08-12-10
Riks Werts
Dit is het dan.
De laatste editie van de Bombardon.
Het laatste stukske.
Bijna twee jaar hebben we met veel plezier DBBD gemaakt.
Hoewel u erg stil was, kwam u wekelijks even kijken op dit blog.
Wekelijks ruim 400 unieke bezoekers, iedere week weer.
Soms werd er kritisch geschreven; u vond dat niet allemaal even leuk.
Het past niet in een "ons kent ons" cultuur maar het moest, vonden wij.
Veel dank aan alle schrijvers, ook die van het eerste uur, en andere medewerkers; zonder hen was er geen Bombardon geweest.
DBBD blijft voorlopig nog gewoon online; u kunt de reacties op deze laatste, dubbel dikke editie, gewoon nog volgen.
En, vanaf de eerste editie kunt u alles nog eens bekijken.
Ook een herstart, door iemand anders dan, behoort nog tot de mogelijkheden.
Vrijdag Vrijmibo.
Nou tabee dan.
Namens allen:
Bedankt voor uw aandacht.
Lieve Vandersteen
Henk Elsink is mijn held.
Kent u hem nog? Henk Elsink?
Hij speelt de Bombardon.(foto)
Succesvol cabaretier in de jaren 60 70 80.
Hij kwam zo’n beetje onder de grote drie:Wim Kan, Wim Sonneveld en Toon Hermans.
Volle zalen waaronder Carré, een paar hits en veel gevraagd door de TV.
Na het zien van Bram & Freek besluit hij, op 53 jarige leeftijd, te stoppen met zijn carrière.
Hij beseft dan, dat wat hij werkelijk wil maken, nooit zal kunnen realiseren.
Het zal, voor hem, nooit goed genoeg zijn.
Zo gaat het verhaal.
Ik wil het graag geloven.
Liever naakt dan namaak!
Een dapper besluit.
Zelfkennis; volgens Wikepedia: het vermogen om de eigen denkwijze, de mogelijkheden en de onmogelijkheden van de eigen geest en van het eigen lichaam te kunnen inschatten en daar rationele conclusies uit te trekken.
Veel (amateur) organisatoren, bestuurders, muzikanten, schrijvers, kunstenaars etc. zou een dergelijke zelfkennis niet misstaan.
Snotvis
Stelling:
...is wikileaks de provobeweging van de jaren '10?
Toen werd de roep om openheid door de gevestigde orde neergeslagen door
politie te paard....
Is nu op het internet virtueel hetzelfde aan de hand?
Is Julian Assange de nieuwe wereldwijde Roel van Duijn?
Eigen-wijs
DE GESCHIEDENIS HERHAALT ZICH.
Ik ben een van de laatst aangewaaide columnisten bij de BOMBARDON en ik zwaai gelijk met alle anderen af. De weinige reacties die op mijn columns kwamen, hadden enerzijds te maken met mijn onverschrokken neiging om steeds weer opnieuw dat (kennelijk) verfoeide uitroepteken te hanteren, anderzijds waren het aanmoedigingen om toch vooral maar door te gaan. De politiek was en bleef overigens muisstil.
Het zal wel met mijn gebrek aan kennis van de Nederlandse taal hebben te maken, maar ik vind dat uitroepteken nog steeds schitterend. Het versterkt, althans voor mijn gevoel, mijn stelling en daar heb ik alles voor over.
Maar ja, wat is nou helemaal een uitroepteken? Een klein lullig streepje dat niet meer dan een enkele millimeter van mijn pagina in beslag neemt, dus gun mij dat kleine pleziertje!
Maar nu ter zake. Ooit, eigenlijk nog niet zo heel lang geleden, maakte het CDA in Valkenswaard de dienst uit. Maar liefst 12 van de (toen nog) 21 stoeltjes in de Raad behoorden toe aan jongens en meisjes met het groene randje. Ze leunden vaak gezellig een beetje achterover, want wie doet je wat, jij bent de baas. Enige arrogantie was het clubje dan ook niet vreemd.
