De Bombardon

2010-12-08T17:33:00.000-08:00

Riks Werts

2010-12-08T16:18:00.000-08:00

Dit is het dan.
De laatste editie van de Bombardon.
Het laatste stukske.
Bijna twee jaar hebben we met veel plezier DBBD gemaakt.
Hoewel u erg stil was, kwam u wekelijks even kijken op dit blog.
Wekelijks ruim 400 unieke bezoekers, iedere week weer.

Soms werd er kritisch geschreven; u vond dat niet allemaal even leuk.
Het past niet in een "ons kent ons" cultuur maar het moest, vonden wij.

Veel dank aan alle schrijvers, ook die van het eerste uur, en andere medewerkers; zonder hen was er geen Bombardon geweest.

DBBD blijft voorlopig nog gewoon online; u kunt de reacties op deze laatste, dubbel dikke editie, gewoon nog volgen.
En, vanaf de eerste editie kunt u alles nog eens bekijken.
Ook een herstart, door iemand anders dan, behoort nog tot de mogelijkheden.

Vrijdag Vrijmibo.

Nou tabee dan.

Namens allen:
Bedankt voor uw aandacht.

Lieve Vandersteen

2010-12-08T15:59:00.001-08:00

Henk Elsink is mijn held.

Kent u hem nog? Henk Elsink?
Hij speelt de Bombardon.(foto)
Succesvol cabaretier in de jaren 60 70 80.
Hij kwam zo’n beetje onder de grote drie:Wim Kan, Wim Sonneveld en Toon Hermans.
Volle zalen waaronder Carré, een paar hits en veel gevraagd door de TV.
Na het zien van Bram & Freek besluit hij, op 53 jarige leeftijd, te stoppen met zijn carrière.
Hij beseft dan, dat wat hij werkelijk wil maken, nooit zal kunnen realiseren.
Het zal, voor hem, nooit goed genoeg zijn.
Zo gaat het verhaal.
Ik wil het graag geloven.
Liever naakt dan namaak!
Een dapper besluit.
Zelfkennis; volgens Wikepedia: het vermogen om de eigen denkwijze, de mogelijkheden en de onmogelijkheden van de eigen geest en van het eigen lichaam te kunnen inschatten en daar rationele conclusies uit te trekken.

Veel (amateur) organisatoren, bestuurders, muzikanten, schrijvers, kunstenaars etc. zou een dergelijke zelfkennis niet misstaan.

Snotvis

2010-12-08T15:55:00.001-08:00

Stelling:
...is wikileaks de provobeweging van de jaren '10?
Toen werd de roep om openheid door de gevestigde orde neergeslagen door
politie te paard....
Is nu op het internet virtueel hetzelfde aan de hand?
Is Julian Assange de nieuwe wereldwijde Roel van Duijn?

Eigen-wijs

2010-12-08T14:40:00.001-08:00

DE GESCHIEDENIS HERHAALT ZICH.

Ik ben een van de laatst aangewaaide columnisten bij de BOMBARDON en ik zwaai gelijk met alle anderen af. De weinige reacties die op mijn columns kwamen, hadden enerzijds te maken met mijn onverschrokken neiging om steeds weer opnieuw dat (kennelijk) verfoeide uitroepteken te hanteren, anderzijds waren het aanmoedigingen om toch vooral maar door te gaan. De politiek was en bleef overigens muisstil.
Het zal wel met mijn gebrek aan kennis van de Nederlandse taal hebben te maken, maar ik vind dat uitroepteken nog steeds schitterend. Het versterkt, althans voor mijn gevoel, mijn stelling en daar heb ik alles voor over.
Maar ja, wat is nou helemaal een uitroepteken? Een klein lullig streepje dat niet meer dan een enkele millimeter van mijn pagina in beslag neemt, dus gun mij dat kleine pleziertje!

Maar nu ter zake. Ooit, eigenlijk nog niet zo heel lang geleden, maakte het CDA in Valkenswaard de dienst uit. Maar liefst 12 van de (toen nog) 21 stoeltjes in de Raad behoorden toe aan jongens en meisjes met het groene randje. Ze leunden vaak gezellig een beetje achterover, want wie doet je wat, jij bent de baas. Enige arrogantie was het clubje dan ook niet vreemd.
Toch zag je, heel voorzichtig langs de zijkant, een concurrent opdoemen. Hij heette Geldens en hij beloofde aan iedereen (nou ja, iedereen!) gouden bergen en toen hij eenmaal aan de macht kwam, ging hij ze nog waarmaken ook, ook al moest hij daarvoor de regeltjes zo hier en daar aan de kant schuiven, maar ja daar zijn die regeltjes uiteindelijk ook voor gemaakt.
Langzaam zag je vervolgens het CDA de bijwagen van Geldens worden. Geldens trok de kar en het CDA liep aan de leiband. De kiezer die in het verleden op basis van hun inzet, maar ook een beetje uit traditie, het CDA had gesteund ging zich afvragen of dat nog wel enige zin had en of hij niet net zo goed zijn stem rechtstreeks aan Geldens kon
Dan gebeurt er iets, Valkenswaard is in rep en roer en het CDA gaat weer een eigen koers varen en laat zich als zodanig ook horen. En wat gebeurt, het CDA gaat weer zeteltjes winnen en Geldens moet ze inleveren.

Nu is er weer een nieuwe Geldens, hij is net zo slim als die andere en zou net zo goed als ‘popie-jopie’ door het leven kunnen gaan. En wat zien we, het CDA hobbelt ook achter deze Geldens aan, geen eigen geluid meer, want het is zo gemakkelijk om aan te sluiten bij het populisme van Geldens. Maar ja, de kiezer is voorlopig nog niet aan zet en ik al helemaal niet meer!

De Redaktie

2010-12-08T14:38:00.001-08:00

Betke Luijbregts

2010-12-08T14:27:00.000-08:00

De Bombardon houdt op te bestaan. De columnisten verlaten het zinkend schip. Voor me zie ik de scene uit “de Kleine Zeemeermin” waarin de matrozen, de koks en de lakei overboord springen, terwijl het schip heen en weer geslingerd wordt op de golven in een verschrikkelijke storm. De knappe prins blijft tot het laatst aan boord en hij houdt zich staande aan het roer. Dan volgt een oogverblindende bliksemschicht en een de oorverdovende donderslag. De prins vermant zich, recht zijn rug. Het schip wordt door de golven opgeslokt en in de diepte van de oceaan gesleurd, maar de prins blijft staan tot hij de bodem raakt.

Het zijn deze week Brilletje, Koolveld, Fred van Ronkel, Mossel, Jacob Lagemens, Eigen-wijs, Lieve Vandersteen, Asteriks, Tinus en Snotvis die van het dek afspringen in het woelige water en ik spring met ze mee. Riks blijft staan aan het roer, vermant zich, recht zijn rug en wacht op de bliksem en de donder.

De Bombardon zal als een scheepswrak zijn, met een woordenschat aan boord. Er zal geen zeemeerminnetje langskomen om de zaak de redden, zelfs geen zeemeeuw zal er nog naar kraaien.
Misschien dat ooit een verdwaalde surfer op het internet eens in het wrak zal duiken. Misschien dat eens het schip geborgen zal worden, nadat de verhalen zijn verouderd of misschien wel helemaal vergaan. Misschien dat het dan in een museum komt of opnieuw de volle zee zal kiezen met een nieuwe kapitein. De tijd zal het ons leren.
Maar voor nu zeg ik Bombardon en crew: ‘vaarwel, tabee!’

Brilletje

2010-12-08T14:19:00.001-08:00

Een dag nadat ik mijn hoofdredacteur had laten weten dat hij binnenkort mijn laatste column tegemoet kon zien, kondigde hij het einde van De Bombardon aan.
Even, heel even maar, hoopte ik op een causaal verband. Geen Brilletje meer, dan ook geen Bombardon.
Lezer en ik weten wel beter.
Brilletje heeft niet gebracht wat hij zich voorgenomen had.
“Ik wil glimlachen als ik iets opschrijf, maar liever nog een glimlach oproepen bij wie mij leest”, schreef ik in mijn eerste column, waarin ik verantwoording aflegde voor mijn euvele moed mij als columnist tot het volk te wenden.
Slechts bij een enkele van de 15 columns die ik schreef speelde een glimlach om mijn lippen.
Ik beloofde u stukjes over mijn betrekkelijk lang verblijf in mijn geliefde Parijs. Ik beschreef ze wel, mijn ontmoetingen met Parisiens, de nieuwe plekjes die ik ontdekte. Maar ik vond ze niet leuk of goed genoeg om ze met u te delen. Het bleken mislukte pogingen om de grote Bril te imiteren.
Even heb ik overwogen mijn ambitie om met een glimlach te schrijven over door mij waargenomen gewone alledaagse dingen te laten varen. Zou ik niet beter met in azijn – of liever nog in gif - gedoopte pen mijn columns schrijven? Het zou mij ongetwijfeld makkelijker afgaan want aan inspiratie geen gebrek. Ik besloot echter mij neer te leggen bij het feit dat ik niet de columnist ben die ik hoopte te zijn.
En zo liet ik weten, gefrustreerd en vooral teleurgesteld, dat mijn 16e column ook mijn laatste zou zijn.
U zult niet lastig gevallen worden met de gemengde gevoelens waarmee ik in het komend jaar mijn werkzame bestaan ga verruilen voor een bestaan in ledigheid.
Ik zal geen poging meer doen om u te laten glimlachen om het trieste bestaan van mijn demente schoonvader, die dapper standhoudt tussen zijn telkens weer nieuwe collega-dementerenden. Veel wordt er gestorven op zijn betrekkelijk kleine afdeling; aan instroom echter geen gebrek. Hij merkt daar gelukkig niets van.
Ik zal geen verslag doen van mijn verblijf in het Zuid-Franse Montpellier waar ik de komende zomer een paar weken zal verblijven.
Mijn vader zal niet meer vragen of ik nog een stukje geschreven heb en of hij daar dan een kopietje van kan krijgen. Hij waardeerde mijn columns meer dan ik zelf deed. Ik heb zelfs sterk de indruk dat hij een beetje trots op me was. Het is een raar idee dat een vader van bijna negentig nog een beetje trots kan zijn op de niemendalletjes van zijn ruim zestigjarige zoon. Raar maar ook wel ontroerend.
Ik zou daar waarschijnlijk een mooie column over hebben kunnen schrijven.
Het ga u goed.

Fred van Ronkel

2010-12-08T14:14:00.001-08:00

Riki Leaks

België heeft om zijn uitlevering verzocht. Een zedenzaak in Gent met een wat jonger meisje dan hijzelf. Hij openbaarde het polyester proza van burgemeester Ederveen, die meteen een ambtelijke onderdaan een boze brief liet schrijven. Hij lekte dat het niet botert tussen de wethouders Marcel Bax en Smart Wijnen. Hij liet het publieke dédain van die journalistieke zwarte krullenbol omberoerd, als een Ridder in Brons vechtend voor het vrije woord. Hij maakte Willem Leo Lux iedere donderdag blij, en met hem nog 399 lezers. Hélène de Best-Coolen alias Coolen-De Best, regel een lintje. Jij weet bij wie je moet zijn. Een vetleren medaille is goed genoeg. Vanaf morgen duikt het lek onder, in zijn natte kelder.

Mevrouw J.Jansen

2010-12-08T13:36:00.001-08:00

Geschrokken, teleurgesteld en boos was ik toen ik las dat u de Bombardon aan de wilgen hangt, geachte hoofdredacteur. Dat mag u wel weten.
Na een lang verblijf in het buitenland verheugde ik me er op weer gezellig samen met mijn vriendinnen op donderdag de Bombardon te lezen en te bespreken. Ook al hebben ze vorig jaar besloten dat voortaan in de voormiddag te doen met alleen maar koffie. Voor mijn bestwil, zeggen ze.

Ik heb een zeer zwaar jaar achter de rug. Voornamelijk door een veelbelovende meneer (‘strandwandelingen, reizen, kunst en lange gesprekken met een goed glas wijn bij de open haard’) die mij en mijn tijd volledig in beslag genomen heeft. Van die beloften klopte alleen de wijn en die moest dan ook nog uitsluitend en in ruime mate uit mijn kelder komen. En na twee glazen kwam er uit zijn diepe brein geen zinnig woord meer. Zie dat maar weer eens kwijt te raken! Een heel vervelende affaire. Maar dit terzijde.

Ik ben er weer. Door mijn veerkracht keert de oude levenslust langzaam terug en ik was dan ook hard toe aan die wekelijkse vriendinnendag.
En nu verdwijnt u en met u de Bombardon uit mijn leven.
Daar ben ik teleurgesteld en verdrietig over, dat begrijpt u zeker wel.
Boos ben ik een beetje op uw columnisten.
Dat er geen één het aandurfde om het stokje van u over te nemen is nog te begrijpen. Maar dat er ook niemand spijt over het opheffen van de Bombardon betuigde en daarbij de gelegenheid waarnam om u te bedanken voor wat u deed met de Bombardon de afgelopen twee jaar, vind ik heel erg.
Want heeft u hen niet de mogelijkheid en een platform geboden om schrijver te worden? Daar droomden ze toch van sinds dat aardige opstel op de middelbare school? Hoe kan het dan dat men nu geen woord over dit afscheid schrijft?
Zijn ze inmiddels allemaal bezig aan een boek dat alle andere boeken overbodig moet maken en hun eeuwige roem moet verschaffen? En zijn ze vergeten waar ze vandaan komen? Wie hen op weg hielp naar dat schrijverschap?
Lagemens merkt zelfgenoegzaam op dat er met het verdwijnen van de Bombardon eigenlijk helemaal niets verandert. Niet in Valkenswaard, maar ook voor hem niet, kennelijk.

Ook van de betrekkelijk nieuwe Eigen-Wijs zag ik helaas niks. Een pittig ding lijkt me dat. Schrijft ijverig door aan een diepgaande cursus over de gemeentepolitiek van Valkenswaard, zonder in de gaten te hebben dat er al lang niemand meer is die denkt daar ooit ook maar iets over te zullen of willen gaan begrijpen.
Treurig. Ik wilde de columnisten altijd al graag eens ontmoeten op een vrijmibo, om met hen van gedachten te wisselen, maar nu zou ik ze misschien een stevige reprimande geven en in niet mis te verstane woorden zeggen wat ik van ze denk. Als ze al de beleefdheid hebben en de moeite zullen doen vrijdag persoonlijk afscheid van u te komen nemen.

Bij de reacties van de lezers stonden 2 (twee!) spijtbetuigingen. Verder ging het (zucht) over carnavalsliedjes, in hun kuif gepikte ijdeltuiten en over het niet noemen van het ‘onvolprezen’ dichtertje. Dat stelde ook weer teleur.
Maar wie zijn de lezers eigenlijk? Wie leest er nog?
Maar wij willen u wel heel hartelijk danken, lieve hoofdredacteur. Mijn vriendinnen en ik hebben de afgelopen twee jaar elke week zeer genoten van de Bombardon.

Het allermeest zal ik de rechterkolom missen. Mijn Tom Tom in de doolhof van internet, muziek, film en kunst. Met altijd originele tips, mooie fotoseries en bijzondere muziek die ik zonder u zeker niet zou hebben leren kennen. Ach ja..
Onze gevoelens werden heel goed verwoord in het prachtige gedicht van v/h Mossel, vorige week. Het ontroerde mij en mijn vriendinnen hevig.
Zeer nieuwsgierig blijven wij naar uw volgende activiteiten. Iemand met uw nieuwsgierigheid en originaliteit vindt wel weer een bijzonder project en een boeiende bezigheid, daar twijfelen we niet aan. Denkt u uw trouwe fans op de hoogte te gaan houden? Dat zou mooi zijn.
Wij zullen een glas op uw gezondheid drinken als de magnolia’s bloeien aan de Luikerweg.
Hier laat ik het bij.
Misschien kunnen we vrijdag elkaar de hand schudden en het glas heffen.
Woorden zijn dan verder waarschijnlijk overbodig.
t.à.v.
Mevrouw J.Jansen

Snotvis

2010-12-08T12:51:00.000-08:00

Beste lezers van de Bombardon, de courant stopt er mee, ik ook.
Wie mijn echte naam onthuld wil hebben klikt op onderstaand emailadres....
Er staat u een initiatiefvolle reactie te wachten, go for it en tot in een of Ander medium,
met vriendelijke groet,
Snotvis

Snotvis

De Redaktie

2010-12-08T12:40:00.000-08:00

H.Koolveld

2010-12-08T12:30:00.000-08:00

Fin

Gisteren zag ik hoe de buschauffeur wegreed, precies op het moment dat twee rennende meisjes de deur van zijn bus bereikten. Een ongekend stukje hufterigheid om half acht ‘s morgens. Hij had niet weg hoeven rijden. De bus was nog lang niet vol en hij moet de meisjes al minstens 30 seconden in zijn spiegels hebben gezien. Toch deed-ie het.
Ik wilde hufterig terug zijn. Zijn baas bellen, een stok tussen zijn wielen, een steen door zijn ruit. Wat een klootzak.

