gedicht van v/h Mossel, vorige week. Het ontroerde mij en mijn vriendinnen hevig.
Zeer nieuwsgierig blijven wij naar uw volgende activiteiten. Iemand met uw nieuwsgierigheid en originaliteit vindt wel weer een bijzonder project en een boeiende bezigheid, daar twijfelen we niet aan. Denkt u uw trouwe fans op de hoogte te gaan houden? Dat zou mooi zijn.
Wij zullen een glas op uw gezondheid drinken als de magnolia’s bloeien aan de Luikerweg.
Hier laat ik het bij.
Misschien kunnen we vrijdag elkaar de hand schudden en het glas heffen.
Woorden zijn dan verder waarschijnlijk overbodig.
t.à.v.
Mevrouw J.Jansen