Toch zag je, heel voorzichtig langs de zijkant, een concurrent opdoemen. Hij heette Geldens en hij beloofde aan iedereen (nou ja, iedereen!) gouden bergen en toen hij eenmaal aan de macht kwam, ging hij ze nog waarmaken ook, ook al moest hij daarvoor de regeltjes zo hier en daar aan de kant schuiven, maar ja daar zijn die regeltjes uiteindelijk ook voor gemaakt.
Langzaam zag je vervolgens het CDA de bijwagen van Geldens worden. Geldens trok de kar en het CDA liep aan de leiband. De kiezer die in het verleden op basis van hun inzet, maar ook een beetje uit traditie, het CDA had gesteund ging zich afvragen of dat nog wel enige zin had en of hij niet net zo goed zijn stem rechtstreeks aan Geldens kon
Dan gebeurt er iets, Valkenswaard is in rep en roer en het CDA gaat weer een eigen koers varen en laat zich als zodanig ook horen. En wat gebeurt, het CDA gaat weer zeteltjes winnen en Geldens moet ze inleveren.
Nu is er weer een nieuwe Geldens, hij is net zo slim als die andere en zou net zo goed als ‘popie-jopie’ door het leven kunnen gaan. En wat zien we, het CDA hobbelt ook achter deze Geldens aan, geen eigen geluid meer, want het is zo gemakkelijk om aan te sluiten bij het populisme van Geldens. Maar ja, de kiezer is voorlopig nog niet aan zet en ik al helemaal niet meer!
Betke Luijbregts
De Bombardon houdt op te bestaan. De columnisten verlaten het zinkend schip. Voor me zie ik de scene uit “de Kleine Zeemeermin” waarin de matrozen, de koks en de lakei overboord springen, terwijl het schip heen en weer geslingerd wordt op de golven in een verschrikkelijke storm. De knappe prins blijft tot het laatst aan boord en hij houdt zich staande aan het roer. Dan volgt een oogverblindende bliksemschicht en een de oorverdovende donderslag. De prins vermant zich, recht zijn rug. Het schip wordt door de golven opgeslokt en in de diepte van de oceaan gesleurd, maar de prins blijft staan tot hij de bodem raakt.
Het zijn deze week Brilletje, Koolveld, Fred van Ronkel, Mossel, Jacob Lagemens, Eigen-wijs, Lieve Vandersteen, Asteriks, Tinus en Snotvis die van het dek afspringen in het woelige water en ik spring met ze mee. Riks blijft staan aan het roer, vermant zich, recht zijn rug en wacht op de bliksem en de donder.
De Bombardon zal als een scheepswrak zijn, met een woordenschat aan boord. Er zal geen zeemeerminnetje langskomen om de zaak de redden, zelfs geen zeemeeuw zal er nog naar kraaien.
Misschien dat ooit een verdwaalde surfer op het internet eens in het wrak zal duiken. Misschien dat eens het schip geborgen zal worden, nadat de verhalen zijn verouderd of misschien wel helemaal vergaan. Misschien dat het dan in een museum komt of opnieuw de volle zee zal kiezen met een nieuwe kapitein. De tijd zal het ons leren.
Maar voor nu zeg ik Bombardon en crew: ‘vaarwel, tabee!’
Brilletje
Een dag nadat ik mijn hoofdredacteur had laten weten dat hij binnenkort mijn laatste column tegemoet kon zien, kondigde hij het einde van De Bombardon aan.
Even, heel even maar, hoopte ik op een causaal verband. Geen Brilletje meer, dan ook geen Bombardon.
Lezer en ik weten wel beter.
Brilletje heeft niet gebracht wat hij zich voorgenomen had.
“Ik wil glimlachen als ik iets opschrijf, maar liever nog een glimlach oproepen bij wie mij leest”, schreef ik in mijn eerste column, waarin ik verantwoording aflegde voor mijn euvele moed mij als columnist tot het volk te wenden.