Vandaag lig ik weer in het ziekenhuis en speel die scène nog een keer af voor mijn innerlijk oog. Ik verbaas me over mijn eigen boosheid. Het was een minne streek, maar ik ben allang niet boos meer. Ik ben moe en vergevingsgezind. Ik verbaas me niet alleen over mijn boosheid van gisteren. Ik verbaas me ook over al die keren dat ik me hier boos heb gemaakt. Begrijp ik niks meer van. Leven en laten leven, denkt mijn vermoeide hoofd alleen nog maar. Love, peace & happiness. Of hoe heette dat destijds ook al weer, toen bij Woodstock.

In die zin ben ik blij dat de Bombardon er mee stopt. Hoef ik ook niet meer boos te zijn. Nooit meer die gramstorige bittere Koolveld. Vanaf nu ben ik een zoetgeurend veld vol madeliefjes. Een veld waar minnaars komen en zich liefkozend neder vlijen in de avondzon terwijl konijntjes dartel haasje over spelen.

Is dit nog coherent? Of nemen de medicijnen de besturing van mijn brein al weer over? Laat ik het zekere maar voor het onzekere nemen en u groeten voor het nog onsamenhangender wordt. Ik betwijfel of u zoveel van mij heeft gehouden als ik van u, maar het was me aangenaam.

Ik geef het wieltje van de ipod nog een slinger, mijn hoofd zakt weg in de kussens. Brian Wilson zingt met onvaste stem: I guess I just wasn’t made for these times…

Tinus

2010-12-08T12:27:00.000-08:00

Eind goed, al goed

Daar gaat hij en ik kijk hem na. De Bombardon. Fier rechtop, maar akelig stil. Letterlijk genekt.

Onze eigen Wikileaks stopt. Zonder één zedelijk wanklank. Weg ander geluid en pseudoniem(en). Dag verhalen en schimmige gevechten. Het was een zacht en mooi geritsel. Niet langer het bericht dat er op mij wordt gewacht. Dat las ik het liefst. Of over paprika’s en vreemde dorpsdwalingen.

De Bombardon. Pompom. Ook ik mocht blazen, maar blies niet hard. Valkenswaard is klein. En schokkende dingen gebeuren er nauwelijks. En waar zou u zich druk om maken? U zei me weinig.

Nieuwe basis voor brandweer of Mc Donalds
Belastingdienst hoopt op vlugge sloophamer Luikerweg
Waarom raadslid Valkenswaard steeds dommer vindt
Vogelverschrikkersfestival verlaat verschrikkers
Lichtadvies blijkt donker plan
Partij Voor Valkenswaard van start
Verkeerswethouder opent Lege Heide weg
Buurtschappen dronken dahlia
De dag waarop de gemeente failliet ging
Valkenswaard heet negende Marokkaan officieel welkom
Valkenswaard écht Larieland
Politiek café veroorzaakt parlementair onderzoek
Liedjesfestival blijkt oplichterij

Ik wist het niet, bedacht ik me. Ik stapte in mijn auto, terwijl ik Riks zag gaan. Beide handen stevig aan het stuur. En stil? Echt niet. Aanstaande zaterdag, 11 december klinkt er in Valkenswaard het andere geluid. Gewoon live vanuit de Hofnar: de Bombardon. Eind goed, al goed. Pompom.

De Redaktie

2010-12-01T15:56:00.000-08:00

De Bombardon houdt op te bestaan.

Volgende week verschijnt de laatste editie.

Bijna twee jaar hebben wij met plezier DBBD gemaakt.

Nu is het wel klaar. Het is mooi geweest.

Volgende week meer over dit einde.

Laatste Vrijmibo

2010-12-01T15:26:00.000-08:00

Vrijdag 10 december er weer een Vrijmibo

Een laatste, een afscheidsmanifestatie, zou je kunnen zeggen.

Komt allen, vanaf 17.00 uur in café de Gouden Leeuw.

v/h Mossel

2010-12-01T14:13:00.000-08:00

De laatste tonen

Blaast de Bombardon zijn laatste tonen uit?Dat zou heel erg jammer zijn. Maar het verbaast me niet.Bloggen is niet meer hip.‘De blogger wijkt uit naar Twitter,’ kopte de Volkskrant vorige week.Dat klinkt wel erg vlot en bij-de-tijd, maar in werkelijkheid is het afbraak en armoede.Artikelen of columns die langer zijn dan het bovenstaande worden niet gelezen.Men kan geen teksten schrijven van meer dan 140 tekens.

Dus hebben columnisten niet langer zin een gedegen stuk te schrijven met kop en staart, ideeën en argumenten. Men kan het toch niet lezen, men begrijpt het niet en de reacties die de schrijvers krijgen, zijn in de meeste gevallen onnozel en ongenuanceerd.Minder dan 140 tekens in elk geval, de **** en ffff-en meegerekend.Jammer is het wel.

Tot zover. Wie tot hier is blijven doorlezen, wens ik een mooie decembermaand.

een man loopt langzaam

door een wit landschap

hij speelt de marche funèbre

op zijn bombardon

een kraai pikt moedeloos in een kluit aarde

de zon gaat bloedrood onder

het is te koud voor tranen.

De Redaktie

2010-12-01T14:10:00.001-08:00

Jacob Lagemens

2010-12-01T13:50:00.001-08:00

Trooste- ende nutteloos

Troost u, hoewel dat niet nodig zal blijken. Toch, troost u. De wereld zal gewoon zo blijven als zij is. Het verscheiden van De Bombardon zal niets doen veranderen. Zoals ook het verschijnen ervan niets heeft veranderd. Dat is geenszins erg. Het mag een troost zijn.

Dus troost u, hoewel dat niet nodig zal blijken. Ook na vandaag zullen projectontwikkelaren zonder vergunning worden aangemoedigd door ons gemeentebestuur om maar alvast te beginnen met de bouw van nieuwe appartementsgedrochten. Na vandaag wordt ons dorp lelijker en lelijker. Niet in de laatste plaats doordat al die vastgoedprojecten dan toch weer in de la blijven liggen omdat zelfs de meest opportunistische vastgoedboef zich er niet meer aan waagt. Dat het dorp daardoor steeds meer het uiterlijk krijgt van een Belgische mijnstad van na het sluiten van de mijnen, schijnt ze niet te deren. Waarom zou het ook? Bouwen doe je niet voor mensen. Reden te meer dat ook na vandaag de Roorda gehandhaafd blijft als meeteenheid voor de menselijke maat binnen de Valkenswaardse gemeentelijke organisatie.

Ook na vandaag zal de Valkenswaardse markt er kaal en troosteloos uitzien; het bewijs dat je heel veel geld kunt opmaken zonder zichtbaar resultaat. Of wellicht zien we het gewoon verkeerd? De bedoelingen dienaangaande zeker zullen zeker goed geweest. Maar kwam het er toch weer nét niet uit; het zit in de genen van dit dorp. Zoals ook na vandaag er de komende vierentwintig jaar geen oplossing komt voor het verkeersinfarct dat Eindhovenseweg heet. Stel je toch voor zeg, dat je bij het bochtje naar links voortaan ook gewoon naar rechts kunt... Of dat je je auto niet meer voor Hema kunt parkeren als je daar een boodschap wilt doen. De horror.

Maar gelukkig. Na vandaag waait er een frisse wind door het Striepersgats Liedjesfestival. Onder meer dankzij de deelname van ’t Bijzettoafelke op het podium. Gunst. Ze hebben inderdaad ook al 25 jaar niet meer meegedaan. Nog even en we moeten vrezen dat de Urste Valkeswirtse Rockkapel weer mee gaat doen. Moet er niet aan denken. En ja, ook na vandaag zal er het nodige rumoer zijn door die frisse wind. Stichting Carnavalsviering Striepersgat houdt namelijk als zeer gesloten vennootschap niet van frisse winden. Frisse winden worden gelaten door andere mensen. En andere mensen verstoren de bestaande orde. Dat is niet gewenst, andere mensen en meningen... Dus ook daar verandert uiteindelijk niets.

Wilt u nog meer geruststellends? Dat kan. Want ook na vandaag blijft De Uitstraling het blaadje met de slechtst gekozen titel aller tijden; er zit echt zo weinig titel in dat blad. Ook na vandaag zal Koolveld zijn azijn blijven pissen over Martijn Neggers. Al zal hij dat dan doen onder een ander pseudoniem en in het besef dat hij eigenlijk... ach, laat ook maar. En ook na vandaag zal de hoofdredacteur dezens oude tijden zien en doen herleven in beeld. Dank dat we Ton Essink konden zien zoenen. En dat we Ronald Smets weer even voorbij mochten zien lopen.

U begrijpt wellicht intussen waarheen ik wil gaan. De Bombardon kwam, zag en vertrok weer. Met plezier en liefde en zo nu en dan wat stekeligheden kan het leven op een blog heel eenvoudig zijn. En nutteloos ook. Maar juist nutteloze zaken zorgen voor het contrast waardoor nut in perspectief komt. Dat geldt niet in de laatste plaats voor Jacob N. Lagemens. Volkomen nutteloos. Maar wel met plezier en met liefde. Het is niet erg. Jacob bestond toch al niet. Jacob is slechts even geweest.

Het gaat u.

De Redaktie

2010-12-01T12:13:00.000-08:00

H. Koolveld

2010-12-01T11:35:00.000-08:00

Frisse wind

Er waait een frisse wind door het Groot Striepersgats Liedjesfestival als we de krant mogen geloven. Daar ben ik blij om. Ik hou van frisse winden. Zeker als ze door het Liedjesfestival waaien. Dat kan wel een frisse wind gebruiken. Al blijft natuurlijk de vraag of de voorspelde frisse wind wel echt gaat waaien. Weersvoorspellers zitten er wel vaker naast.

In de krant wordt gesproken van een te verwachten richtingsverandering omdat Roel Snellen vorig won met een modern rapnummer. Nu is van het winnende nummer van afgelopen jaar veel te zeggen, maar niet dat het een modern rapnummer was. Het was een tamelijk belegen rapnummer op een nog veel belegener Bo Didley-beat. Muzikaal was er niet veel te genieten. De aardigheid zat ‘m vooral in de tekst. Bovendien getuigt het van weinig historisch besef om Roel Snellen ineens een vernieuwer te noemen. Onder andere de Rockkapel en de Ploeg experimenteerden al veel eerder succesvol met andere muzikale genres.

Desalniettemin pocht de organisatie graag over het Roel Snellen-effect. Zijn winst zou nieuwe deelnemers hebben warmgemaakt om mee te doen. Maar is dat zo? Op de eerste plaats is er van spontaniteit nauwelijks sprake. In de zomermaanden belt Gerard van Wijk zich namelijk suf om deelnemers te werven. Iedereen die ooit maar in de buurt van de Hofnar is geweest wordt gevraagd om (weer) mee te doen. En om ’t Bijzettoafelke een splinternieuwe deelnemer te noemen gaat ook wat ver.

Tot slot was er vorig jaar een hoop gedoe over het nu geroemde winnende liedje. De Striepersgatse Prinsemarij was er bij monde van Schampers nauwelijks over te spreken. Beetje wonderlijk dus. Wonderlijk is ook dat ik de twee heren die het in dit periodiek vorig jaar uitgebreid voor Roel Snellen opnamen nu ook weer op de deelnemerslijst zie staan. Vorig jaar braakten ze het carnavalswereldje nog uit, nu staan ze weer vrolijk op het podium. Dat is de wondere wereld van Onno & Theo.

Enfin, een frisse wind? Het zal mij benieuwen.

De Redaktie

2010-12-01T11:30:00.000-08:00

De Redaktie

2010-11-24T14:11:00.001-08:00

De Redaktie

2010-11-24T13:36:00.000-08:00

Helaas...deze week geen nieuwe Bombardon.

De vacature voor redacteur is nog niet ingevuld; Iets voor jou? Mail naar DBBD.

Vrijdag 10 dec. Vrijmibo vanaf 17.00 uur bij de Gouden Leeuw.

De Redaktie

2010-11-24T13:27:00.000-08:00

"Valkenswaard geeft burger afvalgeld terug"

Uit het Eindhovensdagblad.

Afvalgeld?

De Redactie

2010-11-17T11:31:00.000-08:00

De Bombardon is op zoek naar een hoofdredacteur.

Na twee jaar wil de huidige redacteur wel eens wat anders en plaats maken voor een nieuwe redacteur.
Is deze leuke, onafhankelijke en onbezoldigde vrije tijdbesteding iets voor jou?
Ben je geïnteresseerd, heb je er een paar uurtjes per week voor over? Neem dan contact op met DBBD.

2010-11-17T11:28:00.000-08:00

EIGEN-WIJS

2010-11-17T11:23:00.000-08:00

HULDE, HULDE … AAN DE PROJECTONTWIKKELAAR!

Neemt u hier goede notie van, dit is een unicum dat ik de loftrompet steek over een projectontwikkelaar, sterker nog, dat ik het nog op schrijf ook, maar in dit geval volkomen terecht.

Ik heb het hier over BAM Woningbouw, de projectontwikkelaar die van plan is om aan de Geenhovensedreef de linkerfabriekshal van de Treksteenfabriek in stand te houden bij de nieuwe ontwikkelingen binnen dit gebied.
De Treksteenfabriek staat min of meer symbool voor de nieuwe industriële ontwikkelingen in Valkenswaard na de 2e wereldoorlog. Deze nieuwe ontwikkeling was vooral belangrijk omdat vanaf dat moment de sigarenindustrie gaandeweg terugloopt.

Al in 1944 vestigt Philips in de voormalige sigarenfabriek van Jasneva aan de Eindhovenseweg de diamantboorderij, in de volksmond ‘de Treksteenfabriek’ genoemd. In 1948 volgt dan de nieuwe fabriek aan de Geenhovensedreef. Het is een ontwerp van Ir. Louis C. Kalff, van origine een ‘designer’ bij Philips die zich echter ook bezig hield met architectuur. Hij was onder andere mede verantwoordelijk voor het Dr. A.F. Philips Observatorium in het stadswandelpark en het Evoluon, beiden te Eindhoven. Bepaald geen kleine jongen dus.

Beide factoren speelden vorig jaar een belangrijke rol toen zowel de Monumentencommissie als een deel van de Raad een pleidooi hielden om in ieder geval een deel van deze fabriek voor Valkenswaard te behouden. Zij kregen echter geen gehoor bij de meerderheid van de Raad en het College. Het College verstrekte de eigenaar heel simpel een sloopvergunning en dat zou het einde van een stukje geschiedenis van Valkenswaard betekenen. “Gewoon afbreken die meuk”, is dan het verhaal van sommige politici die daarmee aangeven geen enkel respect te hebben voor de geschiedenis van Valkenswaard.

De nieuwe eigenaar heeft nu kennelijk andere plannen en je kunt je afvragen of hier nou sprake is van macht of onmacht of dat we moeten denken aan wil of onwil. Je zou ook positief kunnen denken in de richting van een nieuwe wethouder die misschien een zetje in de goede richting heeft gegeven, het zou zo maar kunnen!

2010-11-17T09:40:00.000-08:00

De Redaktie

2010-11-15T11:36:00.000-08:00

"Eric Lucassen blijft lid van PVV-fractie"

U zult het beslist wel gevolgd hebben.
Eric Lucassen blijft lid van PVV-fractie.
Hij blijft onze volksvertegenwoordiger!
Speciaal voor de vele Valkenswaardse PVV stemmers:
Hier onder een lijstje met andere leden van deze partij.
Lees ook de column van Youp hier in de rechter kolom.

Dion Graus, Tweede Kamerlid.
Kwam in opspraak in 2006 na benoeming tot Kamerlid. Betrokkenen en bedrijven maakten
melding van ruzies, rechtszaken,onbetaalde rekeningen, onjuiste declaraties, stalking,
mishandelingen het ‘opleuken’ van zijn cv.
In september 2008 legde een aannemersbedrijf beslag op zijn salaris nadat hij niet had voldaan
aan een rechterlijk vonnis tot het betalen van een openstaande schuld à 25.000 euro.