Slechts bij een enkele van de 15 columns die ik schreef speelde een glimlach om mijn lippen.
Ik beloofde u stukjes over mijn betrekkelijk lang verblijf in mijn geliefde Parijs. Ik beschreef ze wel, mijn ontmoetingen met Parisiens, de nieuwe plekjes die ik ontdekte. Maar ik vond ze niet leuk of goed genoeg om ze met u te delen. Het bleken mislukte pogingen om de grote Bril te imiteren.
Even heb ik overwogen mijn ambitie om met een glimlach te schrijven over door mij waargenomen gewone alledaagse dingen te laten varen. Zou ik niet beter met in azijn – of liever nog in gif - gedoopte pen mijn columns schrijven? Het zou mij ongetwijfeld makkelijker afgaan want aan inspiratie geen gebrek. Ik besloot echter mij neer te leggen bij het feit dat ik niet de columnist ben die ik hoopte te zijn.
En zo liet ik weten, gefrustreerd en vooral teleurgesteld, dat mijn 16e column ook mijn laatste zou zijn.
U zult niet lastig gevallen worden met de gemengde gevoelens waarmee ik in het komend jaar mijn werkzame bestaan ga verruilen voor een bestaan in ledigheid.
Ik zal geen poging meer doen om u te laten glimlachen om het trieste bestaan van mijn demente schoonvader, die dapper standhoudt tussen zijn telkens weer nieuwe collega-dementerenden. Veel wordt er gestorven op zijn betrekkelijk kleine afdeling; aan instroom echter geen gebrek. Hij merkt daar gelukkig niets van.
Ik zal geen verslag doen van mijn verblijf in het Zuid-Franse Montpellier waar ik de komende zomer een paar weken zal verblijven.
Mijn vader zal niet meer vragen of ik nog een stukje geschreven heb en of hij daar dan een kopietje van kan krijgen. Hij waardeerde mijn columns meer dan ik zelf deed. Ik heb zelfs sterk de indruk dat hij een beetje trots op me was. Het is een raar idee dat een vader van bijna negentig nog een beetje trots kan zijn op de niemendalletjes van zijn ruim zestigjarige zoon. Raar maar ook wel ontroerend.
Ik zou daar waarschijnlijk een mooie column over hebben kunnen schrijven.
Het ga u goed.
Fred van Ronkel
Riki Leaks
België heeft om zijn uitlevering verzocht. Een zedenzaak in Gent met een wat jonger meisje dan hijzelf. Hij openbaarde het polyester proza van burgemeester Ederveen, die meteen een ambtelijke onderdaan een boze brief liet schrijven. Hij lekte dat het niet botert tussen de wethouders Marcel Bax en Smart Wijnen. Hij liet het publieke dédain van die journalistieke zwarte krullenbol omberoerd, als een Ridder in Brons vechtend voor het vrije woord. Hij maakte Willem Leo Lux iedere donderdag blij, en met hem nog 399 lezers. Hélène de Best-Coolen alias Coolen-De Best, regel een lintje. Jij weet bij wie je moet zijn. Een vetleren medaille is goed genoeg. Vanaf morgen duikt het lek onder, in zijn natte kelder.
Mevrouw J.Jansen
Geschrokken, teleurgesteld en boos was ik toen ik las dat u de Bombardon aan de wilgen hangt, geachte hoofdredacteur. Dat mag u wel weten.
Na een lang verblijf in het buitenland verheugde ik me er op weer gezellig samen met mijn vriendinnen op donderdag de Bombardon te lezen en te bespreken. Ook al hebben ze vorig jaar besloten dat voortaan in de voormiddag te doen met alleen maar koffie. Voor mijn bestwil, zeggen ze.
Ik heb een zeer zwaar jaar achter de rug. Voornamelijk door een veelbelovende meneer (‘strandwandelingen, reizen, kunst en lange gesprekken met een goed glas wijn bij de open haard’) die mij en mijn tijd volledig in beslag genomen heeft. Van die beloften klopte alleen de wijn en die moest dan ook nog uitsluitend en in ruime mate uit mijn kelder komen. En na twee glazen kwam er uit zijn diepe brein geen zinnig woord meer. Zie dat maar weer eens kwijt te raken! Een heel vervelende affaire. Maar dit terzijde.