Hero Brinkman, Tweede Kamerlid.
Zou in september 2009 met geweld hebben geprobeerd achter de bar in perscentrum Nieuwspoort te komen,
nadat de ober had geweigerd hem nog een drankje in te schenken.
Brinkman ontkende stellig dat hij de man geslagen had, maar zei niet wat er wel was gebeurd.
Bood later zijn excuses aan en erkende zijn drankprobleem.

Marcial Hernandez, Tweede Kamerlid.
Eind september 2010 bracht hij een deel van de nacht door op een politiebureau.
Hij zou na een caféruzie aan Het Plein in Den Haag een kopstoot hebben uitgedeeld aan een
30-jarige ambtenaar van het ministerie van Economische Zaken.
De ambtenaar heeft aangiftegedaan. Marcial Hernandez ontkent. Justitie heeft nog geen uitsluitsel gegeven over de zaak.

Gidi Markuszower, oud-kandidaat-Kamerlid.
Gaf in april 2010 zijn vijfde plek op de lijst op omdat hij „continu onder een negatief vergrootglas” lag.
In een brief van toenmalig demissionair minister van Binnenlandse Zaken Ernst Hirsch Ballin aan PVV-leider Geert Wilders werd Markuszower bestempeld als een „risico voor de integriteit” van Nederland.
Hij zou betrokken zijn geweest bij een organisatie die „informatie” heeft overgedragen aan „een buitenlandse mogendheid”. Ook had hij volgens de brief contact met medewerkers van een buitenlandse inlichtingendienst. De brief geeft geen details, maar bronnen vermoeden dat het omde Mossad en Israël gaat.
In 2008 werd Markuszower aangehouden wegens het dragen van een vuurwapen, tijdens een viering in congrescentrum RAI
van het zestigjarige bestaan van de staat Israël.
Markuszower had Wilders niet over die aanhouding ingelicht.
De zaak werd geseponeerd.

Mellony van Hemert, oud-kandidaat-Kamerlid.
Stapte in april 2010 op als nummer 9 van lijst.
De PVV presenteerde haar als psycholoog/gezinstherapeut,maar ze was verpleegkundige.
Ze schreef een boek over de zaak rond het vermoorde ‘meisje van Nulde’ – haar achternichtje, aldus
Van Hemert.
Uitgeverij De Arbeiderspers zag af van publicatie wegens twijfels over het waarheidsgehalte en het risico
van rechtszaken.

Arjan Brogt, oud-kandidaat-Kamerlid.
Stapte in april 2010 op als nummer 34 op de lijst.
Moestop last van de rechter een vergoeding van 1.500 euro betalen wegens onterechte declaraties
als lid van een studentenraad.

Uit: NRC Handelsblad, vrijdag 12-11-2010

Hoera, een nieuwe Prins!

2010-11-15T10:16:00.000-08:00

Prins Heerlijck nieuwe heerser Striepersgat

Met een overweldigend applaus werd afgelopen zaterdag tijdens de Prinsenzitting de nieuwe Prins van Striepersgat verwelkomd. Dit jaar zwaait Dennis van Gerwen (37) onder de naam Prins Heerlijck de scepter over het carnavalsdorp. Dennis werd eerder die dag tijdens de Prinsenverkiezing democratisch en unaniem gekozen in Stadscafé de Senaat.

Direct na zijn verkiezing maakte de nieuwbakken prins zijn adjudant bekend. Willem-Jan Schampers, lid van de Raad van Elf, zal hem dit jaar als adjudant Scampiorix met raad en daad terzijde staan. Dit alles met de prinselijke leuze: Doet, vat en geniet!

H. Koolveld

2010-11-10T16:05:00.000-08:00

Just a Date

Ik lag weer in het ziekenhuis en ik verveelde me. Dankzij het uitgelezen ED op schoot, wist ik echter dat het met die verveling snel afgelopen zou zijn. Ik ga me namelijk inschrijven bij een datingbureau. En niet zomaar een datingbureau, een datingbureau op vriendschappelijke basis. Twee Valkenwaardse ondernemeressen zijn in de markt van het vriendschappelijke daten gesprongen. En gelijk hebben ze. Weg met de dictatuur van de romantische liefde, eerst maar eens lekker vriendschappelijk daten.

Bij hun bureau ‘Not Just Dating’ kun je dus niet terecht voor een partner, maar wel voor ‘een vriendin om samen de hond mee uit te laten, ie¬mand om mee te sporten, of een homo om gezellig mee te winkelen.’ Precies de dingen die ik ook altijd al wilde. Vooral een homo om gezellig mee te winkelen lijkt me enig. Als man alleen, gezegend met een barslechte smaak, lijkt het me heerlijk om door een homo aan de hand te worden genomen om voor een kleine shopping spree. Met zijn aangeboren homo-stijlgevoel kan hij me stap voor stap een nieuwe garderobe aanmeten. Met zijn gemanicuurde handjes kan hij me in de nieuwste trendy outfits hijsen en alles uit de doeken doen over lengte- en breedtestrepen. Hij kan me wat eleganter leren lopen en in een moeite door mijn wenkbrauwen epileren. Misschien kunnen we samen wel naar Londen of Parijs. Geheel vriendschappelijk natuurlijk, want die homo moet niet denken dat ik meer wil. Ik ben niet gay en ik wil het ook niet worden.

Zo’n bureau biedt natuurlijk nog veel meer mogelijkheden. Want waarom zou je het houden bij een homo om mee te shoppen. Waarom ook niet een neger om mee te dansen? (Dat kunnen dat soort mensen namelijk zo goed) Een Marokkaan om de buurt mee te terroriseren? Een turnkampioen om een lijntje mee te snuiven? Een leuk Roma-kindje om samen bejaarden mee de stuipen op het lijf te jagen? Een barbaar om kunst mee te vernielen? Of een Jood om gezellig een bank mee op te richten?

Een homo om gezellig mee te shoppen. Een onschuldig bijzinnetje, maar een wereld van vooroordeel. Daar moet je in deze dagen voorzichtig mee zijn.

EIGEN-WIJS

2010-11-10T14:31:00.000-08:00

EN OPNIEUW WAS IK TE OPTIMISTISCH

Shit … hebben ze toch weer niet naar mij geluisterd! Ik sprak in mijn vorige column de hoop uit dat de Raad bij de behandeling van de begroting voor 2011 met de billen bloot zou gaan, nou dat zijn ze inderdaad gegaan, maar dan in negatieve zin omdat ze het maken van keuzes opnieuw hebben uitgesteld.

Natuurlijk zijn er weer heel veel woorden vuil gemaakt aan deze begroting, maar ja, praatjes vullen geen gaatjes. H&G spant de kroon. Volgens Geldens pleiten zij er sinds 2008 keer op keer voor om zuinig aan te doen met gemeenschapsgeld en alleen die uitgaven te doen die maatschappelijk echt verantwoord zijn. Maar helaas, nu zijn ze er ineens achter gekomen dat de koers gewijzigd moet worden.

Dat we moesten bezuinigen weten we toch al jaren! ‘Maatschappelijk verantwoord’ in het woordenboek van Geldens betekent dat hij iedere maand wel weer met iets komt dat kennelijk ‘maatschappelijk verantwoord’ is en vervolgens mag het college zien hoe ze het oplossen.

De verschillende betogen waren eigenlijk allemaal van een gelijke strekking: er moet bezuinigd worden, de kaasschaafmethode werkt niet meer, we moeten keuzes maken en ga zo maar door. Verdorie, hebben ze dan toch geluisterd? Maar dan … doet de Raad dus precies wat ze zegt dat niet meer werkt. Er wordt niet structureel bezuinigd, de kaasschaaf is weer vrolijk uit de kast gehaald en echte keuzes maken ze dus niet.

Na eerder dit jaar al uitgebreid door de organisatie bijgepraat te zijn over alle mogelijke nuances, liet de Raad het dus allemaal mooi voor de kast liggen. Hier en daar een beetje kaasschaven, maar voor de rest verschuiven ze de problemen naar de toekomst. De nu al aanwezige gaten voor de jaren 2012 t/m 2014 zijn alleen nog maar groter geworden en de vraag dient zich aan of deze Raad volgend jaar wel tot structurele keuzes gaat komen of doen ze gewoon bij de OZB maar weer een stevige schep er boven op? Een voorschotje pakten ze nu in ieder geval al door de OZB voor 2012 volkomen onnodig met vijf procent extra te verhogen. Maar ja, het komt wat aardiger over dan volgend jaar ineens een schep van tien procent er bij te doen. Alhoewel, als de Raad dan nog geen keuzes maakt, zal die tien procent dan waarschijnlijk nog niet voldoende zijn!

2010-11-10T14:27:00.001-08:00

W. de Wit

2010-11-10T13:53:00.001-08:00

DE RONDWEG NIET ZO ROND

Hoewel ik zelf al lang niet meer in Valkenswaard woon kom ik er nog regelmatig. Gewoon voor de gezelligheid een biertje (heet tegenwoordig ‘Spa Vla’…) drinken op de Statie met ‘de mannen en de vrouwen van vrüger’. En ik kom er nog vaak om mijn ouders te bezoeken. Daarvoor moet ik zijn in een straat met de aan een creatief ambtenarenbrein ontsproten naam ‘De Langveter’. Langveter is de benaming voor een gevlochten lange veter, jawel, die gebruikt wordt in de Valkerij en die ervoor dient om de vogel vast te zetten in zijn verblijf of op andere plaatsen. Maar dat terzijde!
Die straat, de Langveter dus, bevindt zich in Valkenswaard-Zuid en je kunt er vanuit Eindhoven komen door via de Eindhovense weg door het centrum te rijden en vervolgens ‘achteraan’ op de Luikerweg linksaf te gaan, ‘de Lentenier’ in (en wat dat betekent is ook op te zoeken). Maar om de drukte van deze route te ontwijken heeft de gemeente jaren geleden een soort van rondweg aangelegd; via de Europalaan en de Zuidelijke randweg kun je er komen en je helpt dan ook nog eens de verkeersdruk op het centrum te verminderen. En dat is uiteindelijk toch de bedoeling van zo’n rondweg: vrachtverkeer en onnodig personenverkeer weg van de Eindhovenseweg en van de Markt. Fantastisch bedacht dus door de ambtenaren uit de tijd van Piet Geldens. Maar de uitvoering van die plannen blijft ver achter bij de creativiteit van de bedenkers, want het wordt je in de praktijk door de plaatselijke overheid niet makkelijk gemaakt!
Als ik namelijk van de Europalaan mijn weg wil vervolgen op de Zuidelijke Randweg kan dat niet zonder gevaar voor mijn en andermans leven. In theorie, zo toont ook de kaart, is die overgang er in een flauwe bocht, maar de rijbaanbegeleiding verhindert de soepele doorstroming van het verkeer. Want als bestuurder, komend vanuit Eindhoven, wordt je geacht om eerst linksaf ‘De Vest’ in te gaan, na 100 meter te keren en daarna die Randweg op te gaan. Komend vanuit het Zuiden wordt je ook gedwongen te keren en vervolgens de Europalaan op te rijden. Al zo vaak heb ik daar bijna ongelukken zien gebeuren door auto’s die op de weg keren en amper ontweken kunnen worden door voertuigen die ‘achterop’ zitten. En voor vrachtwagenchauffeurs is deze route onmogelijk.

Op de website van de gemeente vind ik de verantwoordelijk wethouder voor verkeer (en voor zowaar visievorming). Het is M.T.G.M. Wijnen en zijn gezicht herinner ik me nog uit mijn jeugd.
Geachte heer Wijnen, sommige zaken zijn in essentie zo eenvoudig; is het misschien mogelijk om er binnen afzienbare tijd voor te zorgen dat die Europalaan soepeltjes over loopt in de Zuidelijke Randweg? Niet alleen wordt het daardoor veiliger op de weg, maar het stimuleert ook de vrachtwagenchauffeurs om, op weg naar België en vice versa, deze route te nemen in plaats van de route door het centrum (wel even TomTom informeren!).
Op de website van het CROW, oorspronkelijk de afkorting voor ‘Centrum voor Regelgeving en Onderzoek in de Grond-, Water- en Wegenbouw en de Verkeerstechniek’, is een Handboek Wegontwerp te vinden voor een te volgen cursus. Maar als dat te omslachtig blijkt te zijn adviseer ik u het volgende: de Academie voor stedenbouw, logistiek en mobiliteit in Breda verzorgt de opleiding Verkeerskunde en daar is voor dit gevalletje vast wel een eerstejaars stagiair te vinden. Zijn of haar stageperiode hoeft hiervoor slechts 1 maand te duren en ik denk dat, inclusief de uitvoering, e.e.a. nog voor carnaval klaar kan zijn. Sterkte!

Snotvis

2010-11-10T13:49:00.001-08:00

...bij de dood van de grote 1 ...

wind

er bestaat geen wind
die de aarde meer teisterde,
de bossen deed zuchten,
de woestijnen deed stuiven
en de oceanen opzweepte,
dan de wind van mijn vader
na het eten van moeders
eigengemaakte erwtensoep.

Frida Mulisch

De Redaktie

2010-11-04T00:12:00.000-07:00

Op een nieuw artikel van Eigen-wijs na, deze week geen nieuwe editie van de Bombardon.

EIGEN-WIJS

2010-11-04T00:04:00.000-07:00

EN DAN NU MET DE BILLEN BLOOT!

Ho, ho, natuurlijk wel figuurlijk hè, laten we het toch vooral netjes houden in onze fraaie raadszaal.

Op het moment dat ik mijn hersenen pijnig om opnieuw een column te produceren is de Raad druk doende met de behandeling van de begroting voor 2011 en ook al een beetje vooruit aan het kijken naar volgende jaren. Veel tromgeroffel en bazuingeschal is daar al aan vooraf gegaan, maar nu is het moment aangebroken dat de fracties echt met de billen bloot gaan, althans dat mogen we verwachten.

Er moet wel het een en ander gebeuren, met kreten als ‘bezuinigen op personeel’ redden we het niet meer, de fracties moeten keuzes maken en dat gaat ongetwijfeld pijn doen. Krijgt u nu vooral geen medelijden met de dames en heren, ze hebben zich vrijwillig gemeld voor deze job en wij hebben ze vervolgens (vol vertrouwen) gekozen. Nog los van het feit dat ze er ook nog eens een aardig zakcentje aan overhouden, hebben we ze niet alleen gekozen voor de leuke dingen, maar ook moeilijke en minder populaire beslissingen behoren tot hun taak. En daar zit waarschijnlijk de grote pijn.

De huidige coalitie, met uitzondering van de Pvda-fractie, kenmerkt zich vooral als opportunistisch en populistisch. De motie vreemd van de orde zoals het CDA die tijdens de laatste raadsvergadering presenteerde, spreekt wat dat betreft boekdelen. In de week daarvoor was tijdens het Politiek Café aandacht gevraagd voor de verloedering, c.q. vervuiling van ons dorp. Dat is op zich niet zo vreemd, er zijn heel wat plekken die er verslonst en vervuilt uit zien. Maar wat moet je met zo’n vaag verhaal? De motie vraagt actie van de gemeente waarbij ook een rol bedacht is voor de horeca en de winkeliers. Als het de gemeente al geld gaat kosten, was onduidelijk waar dat vandaan moest komen en ook de rol van zowel de horeca als van de winkeliers was niet nader geduid. Dat moest het college maar uitzoeken!

Tijdens de discussie werd in ieder geval duidelijk dat de gemeente al verschrikkelijk veel geld aan het schoonhouden van onze gemeente spendeert en ook dat direct na het weekend de Markt en omgeving een extra schoonmaakbeurt krijgt. Maar waar zit dan eigenlijk de pijn? Zou het misschien zo kunnen zijn dat we tegenwoordig met z’n allen er een zooitje van maken? Maken we echt gebruik van de vele prullenbakken die her en der in het centrum staan? En als we niet direct zo’n bak in de buurt hebben, zijn we dan bereid dat flesje of dat stuk papier zolang even in onze jaszak te bewaren totdat we wel zo’n bak in zicht hebben?

Wat dat betreft zou ik graag iedereen eens een keer uit willen nodigen voor een fietstochtje van Valkenswaard naar Waalre. Daar langs het fietspad in de bosrand tref je honderden plastic drinkflesjes en andere rotzooi aan en bij mijn weten zijn daar geen winkels en huist er ook geen horeca! Hoe zou dat nou toch komen?

Waarom dan toch zo’n weinig onderbouwde en nietszeggende motie één week voor de begrotingsbehandeling? Antwoord op die vraag mag u zelf bedenken, maar juist bij die begrotingsbehandeling bestaat de mogelijkheid om keuzes te maken. Moet er meer geld naar het schoonhouden van ons dorp, dat kan, maar dan mag van de politiek verwacht worden dat ze aangeven waar het benodigde geld vandaan moet komen of waar ze anderzijds minder aan uit gaan geven. Een opmerking dat het college dat maar uit moet zoeken, is wel heel gemakkelijk maar slaat natuurlijk nergens op. Een vergelijkbare motie kwam van Theo Geldens. Hij vraagt het college “initiatieven te nemen die zorgen voor een betere uitstraling van de Markt” Dat is flink en lijkt op het eerste oog heel logisch. Het wordt echter nog veel flinker als je dat college er ook een zak geld bij geeft. Overigens zal die Markt, wat je er ook aan entourage tegenaan gooit, nooit echt iets worden zolang dat blik over die Markt raast. Zodra de N69 is verplaatst, kun je er pas echt iets fraais en gezelligs van maken. Dus
enig geduld lijkt op z’n plaats.

Vervolgens kan de Raad tijdens de begrotingsbehandeling uren met elkaar gaan debatteren, dat is prima, als de uiteindelijke uitkomst maar is dat er echt keuzes gemaakt zijn. Hoe je het ook wendt of keert, bezuinigingen kunnen niet uitblijven en zo hier en daar de kaasschaaf hanteren zal onvoldoende opleveren. Overigens zou het te prijzen zijn als de zogenaamde oppositiepartijen niet lekker achterover gaan leunen, maar dat ook zij serieus een bijdrage leveren. Wat hun opstelling betreft ben ik overigens positief gestemd, tot op dit moment gooien zij niet zonder meer de kont tegen de krib en denken ze positief mee en dat is wel eens anders geweest.

Tot slot, politiek bedrijven is niet de popie-jopie uithangen, maar verantwoordelijkheid nemen en daar hoort het brengen van slecht nieuws als het nodig is, ook bij. Hier herken je de echte politicus of zo u wilt politica!

Herfstvakantie Tip: Circo Circolo 2010

2010-10-27T15:47:00.000-07:00

Lek Me Vesje

2010-10-27T15:10:00.000-07:00

EIGEN-WIJS

2010-10-27T14:18:00.000-07:00

EERLIJK EN TRANSPARANT, LAAT ME NIET LACHEN!

De gemeente Valkenswaard is van plan om de wachtlijst voor een bouwkavel op te heffen en in ’t vervolg kavels via loting aan de liefhebbers toe te gaan wijzen. Dat zou eerlijker en transparanter zijn!

Hoe bedenken ze het? Mensen die al jarenlang bij de gemeente op een lijst staan voor een bouwkavel kunnen het mooi vergeten. Met z’n allen gaan ze de papiervernietiger in, maar ze krijgen er natuurlijk wel iets voor terug. Ze mogen in het vervolg met z’n allen meedoen aan een loterij, een loterij met vooral heel veel nieten. Dat noemen ze in Valkenswaard eerlijk en transparant.

Wat is er eerlijker als ‘wie het eerst komt, het eerst maalt’? En wat is er transparanter als een keurige lijst met namen die op datum van inschrijving staan genummerd?

Natuurlijk is het in en in triest dat we in Valkenswaard zo’n lange wachtlijst hebben voor een bouwkavel maar iedereen kan klip en klaar geïnformeerd worden over het volgnummer dat hem of haar is toegekend en dan kan ook iedereen op z’n klompen aanvoelen dat hij of zij voorlopig wel of niet aan de beurt is, dus wat heeft dat nou te maken met het wekken van valse verwachtingen zoals het raadsvoorstel suggereert?

En hoe gaat dat loten straks? Gebeurt dat ergens in een achterkamertje en mag de wethouder de hoofdprijs trekken? Das pas eerlijk en transparant!

Het belangrijkste argument waarom ze de wachtlijst willen gaan opheffen is dat er zo weinig kavels aan te bieden zijn. Heet dit nou ‘ambtelijke logica’ of willen ze gewoon van een stukje papierwerk af? Duidelijk is dat ze er niets van snappen. Juist dit soort zaken liggen uiterst gevoelig en sinds mensenheugenis vindt er discussie plaats als het gaat over het toekennen van een stukske grond. Is hier sprake van vriendjespolitiek en waarom krijgt hij het wel en ik niet?

Een van de belangrijkste oorzaken voor dit probleem is dat de heren projectontwikkelaars in Valkenswaard kennelijk gewoon hun gangetje kunnen gaan. Als je als gemeente dan wat aan die wachtlijst zou willen doen, zou je misschien eens moeten gaan kijken of je die ‘gouddelvers’ niet zou kunnen verplichten om bij voorkeur mensen van de gemeentelijke wachtlijst te helpen.

Een andere, min of meer eerlijke oplossing, zou kunnen zijn dat je mensen die al voor de tweede, derde of misschien wel vierde keer op de wachtlijst staan, er van af te halen. Zij hebben hun stukske grond van de gemeente al een keer kunnen kopen en dan wordt het tijd voor anderen. Neen, we gaan loten, dat is eerlijk en transparant!

Protest tegen bezuinigingen.

2010-10-27T14:09:00.000-07:00

Een flashmob door het Muziekcentrum van Omroep op het Centraal station in den Haag.

Betke Luijbregts

2010-10-21T13:08:00.001-07:00

“Een kunstenaar voegt iets aan de wereld toe dat er nog niet was; zonder iets anders stuk te maken.” Dit citaat van John Updike krijg ik maar niet uit m’n hoofd sinds ik in de krant las dat kunstwerken op de Malpie vernield zijn.

Kunst in en met de natuur. Dat is LAND ART. Ingrijpende, kunstzinnige ingrepen in het landschap. Ingrepen die manipuleren, verwonderen, boeien, irriteren. Ingrepen die emoties oproepen bij de bezoeker, positief of negatief. Aldus de brochure van de Land Art Biënnale, editie 2010.
Een mooi initiatief, een gigantisch werk om het daadwerkelijk voor elkaar te krijgen, een schitterend resultaat, volop belangstelling. Waarom moet er dan vernield worden? Vernielen, doelbewust kapotmaken is waarachtig ook een emotie. Ik kan best begrijpen dat iemand het allemaal onzinnig vindt. Ik wil best meegaan in de gedachte dat de Malpie het ongerepte natuurgebied moet blijven, dat er niet door mensenhanden ingegrepen zou mogen worden. Je mag er vraagtekens bij zetten, uitroeptekens, van alles. Schrijf een brief naar de krant, naar de burgemeester, naar de provincie, naar de koningin. Reageer desnoods via de Bombardon. Doe iets met je verontwaardiging, doe wat je wilt. Protesteer, maak je boos, erger je, laat het iedereen horen, laat het zien, maar maak geen dingen kapot.
Over kunst valt te discussiëren, altijd. Voor mij betekent kunst in ieder geval een verrijking. Of ik nu naar iets moois kijk, iets verwarrends of iets wat mij afstoot. Ik heb altijd het gevoel dat ik iets cadeau krijg als ik kijk. Dat er iemand zijn best heeft gedaan om mij iets te laten zien. Ik hoef het niet mooi te vinden, ik hoef het niet mee naar huis te nemen. Ik kan het, als ik wil, meenemen in mijn gedachtenwereld en als het me echt raakt, ook wel in mijn hart.

Zondag is de laatste dag, dan fluisteren de bomen zachtjes tegen elkaar dat ze weer onder elkaar zijn. Vertrokken zijn dan de kunstenaars, weg zijn hun tijdelijke werken, weg zijn de vandalen.
Het LAND rust uit van alle commotie, die de ART teweeg bracht. De Malpie is dan weer gewoon de Malpie.

Animator vs Animation 3

2010-10-21T09:25:00.000-07:00

Animator vs Animation 3

De Redaktie

2010-10-21T07:48:00.000-07:00

Rutte 1.0, hier onder, nu wel te downloaden!

Meisjes uit vervlogen dagen

2010-10-20T15:29:00.000-07:00

Van den Erenbeemd

2010-10-20T15:23:00.000-07:00

Het is een particulier initiatief

Stel, je beschikt over niet een, maar twee ‘Politieke Redacteuren’. Over een ‘Coördinator’. Een ‘Locatie-eigenaar’ en een ‘Locatiemanager’, de wulpse loopjongen van de ‘Locatie-eigenaar’. Je hebt een ‘Creative Director’; geen doorsnee creatief directeur, maar een echte Creative Director. Er is een ‘Presentator’ wiens gapende gat een innige liefdesrelatie onderhoudt met iedere microfoon. En een meneer die verantwoordelijk is voor ‘PR en Externe Contacten’.

Den Haag Vandaag? Nee. Wie dit wel zijn? Ik citeer: “Bovengenoemde personen vormen, samen met de gastheer en interviewer, de redactie van het Politiek Café Valkenswaard. Let op: het Politiek Café Valkenswaard is op geen enkele manier gelieerd aan de gemeente Valkenswaard. Het is een particulier initiatief.”

Het is een particulier initiatief. Very belangrijke personen. http://www.politiekcafevalkenswaard.nl/

EIGEN-WIJS

2010-10-20T13:47:00.000-07:00

WAAROM HET EEN WEL EN HET ANDERE NIET?

Nog niet zo verschrikkelijk lang geleden ging de gemeente Valkenswaard op zoek naar een oplossing voor het nijpend tekort aan binnensportaccommodaties. Al sinds jaar en dag is er een grote behoefte aan uitbreiding en vervanging. De Admundsenhal is aardig verouderd en met betrekking tot de rolhockeyhal de Dennenberg is iedereen er van overtuigd dat die accommodatie al jaren geleden gesloopt had moeten worden. Tot slot is zaalvoetbal al decennialang in Valkenswaard niet mogelijk omdat de maten van onder andere de Belleman niet aan de minimale eisen van de bond voldoen.

Het vorig college zou het allemaal wel eens even gaan regelen en een uitgebreide studie moest antwoord geven op de vele vragen en dan met name waar een nieuwe sporthal zou kunnen komen. Dat zou op het sportpark Den Dries kunnen, maar misschien moest het zwembad ook wel een nieuw jasje krijgen. Ook voor de golfclub zag men wel mogelijkheden, aldus het rapport. Alles passeerde de revue en … het eindresultaat was dat HOD alles kreeg wat ze wenste en dat de voetbalclub een nieuw kunstgrasveld zou krijgen!

Maar we zouden toch op zoek gaan naar mogelijkheden voor de binnensporten? Nou ja …, als je dan toch aan het rondsnuffelen bent en clubs met zo veel leden (dus ook zo veel stemmen) roeren de trom en kennen de weg binnen het politieke circuit, dan ga je daar mee aan de slag en dus … gingen de nodige tonnen in de richting van HOD en SV Valkenswaard en dus … bleven de binnensporters in de kou staan.

Uiteindelijk betekent dit dat de binnensporten de eerstkomende jaren in Valkenswaard niet aan bod gaan komen. Mede gezien de bezuinigen die ons nog te wachten staan, heeft het huidige college inmiddels besloten nieuwe sporthallen e.d., in afwachting van betere tijden, te verschuiven naar op z’n vroegst 2015, zo blijkt uit de onlangs gepresenteerde begroting!

Binnensporters, roert u! Ga met slaande trom naar het gemeentehuis, trommel nieuwe leden op, haal ze desnoods uit andere dorpen, het maakt niet uit en zorg dat uw bestuurders hun weg vinden binnen het politieke circuit, het schijnt te helpen … zeggen ze!

Download Rutte 1.0.....

2010-10-20T13:09:00.000-07:00

Download Rutte 1.0 hier.

Installatiepakket Rutte 1.0
Het veelbesproken nieuwe besturingssysteem van VVD en CDA is uit de betafase.

2010-10-13T14:16:00.001-07:00

Greatest Story Ever Told - Watch more Funny Videos

Snotvis

2010-10-13T13:45:00.001-07:00

Ossies en Wessies

Het toppunt van Westers consumentisme en gemakzucht is treffend geïllustreerd door de afgekauwde anekdote dat, wanneer de asbak vol is, er een nieuwe auto moet worden gekocht.
Want afgeleerd om spullen te repareren met een schroefje hier, een klemmetje daar, een stukje plakband of een likje verf alleen daar waar het roest.
Dat beetje creatief vernuft, een blik in de gereedschapbakjes in de schuur of even naar schoonvader voor een stukje ijzerdraad en het genot van dattie het dan weer doet.
We zijn het kwijt want twittervingers kunnen geen schroevendraaier of een bankschroef meer bedienen.
Weggooien en een nieuwe kopen is de economische maat der dingen.
Te duur?
Dan lenen we toch nog wat, geen touwtje bij de buren maar hypothecaire overwaarde bij de rabobank, ook om de hoek.
We waren in voormalig DDR deze zomer.
Een museum vol Oostduitse huisvlijt.
Een even rommelig als aandoenlijk paradijs van doe-het-zelf cultuur.
Geen geld maar wel uitdagende problemen, daar krijg je flinke rechterhanden van.
Jeder Mensch ist ein Willy Wortel.
Zagen dit prachtexemplaar van een zelfgemaakte electrische grasmaaier.
Aan het onderstel van een kinderwagen is een wasmachinemotor opgehangen.
Een dikke lichtschakelaar aan/uit op de duwbeugel.
Het handvat wat de twee stangen koppelt is een warm gebogen stuk electrapijp.
Het gras was in het westen ongetwijfeld groener maar heerlijk tegen de kapitalistische stroom in maaien lukte als geen ander.
Toen viel de muur en kreeg de internationale bladblazermaffia ook in het Oosten voet aan de grond.
Dag buurman, we gaan een schutting bouwen......

Led Zeppelin Black Sabbath ??

2010-10-13T13:29:00.001-07:00

EIGEN-WIJS

2010-10-13T13:17:00.000-07:00

EN DAN KOMT DE REKENING!
Het moest er een keer van komen, vroeg of laat krijgen wij de rekening gepresenteerd en komend jaar zien we al een eerste voorschot van wat ons allemaal nog te wachten staat. Terwijl het Rijk ons nog heel netjes heeft behandeld door de algemene uitkering voor 2011 nog niet te verlagen (tussen de 70 en 80 % van de gemeentelijke inkomsten), meent het college van burgemeester en wethouders ons toch al een forse rekening te moeten presenteren door onder andere de OZB met 5% te verhogen.

Hoe zou dat nou toch komen? Heeft het vorige college (inclusief de meerderheid van de toenmalige raad) dan toch op te grote voet geleefd? Het ziet er wel naar uit. Bovendien heeft datzelfde college ons een beetje voor de gek gehouden. Voor het oog van het kerkvolk moesten ze zo nodig wat leuke dingen doen en dus verlaagden ze het tarief voor de rioolheffing, terwijl ieder weldenkend mens toen al wist dat ook die lasten de komende tijd fors zouden stijgen. Dat cadeautje mag het huidige college weer terughalen door het tarief van de rioolheffing voor 2011 en komende jaren fors te verhogen.

Had het college en de raad de nu in de begroting voorziene forse verhogingen kunnen voorkomen? Ja zeker, maar dan hadden ze wel het lef moeten hebben om stevig te bezuinigen. Met name de raad is nog steeds afhoudend als het gaat om het maken van echte keuzes. Ze blijven steken in de kaasschaafmethode door overal een klein beetje weg te halen, maar al met al nog lang niet genoeg. Maar goed, de raad krijgt 3 november aanstaande nog een kans!

Door echte maatregelen door te schuiven naar de toekomst, zal het in die jaren extra hard aan gaan komen omdat we dan vooral te maken krijgen met extra bezuinigingen van het Rijk. Laat straks niemand zeggen: “dat wisten we niet!”

Uitgangspunt voor al die bezuinigingen (die er dus nog moeten komen!) wordt de zogenaamde ‘Toekomstvisie’, een verhaal waaruit zou moeten blijken waar we in de toekomst met Valkenswaard naar toe willen. Dat moet wel een heel hoogstaand, bijzonder, indringend en ‘verlossend’ stuk gaan worden, want alhoewel ze daar al in 2008 mee gestart zijn, ziet dat verhaal pas in 2011 het levenslicht, en dan … zal de raad dus ook het licht gaan zien! Alhoewel, … zo’n ‘visie’ neemt de verantwoordelijkheid van de raad om keuzes te maken natuurlijk niet weg en dus …!