Ik ben er weer. Door mijn veerkracht keert de oude levenslust langzaam terug en ik was dan ook hard toe aan die wekelijkse vriendinnendag.
En nu verdwijnt u en met u de Bombardon uit mijn leven.
Daar ben ik teleurgesteld en verdrietig over, dat begrijpt u zeker wel.
Boos ben ik een beetje op uw columnisten.
Dat er geen één het aandurfde om het stokje van u over te nemen is nog te begrijpen. Maar dat er ook niemand spijt over het opheffen van de Bombardon betuigde en daarbij de gelegenheid waarnam om u te bedanken voor wat u deed met de Bombardon de afgelopen twee jaar, vind ik heel erg.
Want heeft u hen niet de mogelijkheid en een platform geboden om schrijver te worden? Daar droomden ze toch van sinds dat aardige opstel op de middelbare school? Hoe kan het dan dat men nu geen woord over dit afscheid schrijft?
Zijn ze inmiddels allemaal bezig aan een boek dat alle andere boeken overbodig moet maken en hun eeuwige roem moet verschaffen? En zijn ze vergeten waar ze vandaan komen? Wie hen op weg hielp naar dat schrijverschap?
Lagemens merkt zelfgenoegzaam op dat er met het verdwijnen van de Bombardon eigenlijk helemaal niets verandert. Niet in Valkenswaard, maar ook voor hem niet, kennelijk.
Ook van de betrekkelijk nieuwe Eigen-Wijs zag ik helaas niks. Een pittig ding lijkt me dat. Schrijft ijverig door aan een diepgaande cursus over de gemeentepolitiek van Valkenswaard, zonder in de gaten te hebben dat er al lang niemand meer is die denkt daar ooit ook maar iets over te zullen of willen gaan begrijpen.
Treurig. Ik wilde de columnisten altijd al graag eens ontmoeten op een vrijmibo, om met hen van gedachten te wisselen, maar nu zou ik ze misschien een stevige reprimande geven en in niet mis te verstane woorden zeggen wat ik van ze denk. Als ze al de beleefdheid hebben en de moeite zullen doen vrijdag persoonlijk afscheid van u te komen nemen.
Bij de reacties van de lezers stonden 2 (twee!) spijtbetuigingen. Verder ging het (zucht) over carnavalsliedjes, in hun kuif gepikte ijdeltuiten en over het niet noemen van het ‘onvolprezen’ dichtertje. Dat stelde ook weer teleur.
Maar wie zijn de lezers eigenlijk? Wie leest er nog?
Maar wij willen u wel heel hartelijk danken, lieve hoofdredacteur. Mijn vriendinnen en ik hebben de afgelopen twee jaar elke week zeer genoten van de Bombardon.
Het allermeest zal ik de rechterkolom missen. Mijn Tom Tom in de doolhof van internet, muziek, film en kunst. Met altijd originele tips, mooie fotoseries en bijzondere muziek die ik zonder u zeker niet zou hebben leren kennen. Ach ja..
Onze gevoelens werden heel goed verwoord in het prachtige gedicht van v/h Mossel, vorige week. Het ontroerde mij en mijn vriendinnen hevig.
Zeer nieuwsgierig blijven wij naar uw volgende activiteiten. Iemand met uw nieuwsgierigheid en originaliteit vindt wel weer een bijzonder project en een boeiende bezigheid, daar twijfelen we niet aan. Denkt u uw trouwe fans op de hoogte te gaan houden? Dat zou mooi zijn.
Wij zullen een glas op uw gezondheid drinken als de magnolia’s bloeien aan de Luikerweg.
Hier laat ik het bij.
Misschien kunnen we vrijdag elkaar de hand schudden en het glas heffen.