Het coalitieprogramma, de leidraad voor de partijen die het college steunen, geeft zicht op de toelaatbare lastendruk, althans zo zou het moeten zijn. Daar staat namelijk: “De toename van de lastendruk voor de burgers zal niet meer zijn dan noodzakelijk, d.w.z. dat eerst een integrale afweging plaatsvindt waar verantwoord bezuinigd kan worden.” Twee vraagtekens, namelijk wie bepaalt op basis van welke objectieve criteria wanneer het ‘noodzakelijk’ is, en wat is ‘verantwoord bezuinigen’?Twee kreten waar je alle kanten mee op kunt en die op geen enkele manier objectief te toetsen zijn. Met andere woorden, daar kun je dus nog alle kanten mee op. Je kunt op dit soort uitspraken dus nooit iemand aanspreken en je zou haast gaan denken dat het met die intentie zo opgeschreven is.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

H. Koolveld

2010-10-13T13:13:00.000-07:00

Alles van Waarde…

Omdat het ochtendzonnetje in mijn ogen scheen, zag ik afgelopen zaterdag niet meteen wat me op de Corridor tegemoet kwam. Bij nader inzien waren het twee jongens in een penispak. Onmiskenbaar. Roze helmpjes, het lange beige lijf en twee ongemakkelijke ballen aan de voeten. Ze werden vergezeld door twee meisjes in een soort roze flappen. Wat zij voorstelden was niet echt duidelijk, maar ik neem aan dat zij analoog aan de piemels twee wandelende vagina’s moesten verbeelden. Ik denk dat het een uur of elf was, dus niet bepaald het tijdstip waarop je passerende geslachtsdelen verwacht.

Al snel werd ik geplaagd door tegenstrijdige gedachten. Hoe normaal is dit? Was het een vrijgezellen uitstapje? Jongelui die andere jongelui moesten wijzen op de risico’s van een SOA? Of gewoon mensen die het leuk vinden om zich op zaterdagochtend als piemel te verkleden?

De Libertijn in mij vond dat ik me niet druk moest maken. Alles moet kunnen. Het waren tenslotte gestileerde fallussen en kleine kinderen konden er met enige fantasie best een gemankeerd roze kaboutertje in zien. Onschuld gespaard, niet zeuren dus. Een andere deel van mijn brein, waar de moraalridder huist, sprak er schande van. Wat een idioterie. Waarom zouden we accepteren dat er op klaarlichte dag verklede penissen door ons dorp lopen? Het is tenslotte nog geen carnaval en ook dan is het een slecht plan.

Nog volop in tweestrijd liep ik later op de dag door de Malpie om de Land Art-route te bekijken. Daar bleek dat er ook die nacht weer kunstwerken waren beschadigd.
Oké, van het werk Zondeval van Bert Otter kan ik me eventueel nog voorstellen dat een op-zijn-pik-getrapte katholiek daar aanstoot aan neemt. Maar de andere kunstwerken strijken werkelijk niemand tegen de haren in. Dus in hemelsnaam, waarom? Dronken stappers? Gebelgde natuurbeschermers? Een gefrustreerde lokale kunstenaar? Of een PVV knokploegje dat eens lekker van leer trok tegen een linkse hobby.

Voor de tweede keer die dag had ik geen antwoord. Tot me iets begon te dagen. Het een hangt samen met het ander! Waar mensen in penispakken door de straten paraderen daar is Kunst niet veilig. (En u en ik uiteindelijk ook niet)

2010-10-09T04:12:00.001-07:00

Orkesje Lek Me Vesje.....lang geleden

2010-10-06T13:51:00.000-07:00

2010-10-06T13:48:00.000-07:00

Ola Koolveld!

Een vriendin die jarenlang in Spanje heeft gewoond sprak me altijd zo aan. Dat gaf me destijds een licht exotisch gevoel. Een vleugje wereldburgerschap. Dat ik iets meer was dan de uit-de-klei-getrokken onbereisde Brabander die ik ben.

Maar tegenwoordig staat er ‘Ola’ boven driekwart van de e-mails die ik ontvang. Ik weet niet wie er mee begonnen is. Maar ik voel me allang niet exotisch meer.

’s Zomers heeft het nog wel iets sympathieks. Alsof men je een lekker fris ijsje wenst. Maar tijdens de achterliggende zomer was dat niet bepaald nodig en de verstokte Feyenoorder in mij (al geplaagd genoeg) wordt ook al niet vrolijk van de referentie aan PSV-spits Toivonen. Kortom ‘Ola’ hangt me de keel uit.

De meest pijnlijke ‘Ola’s’ zijn die van oudere collega’s. Mensen die reeds lang de kaap van de vijftig zijn gepasseerd en krampachtig proberen jong te doen. In die zin is ‘Ola’ de Botox van het internet. Het geeft de schijn van jeugdigheid, maar iedereen ziet het valse gladgetrokken voorhoofd.

Ik bemerk bij mezelf steeds meer weerzin. Geen zin om verder te lezen. Immers als de schrijver zich in de aanhef al overgeeft aan zulk een misplaatst modernisme, wat valt er dan nog te verwachten van de rest van het bericht.

Maar oplossingsgericht als ik ben heb ik natuurlijk wel een suggestie voor alle ‘Ola’-schrijvers. Voeg er gewoon een extra ‘la’ aan toe. Een mailtje dat begint met ‘Olala Koolveld…’, dát zou ik meteen lezen.

EIGEN-WIJS

2010-10-06T13:42:00.000-07:00

EFFE NAAR HET BINNENHOF?

Mag ik me ook even met het Haags gebeuren bemoeien? Voor u die vraag kunt beantwoorden, doe ik het gewoon. Als u er problemen mee heeft, hoor of zie ik het wel.

Het ziet er naar uit dat we, aldus Haagse kringen, een zogenaamd rechts kabinet gaan krijgen. Toch had ik wel eens willen zien hoe die zogenaamde linkse partijen de ‘zorg’ hadden weten te ontlasten zoals dat nu kennelijk gaat gebeuren, om maar eens een voorbeeld te noemen. Dus wat is nou tegenwoordig ‘rechts’ en wat is ‘links’?

Wie kunnen we de schuld van dit zogenaamde rechtse kabinet in de schoenen schuiven, zo we daar behoeften aan zouden hebben? Dat is er maar één en de beste man heet Job Cohen. Een aardige vent, maar van politiek bedrijven heeft hij absoluut geen kaas gegeten, die kan nog heel wat leren van Maxime Verhagen. Toen de pogingen om Paarsplus van de grond te tillen niet haalbaar bleken, gooide Job resoluut en zonder enige ruimte achterlatend, de deur potdicht voor een zogenaamd ‘middenkabinet’. Achteraf krabbelde hij wel weer een beetje terug, “hij had het zo niet gezegd”, maar we waren er op het moment suprême allemaal getuige van, er viel met hem niet over te praten. Dom, dom en nog eens oliedom. Cohen had de deur open moeten houden en het gesprek aan moeten gaan om, tijdens de besprekingen, wat hulp van links binnen te halen. Nu maakte hij het de rechtse rakkers wel heel gemakkelijk.

Hoe lang zal deze coalitie stand houden? VVD en CDA gaan het samen wel redden, de onzekere factor is natuurlijk de PVV. Als Wilders slim is (en hij heeft al meermaals laten zien dat te zijn) dan houdt hij zich koest en haalt hij doodsimpel zijn buit binnen. Maar ja, daar zit nou net het grootste probleem. Wilders, maar ook zijn fractie, doet niets liever dan vooral luid en ongenuanceerd roepen om anderen te choqueren en om daarmee vervolgens de aandacht van de media en het publiek te krijgen.

Toch zit m.i. daar niet het grootste gevaar voor deze coalitie, maar veel meer in de aangekondigde bezuinigingen. Een groot deel hiervan is echt boterzacht en dat kan niet anders dan hartstikke fout lopen. Wat dacht u van ruim 6 miljard bezuinigen op ambtenaren? Die jongens en meisjes hebben perfecte ijzersterke arbeidsvoorwaarden en ambtenaren er uitgooien met als motief “we gaan bezuinigen” zal dan ook niet lukken. Bijkomend probleem is dat we alles tegenwoordig perfect geregeld willen hebben, we willen alles kunnen regelen en controleren en daarvoor zijn steeds weer meer ambtenaren nodig. Bovendien worden er geen echte keuzes gemaakt. Als je nou bijvoorbeeld zou zeggen: “we halen die tussenlaag van een provincie er tussen uit”, dan zou je in iedere geval op termijn echt structureel op ambtenarenkosten kunnen bezuinigen, maar dat soort principiële keuzes worden niet gemaakt. Dat zou kunnen betekenen dat vrij snel andere bezuinigingen op tafel moeten komen en dan is niet Leiden maar Den Haag in last!

Tot slot de beperking van immigratie en het afschaffen van dubbele paspoorten. Kretologie van de eerste orde. Niet wij bepalen dat, maar anderen gaan hierover en dan is het makkelijk roepen en straks met de vinger naar die anderen te wijzen en te roepen: “wij wilden wel, maar och arm … die anderen wilden niet!”

Birdman.....Vogelverschrikkerfestival?

2010-10-06T12:50:00.000-07:00

Forum

2010-09-29T16:00:00.000-07:00

Powned:
Sinds enkele weken een nieuwe omroep.

Van de Powned-site:
Toonzetting: rauw, provocerend, dwars, intelligent en ongecensureerd.
PowNews moet emotie oproepen. Je loopt ermee weg, of je haalt je neus ervoor op. Een middenweg bestaat niet. PowNews is niet politiek correct en zal minimaal eens per week stof moeten doen opwaaien. PowNews is er 5 dagen per week (Champions League- avonden uitgezonderd) en wil de ochtend erop het gesprek bij de koffie-automaat bepalen. PowNews legt de lat bewust hoog, maar wij hebben tot op heden als enige bewezen een gevoelige snaar te kunnen raken bij de netwerkgeneratie. PowNews is onvoorspelbaar en dus gevaarlijk voor iedereen.

Wat vindt u van deze omroep? Schrijf het ons.

Toots Thielemans in de Marollen

2010-09-29T13:20:00.001-07:00

Brilletje

2010-09-29T12:59:00.000-07:00

Eens per jaar ben ik een VIP.

Nu moet ik zeggen dat ik bij de term VIP doorgaans enige weerzin voel. Die weerzin wordt niet zozeer veroorzaakt door de VIP zelf, die veelal zijns ondanks VIP is, maar door de omgeving die probeert – de een irritant onderdanig, de ander hinderlijk opdringerig – de aandacht van de VIP te vangen.
Die ene keer dat ik VIP mag zijn overkomt mij – en degenen die Brilletje kennen zal dat niet verbazen – zoiets in het geheel niet. Volstrekt anoniem ben ik – zoals gezegd eens per jaar – gast van de wielerploeg Skil-Shimano. In voorgaande jaren werden wij (twee zwagers en ik) opgehaald door een heus Skil-Shimano busje waarmee wij op verschillende plaatsen langs het parcours halt maakten. Meestal zodanig gepland dat wij nog net de laatste renners voorbij zagen flitsen. Gevolg van deze aanpak was dat wij vlak voor het einde van de koers pas bij de finish en dus ook in het in de buurt daarvan ingerichte VIP-dorp (enkele tenten op een met hekwerk afgesloten terrein) arriveerden. De aldus op de andere VIP’s – aan wie was aan te zien dat zij al enkele uren voor ons aan het gratis innemen begonnen waren - opgelopen consumptie achterstand was niet meer goed te maken. Meestal konden wij met slechts vijf of zes pintjes achter de kiezen aan onze verkenning van de plaatselijke horeca beginnen. Daarbij braaf begeleid door de sympathieke directeur sportief van Skil-Shimano en zijn nog sympathiekere partner. Zij moesten er immers voor zorgen dat wij weer thuis kwamen.

Dit jaar hadden wij besloten het anders aan te pakken. Wij zouden onze VIP-status optimaal uitbuiten. Rechtstreeks naar het VIP-terrein zouden we gaan en wel meteen als het open ging, om 14.00 uur. Je bent VIP of je bent het niet.
Zo vertrokken wij met eigen vervoer op een prachtige tweede zaterdag van september naar Brussel, waar de semi-klassieker Parijs-Brussel (90 editie!) zou eindigen. De streep was getrokken op de Waterloosesteenweg in Ukkel. Om half twee stonden wij voor ons goedkoop doch net hotelletje (auto weggezet, schone sokken en onderbroek op de hotelkamer gelegd). We waren er klaar voor. Een van zwagers had besloten dat we wel te voet naar de finish op de Waterloosesteenweg konden gaan. Zo had een korte zoektocht op googlemaps hem geleerd. Van ons voornemen om bij opening van de VIP-ruimte met de deur in huis te vallen kwam helaas niets terecht. Onderweg kwam ik er achter dat de zwager, die zelden of nooit een poot verzet, van oordeel was dat met een beetje doorlopen gemakkelijk een afstand van een kilometer of acht in een uurtje te overbruggen viel. Niettemin waren we ruim op tijd om ons op korte afstand van de diverse tappunten te installeren. Contact met een van de bieruitdelers was snel gelegd met als gevolg dat hij enthousiast – soms wat grappend over Ollanders en voor niets – leegstand voorkwam. Ook de dames van de broodjes beenham, gefrituurde garnalen en kaasflapjes wekten de indruk eerst ons en pas daarna de andere 80 VIP’s te willen bedienen. Op drie meer dan grote schermen was de koers te volgen. Geen der VIP’s schonk daar overigens enige aandacht aan. Op het einde van de middag, toen geen broodje beenham of garnaal meet te verkrijgen was en sponsor Primus-Haacht ons tot spoed maande opdat we ons van de laatste pinten meester konden maken, voegden zich de algemeen directeur en de commercieel directeur van de wielerploeg bij ons. Zij hadden ook dit jaar de voor hen droeve plicht om ons – VIP-gasten – nog even te begeleiden. Na een korte analyse van de koers en de prestaties van de eigen renners in het bijzonder (twee bij de eerste tien), waarbij er in slaagden de indruk te wekken dat ook wij vanaf de schermen het koersverloop geboeid hadden gevolgd, vroeg Sissy, want zo heette de commercieel directeur, beroemd want ooit Nederlands kampioene op de weg, waar we heen wilden. Omdat niet alleen mijn zwager maar ook ik kan googelen, had ik mijn antwoord klaar. Breng ons maar naar café “La Fleur en Papier Doré”.
Uren later – het café heette voor ons inmiddels “Het Goudblommeke in Papier”– vertrokken onze vrienden van de wielerploeg richting Nederland, dankbaar dat zij met ons de avond door hadden mogen brengen. Wij gingen via terrasje, kroeg en kroegje naar ons hotel. Het bloemencorso in Valkenswaard zou ik moeten missen.
Ik hoop nog jaren eens per jaar een VIP te zijn.

Een week later was mijn schoonvader een VIP. Hij werd ter gelegenheid van zijn verjaardag naar huis gehaald, het huis waar zijn vrouw nog woonde en dat tot zijn opname “aan de overkant” zijn thuis was geweest. Daar was zijn gezin bijeen om hem te feliciteren en uit te putten. Ogenschijnlijk onverstoorbaar zat hij te midden van de herrie in zijn rolstoel, zijn kin op zijn borst. Voor hem volstrekt onbekende kinderen, zonen en kleinkinderen kwamen af en toe naast hen zitten om hem te feliciteren of naar zijn welbevinden te informeren. Af en te zag je hem glimlachen alsof de geluiden om hem heen hem aan betere tijden deden denken. Na anderhalf uur liet hij blijken dat het genoeg was. Terug in zijn gesloten afdeling zei hij tegen de zoon die hem terugbracht: “Dat was een mooie accommodatie, gezellige mensen”.
Ook voor hem was het kennelijk leuk geweest om eens per jaar een VIP te zijn.

Snotvis

2010-09-29T12:48:00.000-07:00

Schrijfmachine.

EIGEN-WIJS

2010-09-29T12:28:00.000-07:00

OP (TE) GROTE VOET ?

Ondanks de zorgelijke financiële positie van gemeenten in z’n algemeenheid en die van Valkenswaard in het bijzonder, blijven we in ons dorp bakken met geld uitgeven voor de aanstormende jeugd. Zowel de hockeyclub als de voetbalclub op ons sportpark den Dries blijven jaar na jaar groeien en dan eigenlijk alleen via de jeugd … en dus komen er steeds weer (kunstgras)velden bij.

Toch loopt het aantal inwoners van Valkenswaard al jarenlang sterk terug en meer specifiek bij de jongeren, aldus een recent artikel van de een of andere ‘deskundige’ in een van de bladen.

Het aantal jongeren loopt in alle leeftijden jaarlijks terug. Belangrijk in dit verband is met name de groep 25- tot 40-jarigen die sinds 2003 met bijna 22 procent is teruggelopen, want dat is nou juist de groep die we mogen aanmerken als onze ‘hofleverancier’ als het gaat om nieuwe aanwas. Het kan dan ook niet anders of op korte termijn, laten we zeggen binnen nu en een paar jaar, loopt dat ledenaantal bij diezelfde clubs geheid terug. Of we leggen onze sportvelden voor de hele Kempen aan, ja dan kan er nog wel een veldje bij.

Dat teruglopen van het aantal inwoners heeft sowieso tot gevolg dat we, als het gaat om de gemeentelijke heffingen, uit minder huishoudbeursjes kunnen putten en dat de lasten voor de resterende inwoners hoe dan ook dus gaan stijgen, tenminste als we steeds maar weer op (te) grote voet willen blijven leven. Als we de uitgaven dan jaar in jaar uit ook nog eens op laten lopen, kan iedereen op z’n tien vingers natellen wat dat voor gevolgen heeft. Juist ja, dubbelop dus.

Het meest vreemde is nog dat bij het aangaan van dit soort nieuwe verplichtingen kennelijk niet even verder wordt gekeken dan de neus lang is, want zelfs het meest simpele raadslid weet toch (of zou moeten weten!) wat de gemeenten de komende jaren te wachten staat. Overigens, heeft u ooit iets gehoord, gezien of gelezen van een raadsbesluit voor deze nieuwe uitgave van 320.000 euro? Zo ja, dan heeft u kennelijk beter opgelet dan ik, of u heeft tussen de regeltjes door kunnen lezen?

2010-09-25T02:47:00.000-07:00

Betke Luijbregts

2010-09-23T08:29:00.000-07:00

“Oma gaan we nog eens naar een parkje?” vroeg mijn kleindochter. “Natuurlijk schat,” antwoordde ik. Zoonlief is met vrouw en kinderen terug van Eindhoven naar Valkenswaard verhuisd. Wij blij, want we genieten, als opa en oma, van onze kinderen en kleinkinderen om ons heen, verlengen regelmatig de tafel omdat ze allemaal tegelijk komen en zijn chauvinistisch ofwel gewoon ‘pront’ op ons dorp. Maar soms even niet.

In Eindhoven struinde ik met de kinderwagen heel wat parken af. De stad heeft op veel plekken groen gemaakt, een bankje hier, een vijvertje daar. Maar vooral ook op veel plekken een speeltuintje. Toen mijn kleindochter dus naar een parkje vroeg, moest ik heel lang denken. Waar moet ik met haar in Valkenswaard in ’s hemelsnaam naar een parkje zoeken? Naast ons onvolprezen Wilhelminapark hebben we niet zo veel.

Tot ik aan de oude bomen van mijn jeugd dacht. De plek waar thans om de twee jaar het vogelverschrikkerfestival gehouden wordt. Die plek flitste door mijn hoofd. “Ja hoor, oma weet wel een leuk parkje.”

We gingen op pad. Met de bolderwagen. Geen houten, stugge vierwieler, maar een hip lichtgewicht ding. Goed wendbaar, keerbaar, bestand tegen broodrestjes voor de geitjes en vallende ijsco’s op de terugweg. Op weg naar een parkje in Valkenswaard.

Daar te komen was heel bijzonder, omdat ik onderweg bemerkte dat Valkenswaard niet zo goed in elkaar steekt als het om trottoirs gaat. Dwars door het dorp, via de Corridor lukte het uiteindelijk bij het parkje te komen. Het was er druk; een kinderdagverblijf liet net haar kinderen uit en dan zijn vier speeltoestellen wel erg weinig. Maar we moeten allemaal leren op onze beurt te wachten; met geduld en beleid konden we eindelijk even genieten van een Valkenswaards park(je).

Terug naar huis werd het moeilijker. Het kleine broertje had ondertussen gepoept en was eigenlijk al een half uur eerder aan zijn slaap toe. Ik sleepte de kar terug met twee vermoeide kinderen in de richting van de Corridor. “Oma ik heb zo’n dorst,” begon het in de Karel Mollenstraat. Nergens een fonteintje, geen kraantje waar fris helder water uit stroomt. Wel een heus terras bij de Kerverij, maar niet zoiets simpels waar je een kartonnetje drinken kopen kunt. Dus dan maar doorlopen. Richting Eindhovenseweg. Nog even volhouden want we zijn zo thuis.

Waar het volk op deze dag vandaan kwam weet ik niet, maar op de stoepen was het file lopen. Aangekomen bij Vini& Mangiare was de stoep zo smal dat we er amper door konden. Tot overmaat van ramp kwam in tegenovergestelde richting ook nog een invalidenwagentje aan. Ik wilde terug; een natuurlijke wet zegt mij dat ik moet wijken voor een gehandicapte, maar het ging niet.

Achter mij liepen drommen mensen, waarvan de eerstvolgende ook nog liep te mopperen. Het meisje keek me begrijpend aan, knikte en trok de rolstoel terug achteruit. De man achter mij reageerde heel vervelend en vond dat ik terug had gemoeten. Ik koos dus maar even voor het fietspad, wat ook heel smal is daar, maar voelde me uiterst ongemakkelijk. Het meisje duwde de rolstoel aan me voorbij, balancerend op het randje van de stoep. We lachten nog even vriendelijk naar elkaar. Ik butste daarna de stoep weer op en liep in de richting van het verkeerslicht. Het terras bij B&N was echter zover uitgebouwd dat de stoeltjes tot aan het eind van het trottoir stonden. Ook daar kwam ik weer vast te zitten.
Een geagiteerde terrasbezoeker schoof uiteindelijk zijn stoel ietsje naar achteren, zodat ik er door kon.

Valkenswaard; sjonge jonge. Je hebt ocherm twee parken en je kunt er amper komen. Graag zou ik zeggen dat je wel een stad lijkt. Maar dat is niet zo. In de stad zijn meer parken, met speeltuintjes en bredere stoepen om er te komen. En dan ben ik in de gezegende omstandigheid deze tocht met een lichtgewicht bolderkarretje met twee gezonde kinderen erin te ondernemen. Eenmaal thuis dacht ik aan het meisje dat de rolstoel duwde; zij mopperde niet, maar had het van mij wel gemogen.

H. Koolveld

2010-09-22T12:23:00.000-07:00

Oh oh Bombardo…

De hoofdredacteur wordt, zoals hoofdredacteuren wel vaker doen, regelmatig geplaagd door de gedachte dat de Bombardon niet genoeg lezers heeft. Als columnist trek men zich zoiets behoorlijk aan. Als wij scherper of gevatter waren, had dit blog duizenden hits per dag en dan hoefde onze arme hoofdredacteur niet te wanhopen. Ik heb de laatste tijd dus nogal zitten piekeren. Waarom bulkt het hier niet van de bezoekers?

Na lang denken ben ik er uit. We zijn te elitair! We zitten hier hooghartig vanuit onze ivoren torens commentaar te leveren op de Valkenswaardse samenleving zonder er zelf aan deel te nemen. We zijn niet volks genoeg. De drempel moet omlaag. Niks geen taalkundig gegoochel meer, we moeten recht voor zijn raap vanuit de onderbuik schrijven.

En we hebben natuurlijk bijnamen nodig. Zonder bijnaam ben je, zeker bij het jonge publiek, tegenwoordig nergens meer. Daarom stel ik het volgende voor: (Vanaf nu mag u overigens verder lezen met een Haags accent)

De hoofdredacteur gaat voortaan door het leven als ‘Rikkertje’. Jacob Lagemens, ook niet moeilijk, die wordt ‘Lagertje’. (Al kan ik me voorstellen dat hij liever voor ‘Mensu Mensu’ opteert) Betke Luijbregt gaat ‘Berbie’ heten en Snotvis wordt kortweg ‘Snotje’. Mossel (die niet moet mauwen en gewoon moet blijven) gaat 'Pareltje' heten, omdat alleen gestuurde mensen weten dat die uit oesters afkomstig zijn. Marijke Staals, heet vanwege haar neiging om zichzelf op de markt te ontbloten ‘Plassertje’ en Eigen-Wijs noemen voortaan lekker Haags ‘Wijsneus’. En Brilletje? Tja, die blijft gewoon ‘Brilletje’. Wat anders?

Ikzelf twijfel nog. Koolveldje lijkt nergens op. Kolertje is te Duits, Koveltje te bouwvakkerig, dus ik heb besloten dat iedereen me naar mijn meest in-het-oog-springende lichamelijke eigenschap gewoon ‘Bocheltje’ kan noemen.

En de rest gaat dan vanzelf. We stoppen per direct met het schrijven van inhoudelijke stukken, en vertellen alleen nog maar wat ons werkelijk bezig houdt. Hoeren, snoeren, zuipen, schuimen, kotsen, smotsen, matsen, ketsen kieren en wijven pakken in het algemeen. Succes verzekerd!

De mazzel. Ik ben weg. Effe 20 Flügeltjes in mijn nek gieten en dan snel 'een wijffie scoruh…’

Sex, Spanning, Romantiek & Avontuur in: Robbie deel 3 (slot)

2010-09-22T12:18:00.001-07:00

EIGEN-WIJS

2010-09-22T12:04:00.000-07:00

WAT IS UW OORDEEL OVER HET GEMEENTEBESTUUR?

Op onder andere die vraag mogen 1200 willekeurige inwoners van Valkenswaard binnenkort een antwoord bedenken. Normaal gesproken mag u dat maar eens in de vier jaar als er verkiezingen zijn, maar het huidige gemeentebestuur zit barstensvol met spanning over hoe u over hen denkt en ze houden het zo lang niet meer uit. Ze willen het nu weten, ook al zijn ze amper een half jaar aan de slag!

Iedere dag houd ik dus vol spanning onze charmante postbode in de gaten. Heeft ze voor mij ook zo’n fraaie enveloppe van de gemeente in haar postbuidel of zit ik ook deze keer weer niet bij die ‘willekeurige’ 1200 inwoners? Ik denk ’t niet.

Heeft u dat nou ook? Dat gevoel dat jouw mening er kennelijk nooit toe doet, want jou vragen ze niks. Volgens de gemeente zijn de ‘gevraagden’ bij toeval gekozen. Maar ja, dan lijkt het net zoiets als de staatsloterij, die prijzen vallen ook ‘bij toeval’ altijd ergens anders.

Het lijkt wel een beetje op het kunstje van Maurice de Hond, ook hij vraagt regelmatig ‘willekeurig’ of ‘bij toeval’ gekozen mensen naar hun mening en baseert daar dan de uitslagen van verkiezingen op die helemaal niet plaats hebben gevonden. En ook die Maurice heb ik nooit aan de lijn gehad. Nogmaals, ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik behoor kennelijk nooit bij die ‘toevallige’ kiezer wiens mening belangrijk wordt geacht.

Bof ik even dat ik steeds weer een column in de Bombardon mag vullen, kan ik tenminste ergens mijn ei kwijt!

De Redactie

2010-09-22T12:01:00.000-07:00

De Redaktie

2010-09-16T00:13:00.000-07:00

Er is iets mis met het filmpje: Robbie.
Vanavond gaan we proberen het te verhelpen.
Spannend?

2010-09-15T16:18:00.001-07:00

....50 jaar geleden zat een man op de tribune naar het toen ook al korte rokje van een tennister te kijken.
Dat deden andere mannen en sommige vrouwen ook.
Hij is onlangs als enige aangeklaagd want hij was destijds bisschop.

Forum:

2010-09-15T15:50:00.000-07:00

Over het Bloemencorso lopen de meningen nogal uiteen; Wat vindt u van dit "spektakel"?

(Filmpje: Eindhovens Dagblad)

H. Koolveld

2010-09-15T15:25:00.001-07:00

Lord of War

Ik ken een wapenhandelaar. Daar ben ik niet trots op, maar ik ken nou eenmaal veel mensen en als je een hersenchirurg, een huisjesmelker en een pederast tot je kennissenkring mag rekenen, waarom dan ook geen wapenhandelaar.

Mijn wapenhandelaar is 15 jaar oud. (Toegegeven, ik vind het ook jong) Aangezien niets menselijks mij vreemd is, kon ik het niet laten mijn wapenhandelaar bij onze eerste ontmoeting te vragen hoe hij tot zijn weinig aansprekende beroep was gekomen. Het begon zo:

Mijn wapenhandelaar was nog gewoon een schooljongen, toen twee vrienden die voor school een filmpje moesten maken, hem vroegen of ze soms die ene oude speelgoedmitrailleur mochten lenen. En die andere ook trouwens. Dat was geen probleem, dus speelgoedgeweertjes uitgeleend, ruime voldoende voor de opdracht, iedereen gelukkig.

Maar, dat was buiten de lokale hermandad gerekend. Bij de valkenswaardse politie zit namelijk een speciale internet-rechercheur die in zijn eentje de misdaad op het wereldwijde web zit te bestrijden. Hij zag met vuurwapens slingerende jongeren in een Were Di-filmpje en besloot dat hier een loopje met de wet werd genomen. Speelgoedwapens mogen kennelijk niet op Youtube.

De makers van het filmpje werden uit de schoolbanken gelicht en net zo lang aan de tand gevoeld tot ze vertelden van wie de gebruikte speelgoedgeweren afkomstig waren. En u voelt hem, daar begon de ellende voor mijn wapenhandelaar. Die overigens op dat moment zelf nog steeds dacht dat hij een gewone schooljongen was.

Op zaterdagmorgen stonden er twee agenten bij zijn moeder op de stoep met de nogal boude mededeling dat haar zoon werd gezocht voor wapenhandel. U begrijpt, moeder in alle staten en met de verder weinig mededeelzame agenten werd er urenlang gewacht op de boosdoener, die argeloos als hij was, gewoon naar zijn voetbaltraining was.

Eenmaal thuis werd de jongeman in de kraag gevat en weinig subtiel ondervraagd. Waarom hij in wapens handelde? Of hij dit wel vaker deed? Wie hij nog meer van wapens had voorzien? Waar hij de wapens kocht? Wat hij ermee verdiende? Of hij wist wat de straffen waren? Wat de gevolgen waren van een strafblad? En zo ging het maar door. Stelt u zich de roemruchte Zaanse Methode voor, maar dan met een wat zachtere g.

Na het verhoor werd ook de kamer van de vijftienjarige nog doorzocht en daar werd zowaar nóg een Intertoys-pistooltje geconfisqueerd. Na een intimiderende preek en een hoop dreigementen werd het verbijsterde gezin achtergelaten en togen de stoere dienders met de buitgemaakte speelgoedgeweertjes weer richting bureau.

Als ik van rechtse huize was zou ik hieraan toevoegen: Al die een flauwekul om een paar speelgoedgeweertjes, en dat allemaal van onze belastingcenten. Schande! Maar aangezien ik tot de (tegenwoordig steeds minder populaire) linkse kerk behoor, schreeuw ik hier: WEG MET DE POLITIESTAAT!

Cinema Paradiso

2010-09-15T15:20:00.001-07:00

Robbie: Valkenswaardse cult film in 3 delen

EIGEN-WIJS

2010-09-15T15:03:00.000-07:00

NOT IN MY BACKYARD (NIMBY)

Oftewel, niet bij mij op de stoep met die rommel! Een kreet van nu, van heel lang geleden en dus eigenlijk een kreet van alle tijden. Of is het lontje tegenwoordig misschien toch wat korter dan vroeger?

We willen allemaal maximaal gebruik maken van de vooruitgang, maar de lasten die daarbij horen accepteren we niet en willen we graag bij een ander op de stoep deponeren.

We willen allemaal onze eigen auto, soms wel vier of meer in een gezin en owee als de buurman zijn bak bij mij voor de deur zet! We willen allemaal de maximale ruimte op de weg, in de file staan is voor de domme en als mijn buurman een vette auto rijdt van de baas, waarom heb ik dan ook niet zo’n bak voor de deur staan ?

Sinds pakweg zo’n jaar of veertig zijn we bezig om Valkenswaard te bevrijden van al dat blik dat onbesnut dag en nacht midden door ons dorp racet. De simplisten onder ons zeggen dan dat we gewoon de weg af moeten sluiten en dat al dat blik dan maar moet zien dat het van A naar B komt, als wij er maar geen last van hebben. Maar ja, wij moeten natuurlijk wel zelf elke dag ongehinderd op onze werkstek kunnen komen en liefst nog heel snel en dus met onze supersnelle vierwieler.