Woorden zijn dan verder waarschijnlijk overbodig.
t.à.v.
Mevrouw J.Jansen
H.Koolveld
Fin
Gisteren zag ik hoe de buschauffeur wegreed, precies op het moment dat twee rennende meisjes de deur van zijn bus bereikten. Een ongekend stukje hufterigheid om half acht ‘s morgens. Hij had niet weg hoeven rijden. De bus was nog lang niet vol en hij moet de meisjes al minstens 30 seconden in zijn spiegels hebben gezien. Toch deed-ie het.
Ik wilde hufterig terug zijn. Zijn baas bellen, een stok tussen zijn wielen, een steen door zijn ruit. Wat een klootzak.
Vandaag lig ik weer in het ziekenhuis en speel die scène nog een keer af voor mijn innerlijk oog. Ik verbaas me over mijn eigen boosheid. Het was een minne streek, maar ik ben allang niet boos meer. Ik ben moe en vergevingsgezind. Ik verbaas me niet alleen over mijn boosheid van gisteren. Ik verbaas me ook over al die keren dat ik me hier boos heb gemaakt. Begrijp ik niks meer van. Leven en laten leven, denkt mijn vermoeide hoofd alleen nog maar. Love, peace & happiness. Of hoe heette dat destijds ook al weer, toen bij Woodstock.
In die zin ben ik blij dat de Bombardon er mee stopt. Hoef ik ook niet meer boos te zijn. Nooit meer die gramstorige bittere Koolveld. Vanaf nu ben ik een zoetgeurend veld vol madeliefjes. Een veld waar minnaars komen en zich liefkozend neder vlijen in de avondzon terwijl konijntjes dartel haasje over spelen.
Is dit nog coherent? Of nemen de medicijnen de besturing van mijn brein al weer over? Laat ik het zekere maar voor het onzekere nemen en u groeten voor het nog onsamenhangender wordt. Ik betwijfel of u zoveel van mij heeft gehouden als ik van u, maar het was me aangenaam.
Ik geef het wieltje van de ipod nog een slinger, mijn hoofd zakt weg in de kussens. Brian Wilson zingt met onvaste stem: I guess I just wasn’t made for these times…
Tinus
Eind goed, al goed
Daar gaat hij en ik kijk hem na. De Bombardon. Fier rechtop, maar akelig stil. Letterlijk genekt.
Onze eigen Wikileaks stopt. Zonder één zedelijk wanklank. Weg ander geluid en pseudoniem(en). Dag verhalen en schimmige gevechten. Het was een zacht en mooi geritsel. Niet langer het bericht dat er op mij wordt gewacht. Dat las ik het liefst. Of over paprika’s en vreemde dorpsdwalingen.
De Bombardon. Pompom. Ook ik mocht blazen, maar blies niet hard. Valkenswaard is klein. En schokkende dingen gebeuren er nauwelijks. En waar zou u zich druk om maken? U zei me weinig.
Nieuwe basis voor brandweer of Mc Donalds
Belastingdienst hoopt op vlugge sloophamer Luikerweg
Waarom raadslid Valkenswaard steeds dommer vindt
Vogelverschrikkersfestival verlaat verschrikkers
Lichtadvies blijkt donker plan
Partij Voor Valkenswaard van start
Verkeerswethouder opent Lege Heide weg
Buurtschappen dronken dahlia
De dag waarop de gemeente failliet ging
Valkenswaard heet negende Marokkaan officieel welkom
Valkenswaard écht Larieland
Politiek café veroorzaakt parlementair onderzoek
Liedjesfestival blijkt oplichterij
Ik wist het niet, bedacht ik me. Ik stapte in mijn auto, terwijl ik Riks zag gaan. Beide handen stevig aan het stuur. En stil? Echt niet. Aanstaande zaterdag, 11 december klinkt er in Valkenswaard het andere geluid. Gewoon live vanuit de Hofnar: de Bombardon. Eind goed, al goed. Pompom.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
Berichten