Een jaar of tien geleden hebben we met al onze buren een afspraak gemaakt dat we samen op gaan trekken om te zoeken naar een oplossing voor de verkeersoverlast in Valkenswaard en Waalre, de ‘intentieovereenkomst’ noemden ze dat. De bestuurders hebben daarvoor een handtekening gezet waarbij ze zich (en hun dorp) verbinden om samen te blijven streven naar een optimale oplossing.

Onderzoek na onderzoek komt van de tekentafel en het kost bakken met geld. Duidelijk is inmiddels dat het hele verhaal een hele batterij ambtenaren aan het werk houdt, maar een oplossing is voorlopig nog niet in zicht.

Valkenswaard en de Provincie hebben, als aanloop naar de oplossing gekozen voor de Lage Heideweg, maar Bergeijk en Eersel zien dan de bui al hangen en vergeten even hun eerder gezette handtekening en ze doen dus voorlopig niet mee. ‘Not in my backyard dus’.

Dat hele verhaal van die Lage Heideweg heeft Valkenswaard al z’n slordige halve miljoen euro gekost en we ploeteren maar voort. Maar ja, je moet wat over hebben om je achtertuintje schoon te poetsen. Ik voorspel u echter dat, wat er uiteindelijk ook als oplossing uit gaat komen, er altijd bezwaarmakers over zullen blijven, handtekening of niet. Waarom zouden anderen immers niet net zo veel rechten hebben op een nette achtertuin als wij?

Marijke Staals

2010-09-15T14:55:00.000-07:00

De bidet van Valkenswaard les Bains

De fontein op de Markt wordt vooral gebruikt voor het wassen en reinigen van de uitwendige geslachtsorganen en de anus, en ook voor de huid rondom. De fontein komt echter ook van pas om andere delen van het lichaam te wassen; de stralen zijn bijvoorbeeld erg praktisch voor het wassen van de voeten.

Voor mensen met fysieke beperkingen voor wie het moeilijk is in bad te gaan, of die bang zijn om uit te glijden in de douche, is de Marktfontein een uitstekend hulpmiddel om toch de persoonlijke lichaamshygiëne te onderhouden. De fontein kom dan ook erg van pas voor bewoners van Kempenhof en minder validen en voor mensen met aambeien.

Gebruikers die niet vertrouwd zijn met de fontein, verwarren deze soms met een bidet of drinkfontein. De gebruiker dient naar het toilet gaan voor hij de fontein gebruikt; de fontein dient immers om je te wassen nadien. Over het algemeen wordt men verondersteld boven de fontein te hurken met het gezicht naar de Nicolaaskerk en straalbuis gekeerd. Het kan echter even efficiënt, en voor sommigen aangenamer zijn, om met de rug naar Jo d’n Urste en de muur gekeerd te hurken.

Hoewel het gebruik van de fontein veronderstelt dat men de geslachtsorganen en anus aanraakt met de hand na toiletgebruik, kan dit hygiënischer zijn dan het gebruik van toiletpapier. De meeste mensen die de fontein op de Markt gebruiken, maken overigens van beide methoden gebruik en vegen eerst met toiletpapier vooraleer men zich wast in de fontein.

Bron: Wikipedia

De Redactie

2010-09-14T09:55:00.000-07:00

Man en beer. Wonderlijk

De Redactie

2010-09-08T16:40:00.001-07:00

Hello Hello.
Het reces is weer voorbij.
Hopelijk hebt u een prettige vakantie gehad.
We zijn weer terug en de eerste editie van de Bombardon na de vakantie is weer bomvol.
Kijk, lees en geniet of maak u boos.

Helaas neemt Mossel afscheid van DBBD; lees zijn/haar laatste column, warm aanbevolen.
Mossel, veel dank voor uw prachtige, scherpe, bijdragen en… de deur staat altijd voor u open.

DBBD is op zoek naar schrijvers die een steentje bij willen dragen aan dit blog.
Hebt u iets te vertellen en is schrijven uw beroep of hobby? Laat het ons weten.

Mossel

2010-09-08T15:47:00.001-07:00

klep open

De r is weer in de maand. Dat zegt u hoogstwaarschijnlijk niets, maar voor een mossel is dat de tijd van de grote hand. Tegenwoordig worden mosselen niet meer geplukt of geraapt, ze worden machinaal geoogst, maar in onze overleveringen wordt altijd nog gesproken van de Grote Hand. Gelovigen onder ons ( ja, die zijn echt overal) spreken zelfs over de hand van god. Het naderend einde van onze tijd in en aan de mosselbank, van het wiegen op het tij en het ritmisch openen en sluiten van onze schelpen.
Wanneer de grote hand precies zal komen, weten we niet. Wel dat het elk moment kan gebeuren als de r in de maand is.

De redactie van de Bombardon heeft nooit hoeven schrijven ‘wij wachten op Mossel..’ en dat zou ook mijn eer te na zijn (geweest). Daarom is dit mijn laatste bijdrage.
Om als één uit talloos veel miljoenen je stem te mogen laten horen, is heel wat voor een mossel. Voor je het weet heb je een klep vol brakke blubber. Ik vond het een eer bij de columnisten van de Bombardon te mogen horen.
Een of twee keer kreeg ik een reactie op wat ik schreef. ‘Het is niet onopgemerkt gebleven.’
Over Valkenswaard is niets meer te schrijven. Eén woord: Markt.
Dat woord zegt alles. Alles over de leegte en de onverschillige lelijkheid. Over Valkenswaardse bedriegertjes. Wie werden en worden bedrogen? En door wie? Zijn die treurige, krachteloze straaltjes het symbool van onze bestuurders? Over de kroegen eromheen en hoe van daaruit met het glas in de hand de massale immigratiestroom in de gaten gehouden wordt. (Alsof ook maar iemand zich in die ongastvrije steenwoestijn zou durven wagen.)

klep dicht

Mijn tijd zit erop. Wat u zegt: een kabbelend kort leven slechts, met een roemloos einde. Maar geldt dat niet voor de meesten?
Dank voor uw aandacht. Het ga u allen goed.
Ik sluit mijn klep tot de grote hand. Als ik en mijn soortgenoten daarna, hopelijk rijkelijk en ruimschoots omgeven door wortel, prei, selderij en veel verse kruiden, langzaam verhit worden, gaan onze schelpen nog één keer open. En dan klinkt, onhoorbaar voor uw oren, onze extatische laatste jubelzang.

Ik wens u een smakelijk mosselmaal, met zelfgebakken frietjes liefst en een glas koele witte wijn.

H.Koolveld: Lariecorso

2010-09-08T15:39:00.001-07:00

Ze wipten binnen
Ze wipten buiten
Ze deden het overal
Geen tijd om te flierefluiten

Zo ging het wekenlang
Het interesseerde ze geen ruk
Ze neukten de hele dag door
En verder deden ze geen fuck

Nou ja, en hier moet u zich dan een corsowagen bij voorstellen. De organisatie van het Bloemencorso heeft in zijn overstelpende wijsheid besloten het corso volgend jaar te wijden aan de gedichten van tonprater Andy Marcelissen uit Raamsdonksveer. Door Kluun ooit omgedoopt tot de Dichter des Larielands.

Geïnspireerd door de golven van publiciteit die Gerard van Maasakkers in 2007 genereerde, is er weer een ‘Brabantse grootheid’ uit de hoge hoed getoverd om in 2011 nóg meer kijkers naar Valkenswaard te lokken. Een mooi streven. Een corso is tenslotte net een plantje, het moet groeien. Daar heb ik niks op tegen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd en het is tenslotte maar één zondag in september dat Valkenswaard overspoeld wordt door corsominnende dagjesmensen op Eindhovens Dagblad krukjes.

Maar laten we wel wezen, wie is Andy Marcelissen? Goed, hij is Brabants Kampioen Tonpraten, maar dat is niet zo moeilijk. Tonpraten is het laatste reservaat van de reactionaire humor. Hier mag je nog schoonmoedergrappen maken, kunnen vrouwen geen auto rijden en is het enige recht van de vrouw (haha) het aanrecht. Ja mensen, de lat ligt niet bepaald hoog in het tonpratersmilieu. En als je dan net als Andy Marcelissen, af en toe (niet al te vaak) een geslaagde grap maakt, dan ben je al snel kampioen. Hij is eenoog in het land der blinden. Iemand die in het bezit van al zijn ledematen meedoet de WK-zwemmen voor gehandicapten. Maar is dat reden om een heel bloemcorso te wijden aan Marcelissen’s tamelijk boertige gedachtengoed. Ik heb mijn twijfels.

Niet eens zo heel lang geleden was het nog Bach, nu Marcelissen. Over devaluatie gesproken. Maar, ik zie ook een lichtpuntje. Als de gedichten van Andy goed genoeg zijn, dan opent dat ook een deur voor de schoolkrantpoëzie van Martijn Neggers. Ik zeg dat wordt een dolle boel in 2014.

Cinema Paradiso

2010-09-08T15:34:00.000-07:00

Robbie: Valkenswaardse cult film in 3 delen

Jacob N. Langemens

2010-09-08T13:50:00.000-07:00

Asociaal Mediaal

Ik moet het toegeven: mijn schreden op het pad der social media zijn niet echt tot een succes verworden. Helaas. Het was zoals een gemiddelde kabinetsformatie anno 2010 in de Lage Landen: er was een ferme wil, maar het resultaat bleef uit.

Precies een jaar geleden startte ik mijn Twittercarrière met mijn eerste Twittercolumn. Het zou de eerste Twittercolumn ter wereld blijken en direct ook de laatste mijnerzijds. Want na nog wat korte tweets ben ik een jaar later tot de conclusie gekomen dat ik, met twee volgers en 36 berichten, volkomen heb gefaald op sociaal-mediaal vlak. Het is eerlijk en niet anders dan dat.

Ik heb daarom zojuist mijn laatste bericht geschreven aan mijn volgers: “Jacob stopt hiermee. Leest allen morgen http://debombardon.blogspot.com. Het gaat u!”. Daarna heb ik mijn Twitterprofiel ten grave gedragen. Het zal mijn volgers niet hebben verrast. Het zijn er slechts twee. En het zal ook herkenbaar zijn: één van hen telt in een jaar tijd slechts één tweet, maar overtreft mij wel met maar liefst acht volgers.

Het is niet aan mij besteed. Ik geef het toe. En gezien het aantal slapende Twitter-, Hyves-, Facebook- en MySpace-accounts bevind ik mij in goed gezelschap. Daarom heb ik besloten mijzelf te ontsociaalmedialeren als logisch vervolg op het uiterst bevredigende ontvrienden waarmee ik me al jaren bezighoud. En ik moet u zeggen: het bevalt mij uitstekend. Nooit meer de plicht voelen om de wereld te laten weten dat ik bloemkool met aardappelen en verse worst aan het eten ben. Nooit meer moeten lezen dat een ander heeft gelezen dat iemand heeft gelezen dat iemand heeft geschreven dat je eigenlijk niets kunt vertellen in 140 lettertekens. Nooit meer ‘vind ik leuk’ toevoegen aan een Facebookbericht terwijl ik mijn afgunst amper kan verbergen - ik blijf iedere keer zoeken naar het ‘gun ik je niet’-knopje.

Verschoont blijven van verzoeken van oud-klasgenoten om vrienden te worden terwijl je nooit vrienden bent geweest en iedereen weet dat het niet voor niets is dat je al vijfentwintig jaar geen contact meer hebt gehad ondanks dat je beide in hetzelfde dorp woont. En verschoont blijven van berichten van iemand die zégt dat ie lekker aan het werk gaat, terwijl ie eigenlijk alleen maar iets wil verkopen...

Enfin. Wat blijft is mijn cynische blik op de wereld vanaf deze plek. Zo af en toen. Voor het overige bevalt het mij prima als asociaal mediaal.

Het gaat u!

Eigen-Wijs

2010-09-08T11:44:00.000-07:00

TWEESPRAAK BURGEMEESTERS DE WIJKERSLOOTH EN EDERVEEN

*Goede morgen Anton, Waalre aan deze kant van de lijn, alles onder controle?
*Oh, hallo Henri, mag niet klagen, is wel eens slechter geweest, bij jou ook alles kits?
*Ja, prima kerel. Zeg Anton, wij moeten samen even babbelen, ik voorzie een groot probleem en wij samen kunnen dat oplossen. Kunnen we even vertrouwelijk van gedachten wisselen?
*Ja hoor Henri, laat maar komen, samen zijn we immers sterk.
*Moet je horen Anton, die gasten die op mogelijke alternatieven voor de N69 zitten te broeden, komen straks met een krankzinnig idee, namelijk om de oude spoorbaan als een van de mogelijke opties aan te wijzen.
*Nou Henri, dat lijkt me een heel aardig plekje, of zie ik iets over het hoofd?
*Ja, dat kun je wel zeggen Anton. Weet je wie daar langs die oude spoorbaan wonen? Dat zijn allemaal van die rijke stinkerds en daar wil ik wel goede maatjes mee blijven. Bovendien zou dat betekenen dat al dat blik toch bij jou door het dorp blijft komen en dat was toch niet onze bedoeling. Of heb ik het nou mis?
*Oh neen Henri, je hebt helemaal gelijk, maar dat verhaal van die varianten ligt ongetwijfeld al ergens in een la en probeer dat nog maar eens tegen te houden.
*Luister Anton, natuurlijk heb ik daar al over nagedacht, wat dacht je, ik ben gekke Henkie niet.
*Nou neen, ik weet onderhand wel wat ik voor vlees in de kuip heb met die VVD’ers, dus verrassen kun je me niet, hooguit blij maken, laat maar eens horen.
*Nou, het zit zo. We hebben hier ergens diep in een la nog een plan gevonden om op die oude spoorbaan een fraai fietspad neer te leggen en als we daartoe besluiten, kan die nare variant weer de ijskast in, slim hè. Natuurlijk hebben die rijke stinkerds ook geen trek in zo’n fietspad, maar ja, als ze moeten kiezen, dan kan ik de uitkomst wel voorspellen.
*Luister Henri, heel aardig bedacht, maar ik voorzie toch wel een tweetal kleine probleempjes, namelijk wie gaat dat fietspad betalen, toch zeker niet Zoete Lieve Gerritje en hoe verkoop ik dat extra fietspad aan de raad en de burgers?
*Ook daar heb ik natuurlijk over nagedacht, het kost Valkenswaard hooguit een ton en die kun je toch nog wel ergens vinden. Desnoods verkoop je het oude Raadhuis, die lastige galeriehouder ben je immers al kwijt, dus wat let je? De rest betaalt de SRE en wie heeft nou in de gaten dat het uiteindelijk ook onze burgers zijn die dat betalen? Kom op Anton, een beetje creatief denken jongen. Ja en die toegevoegde waarde, je wilt me toch niet wijs maken dat als die fietsers vanuit Valkenswaard kunnen kiezen tussen dat fraaie fietspad langs de Eindhovenseweg en een nog fraaier fietspad langs de mooiste villawijk van Brabant, ze niet heerlijk door die bossen gaan pedaleren?
*Oké Henri, ouwe jongen, je hebt me helemaal overtuigd, daar moeten we binnenkort een pintje op pakken.
*Nou dat sla ik niet af Anton, uiteindelijk zijn jullie daar kampioen in, tot binnenkort.

2010-09-08T11:35:00.000-07:00

Nieuwe opzet Vogelverschrikkerfestival.

Spuiten en slikken?

2010-09-06T12:41:00.000-07:00

Er is veel over te doen: de nieuwe Markt en de fontein.
Wat vindt u er van?
Dat zouden wij wel eens willen weten
Geef uw reactie hieronder.

Extra

2010-07-27T06:29:00.001-07:00

BIG BANG BIG BOOM

2010-07-16T06:06:00.000-07:00

BIG BANG BIG BOOM - the new wall-painted animation by BLU from blu on Vimeo.

De redactie.

2010-07-14T16:10:00.001-07:00

Vakantie.

De Bombardon gaat met vakantie.
De columnisten en redactie houden het even voor gezien.
In september zijn we hopelijk allemaal weer terug.

Schrijven voor de Bombardon is een eenzame bezigheid, inhoudelijke reacties zijn schaars.
Kommaneukers, frikken, moraalridders en fatsoensrakkers hebben vooralsnog de overhand.
Chapeau dus voor de schrijvers die onvervaard iedere keer weer hun schrijfsels aan de Bombardon toevertrouwen.
En dank.

Tenenkrommende bureaucratie: Kijk naar de mooie docu “De kleine oorlog van boer Kok” (Lezers service)
Grootse gitarist: Kijk en luister naar Narciso Yepes in een iet wat afgezaagd Concierto de Aranjuez (Muziekje van de week)

Tenslotte, geniet van deze dubbeldikke vakantie editie van DBBD en geniet nog meer van uw vakantie.

See You in September

2010-07-14T15:11:00.000-07:00

Brilletje

2010-07-14T15:00:00.000-07:00

Wie enkele weken geleden over de Avenue Jean Jaurès richting Parijs reed, kon getuige zijn van een merkwaardig tafereel. Rechts van de weg stond een geagiteerd groepje mensen rond een auto die schuin de stoep opgereden was. Wie dat oploopje nader beschouwde, zag een nerveus drentelend en verbijsterd paar – jong nog, want pas rond de 60 – naast die auto staan.
Hij even geheel de kluts kwijt en zij stevig bloedend uit wat pas achteraf een minisneetje in de vinger bleek te zijn, maar waarvan de bron op dat moment nog niet kon worden vastgesteld. In de auto duizend kleine stukjes glas, de rechterzijruit verdwenen.
Een paar minuten eerder waren zij verrast door de duopassagier van een naast hen bij het rode stoplicht tot stilstand gekomen scooter. Heel even slechts had deze jongeman, die wij in Nederland allochtoon zouden noemen, maar die in Frankrijk gewoon Fransman is, naar binnen gekeken, waarna ineens de al eerder genoemde duizend stukjes glas door de auto vlogen. Eén flitsende uithaal met een stevige steen was voldoende. Zijn poging om de tas van de partner van uw columnist weg te graaien liep uiteindelijk op niets uit dank zij de onverzettelijkheid van de partner en dank zij het stoplicht dat door op groen te springen de bestuurder van de scooter dwong om het hazenpad te kiezen. Het feit dat het bezit behouden was gebleven deed – getuige het tafereel op de stoep een honderdtal meters verderop - aan de ontreddering van het tweetal niets af. De hulpverlening kwam wonderbaarlijk snel op gang. Een Frans echtpaar, was eerst. Hij belde, nadat hij zich ervan vergewist had dat het met ons wel goed zat, de politie, die al snel arriveerde, maar niet veel actie ondernam. Zij ontfermde zich over mijn echtgenote. Even later nog een politieauto waarvan de inzittenden iets meer notie van ons namen dan de eerst gearriveerde ploeg. De vrouwelijke agente kreeg de opdracht de zittingen van de auto van zoveel mogelijk glas te ontdoen – kennelijk heerst ook in Frankrijk nog steeds de opvatting dat voor opruimen vrouwen toch geschikter zijn dan mannen – terwijl de mannen zich inmiddels bezig gingen houden met een gevonden kindje dat terloops de groep was binnengeschoven. Een keurig in het pak gestoken man liep met een fles water heen en weer om ons te ontdoen van bloedvegen. Pogingen om aan hem te ontkomen waren tot mislukken gedoemd. Intussen hadden ook de sapeurs-pompiers zich met sirene en zwaailicht bij ons aangesloten. Iemand – vermoedelijk de politie – had gemeld dat “madame blessé” was. Dat het hier slechts een gekwetste vinger betrof leken zij meer het slachtoffer dan de beller kwalijk te nemen.
Enkele uren later zaten we - na een bezoek aan een zeer mistroostig politiebureau voor wat papieren formaliteiten, waarbij ons geadviseerd werd om in voorkomende gevallen de scooter omver te rijden en waar ons werd meegedeeld dat hier kennelijk sprake was van een amateur omdat hij had nagelaten met een tweede uithaal mijn vrouw de hersenen in te slaan – nog wat natrillend op het terras van het naast ons appartement gelegen café. Mijn boosheid op de jonge Parijse scooterrijders was nog groot. Heel even was ik me bewust van me de mogelijkheid om mijn gemachtigde zoon te laten weten dat hij niet, zoals hem was opdragen, onze stemmen uit moest brengen op Job Cohen maar toch maar op de PVV. Heel even maar. Toen wist ik weer dat over één kam niet geschoren kan en mag worden en realiseerde me bovendien dat nagenoeg iedereen die ons zo spontaan te hulp geschoten was, in Nederland allochtoon zou heten. Dat één of twee lummels mijn vertrouwen in de mens niet aan het wankelen zullen brengen. Pech was het geweest, niet meer en niet minder.
De start van een verblijf van drie weken in mijn geliefde Parijs had beter gekund, maar het leed was snel geleden en toen wij enkele dagen later van een medewerker van de firma Carrglass aan de avenue Davout de sleutels van onze gerepareerde auto terugkregen, waarbij hij ons begroette met en zeer snel uitgesproken “VanPersieRobbenVan Nistelrooij” was alles vergeten.
De thuiskomst drie weken later is helaas minder snel vergeten. Mijn plezier – thuiskomen heeft ook een plezierige kant - werd al snel vergald toen ik ontdekte dat bijna 20% van de Valkenswaardse kiezers op de PVV gestemd had. Mijn vertrouwen in de mens werd alsnog geschaad.
Ik schaam me voor het dorp waarvan ik – allochtoon in Valkenswaard – zo veel van ben gaan houden.
Valkenswaard, een dorp om bang van te zijn.

Jacob N. Lagemens

2010-07-14T14:52:00.000-07:00

Ongewenst kikkerperspectief

Het was een ongelukkige samenloop der omstandigheden die Jacob N. Lagemens een nacht in een politiecel opleverden. Nog los van de blauwe plekken op armen en benen waarmee hij deze dagen door het leven gaat, toegebracht door overijverige beveiligingsbeambten die mij overmeesterden, vorige week in het Eindhovense winkelgebied. Hoe dan ook: ik ben een nieuwe, traumatische ervaring rijker zonder een illusie armer te worden. Want van dat laatste was geen moment sprake.

Maandengeleden kocht ik een digitaal fotoapparaat bij de Vroom & Dreesman-vestiging in Eindhoven. Sinds het vertrek van deze fijne winkel uit Valkenswaard, is mijn bestedingspatroon weliswaar gedaald, maar is mijn reislust toegenomen. Voor broeken, blouses, t-shirts, elektronica-apparatuur, pannen, -lappen, het ondergoed van de familie Lagemens en niet te vergeten het kopje koffie bij LaPlace, zijn we voortaan aangewezen op een busreis richting Eindhovense vestiging van dit grootwinkelbedrijf. Zo kwam het dus ook dat ik daar maandengeleden een fantastisch en compact digitaal fotografeerwonder kon aanschaffen. Dankzij de mogelijkheid tot het inwisselen van Airmiles, kon ik het 10 megapixel sterke minicameraatje met 400 keer digitale zoom tegen inwisseling van 6.000 Luchtmijlen en 45 euros de mijne noemen. Voorwaar niet slecht voor iemand die nog nooit in zijn leven heeft gevlogen, maar dat terzijde.

Prachtige kiekjes heb ik kunnen maken met het cameraatje. De Lagemensjes met Lagemevrouw in de tuin. Meneer Lagemens bij het ophangen van de oranje vaantjes in en om het huis en in de straat. Oma Lagemens op haar 84-ste verjaardag en natuurlijk het vrolijke feestgedruis van broer Harrie tijdens diens afscheid na 44 jaar op de afdeling Bouwen & Wonen van de gemeente Bergeijk. Prachtige prenten van dito gelegenheden, in bits en bites vastgelegd voor het nageslacht en dienst nageslacht. Welk een genot der modernitijd. Tot het toestel kuren begon te vertonen. Het olijke lensje weigerde zo nu en dan uit zijn schulp te kruipen en het flitsertje besloot alleen op te lichten wanneer hij daar zin toe had. Tot het apparaat alle diensten weigerde.

Zo kwam het dat ik vorige vrijdag wederom de busreis naar Eindhoven aanvaardde om mij aldaar tot de klantenservice van het Vroom & Dreesman-concern te wenden. Vastberaden besteeg ik via de roltrap de etages van het grootwinkelbedrijf, de defecte digitale camera in mijn hand. Echter, door het zomerweer droeg ik mijn zonnebril die niet is voorzien van varifocale glazen. En de eerlijkheid gebiedt mijn te vertellen dat de betreffende bril al zo’n 15 jaar oud is, destijds nog aangeschaft toen de Ogen van Joop Mikkers nog huisden waar zelfs Hans intussen niet meer huist. Met andere woorden: het zicht – en dan met name het onderscheiden van diepte – is niet echt ‘je dat’ met dat zichthulpmiddel. Waarschijnlijk kwam het daardoor dat ik bovenaan de roltrap nét te laat afstapte en tot struikeling kwam. Ik kon mij met veel moeite half aan half staande houden door mij vast te klampen aan de mevrouw die voor mij op de roltrap stond. En kon nét voorkomen dat de fotocamera die uit mijn handen was geschoten, via de mechanische traptreden naar beneden zou stuiteren; in een reflex ving ik het toestel onderhands op en omvatte het stevig met mijn hand om erger te voorkomen. Waarschijnlijk heb ik juist op dat moment op de ontspanknop van het apparaat gedrukt. En, zoals dat altijd gaat met kapotte zaken die men ter reparatie brengt, het ding kwam plots weer tot leven. Het lensje floepte tevoorschijn en de flitser gedroeg zich ineens als een onweersbui na een drukkende dag. En dat allemaal vanuit een ongewild en ongewenst kikkerperspectief...

De mevrouw in kwestie wil nog steeds niet geloven dat het een ongeluk was. Datzelfde geldt voor de beveiligingsmensen van Vroom & Dreesman en de later aangerukte politieambtenaren die mij ter hoofdbureau brachten. Met een proces-verbaal stond ik twaalf uur later weer buiten. Samen met een geknakt zelfbewustzijn, een boze mevrouw Lagemens en een knipseltje uit het Eindhovens Dagblad dat kopte ‘Man fotografeert onder jurk vrouw’. Gelukkig kreeg ik mijn digitale rampencameraatje terug van de sterke hand. Maar ze hadden wel alle foto’s gewist. Dat is misschien maar beter ook, hoewel ik die van Oma Lagemens nog niet had overgeheveld naar mijn Personal Computer. Het fototoestel is overigens als door een wonder genezen. Volgens de diender in kwestie waren de batterijen aan hun einde. Hij gaf mij een paar nieuwe cadeau...

Het gaat u.

Mossels

2010-07-14T14:47:00.000-07:00

Jezelf zijn

 Ben jij eigenlijk altijd jezelf?
 Wat bedoel je?
 Nou, je hoort tegenwoordig altijd iedereen zeggen dat hij ‘gewoon lekker zichzelf’ is en ik vroeg me af….
 Als je dat bedoelt, ik ben wel mezelf ja.
 Altijd?
 Dacht het wel. Meestal toch. Behalve als ik eens helemaal buiten mezelf raak, als ik erg kwaad ben bijvoorbeeld.
En ik heb een keer gedanst. Toen was ik dronken.
Maar waarom vraag je dat? Ben jij niet jezelf dan?
 Dat weet ik eigenlijk niet. Ik denk altijd aan wat anderen van me denken. Over hoe ik eruit zie, over wat ik doe en hoe ik praat.
Of ze me wel aardig vinden. Dat soort dingen. Daarom doe ik altijd enorm mijn best.
 Nou, dat is dan helemaal ‘jij’. Zo ben je. Jij bent dus ook jezelf.
 Maar het kost me zo verdomd veel inspanning, terwijl jij helemaal geen moeite lijkt te doen.
 Nee, dat klopt, ik ben gewoon lekker mezelf. Zou jij ook moeten doen, of moeten zijn.
 Ja maar, had iemand me dat niet eerder kunnen vertellen, dat je je niet zo hoeft uit te sloven? Ik bedoel, al die jaren, mijn hele leven eigenlijk….
Of vind je dat raar? Vind je dat een stomme vraag?
Zal ik een pilsje voor je halen? Iets erbij misschien? Nee, blijf lekker zitten.
Zo terug.

EIGEN-WIJS

2010-07-14T14:22:00.000-07:00

LOAT DE KLANTEN ZELLUF DOEN WA ZE ZELLUF KENNE DOEN!

Met deze kreet probeerde Peter van Steensel van ‘Valkenswaard Lokaal’ aan te geven waar de komende jaren bezuinigd kan worden. Ander fracties gebruikten andere woorden, maar het was wel een toon die breed neergezet werd. “Geef de hondenclub een grasmaaier zodat de gemeente het gras niet meer hoeft te maaien”. Met andere woorden, laat de verenigingen hun eigen tuintje bijhouden zodat de Ergonmannen niet meer wekelijks langs hoeven te komen. Natuurlijk valt op die manier te bezuinigen, maar zet het ook echt zoden aan de dijk? Die Ergonman zoeft één keer per week (en dan natuurlijk alleen maar in de zomermaanden) met zijn machientje in een half uurtje over dat veldje en dus praat je over pak weg een paar duizend euro per jaar.

Neen, om bezuinigingen van vier miljoen binnen te halen zul je met andere maatregelen moeten komen. Maar ja, na die sportvelden kun je natuurlijk steeds een stapje verder gaan. De straat vegen kunnen we natuurlijk ook best zelf doen (dat hadden we afgelopen dinsdag in Amsterdam mooi uit kunnen proberen), het huisvuil wekelijks ophalen is ook grote onzin, we kunnen best zelf iedere week met die kliko ergens naar een centraal punt kuieren dat doen we immers met het plastic ook. En als die straatlantaarn geen licht meer geeft, even de ladder pakken en je fikst het zelf. Misschien moeten we zelfs weer terug naar de tijd van Peerke Bierings, onze lantaarnaansteker. Gewoon ’s avonds, tussen de soep en de aardappelen, even de lantaarn aansteken. Als we dan toch bezig zijn kunnen we, samen met de buren, ook wel dat plantsoentje om de hoek wekelijks een beurt geven. En wat dacht u van die losliggende stoeptegel? Nu een van de grootste ergernissen! Je maakt je kwaad, klimt in de telefoon om iemand van gemeentewerken aan de gang te krijgen en na een week bel je nog een keer en nog een keer en nog een keer. Straks mogen we dat gewoon zelf oplossen, het kost de gemeente geen euro en als bijkomend voordeel besparen we ook nog eens een hele hoop ergernis.

Het college mag nu, samen met de ambtenaren, de gedane suggesties gaan vertalen in een begroting voor 2011 en een meerjarenraming voor de daaropvolgende drie jaren. Dat wordt nog heel wat buikpijn lijden en het kan niet anders als dat er binnen het gemeentehuis nog menige worsteling gaat plaats vinden. En dan maar hopen dat de ‘Raad’ zich straks in de uitkomst kan vinden.

Hoe dan ook, ik adviseer u om net te doen of u niets gelezen, gehoord of gezien heeft wat ook maar iets met bezuinigingen heeft te maken en te genieten van uw welverdiende vakantie. Neem een frisse duik, een heerlijke pint en laat u verwennen door een Franse, Spaanse of Italiaanse chef-kok en geniet onbeschoft met volle teugen.

Zonder woorden!

2010-07-07T14:12:00.000-07:00

Mossels

2010-07-07T13:40:00.000-07:00

Overspel

Ga jij wel eens vreemd?
Wat is dat voor een vraag? Zoiets vraag je toch niet.
Je hoeft niet kwaad te worden. Voel je je soms aangesproken?
Nee, helemaal niet, maar zulke vragen ben ik gewoon niet gewend.
Maar doe je het nu wel of niet, vreemdgaan?
Hangt ervan af wat je daaronder verstaat.
En in wat voor relatie je zit, met wat voor afspraken. En de omstandigheden, dat ook.
Waar je bent, met wie, of je lekker in je vel zit, of in een dip, of je gedronken hebt, dat soort zaken. Dat kan allemaal een rol spelen.
Verzachtende omstandigheden?
Nee, helemaal niet. Hoe kom je erbij? Wat suggereer je? Wie heb jij gesproken?
Niks, niemand, ik vroeg het me gewoon af.
En jij zelf dan? Ga jij wel eens vreemd?
Nou, eerlijk gezegd, als ik een krat bier koop van een ander merk dan het mijne, omdat het goedkoper is, dan heb ik wel eens dat gevoel.
Of als ik op vakantie een krant koop die ik thuis nooit zou lezen.
Is dat alles?
Me dunkt. Alsof dat niks is.
Maar toen ik laatst in een oranje outfit met e
en pilsje in mijn hand in een kroeg stond te juichen bij een voetbalwedstrijd, toen wist ik het heel zeker: overspel! Ik ging vreemd!

Poldercup

2010-07-07T13:31:00.000-07:00

EIGEN-WIJS

2010-07-07T13:01:00.000-07:00

BEZUINIGINGEN, NOU NEEN LIEVER NIET!

Alle gemeenten moeten de broekriem aanhalen. Volgens de geleerden leven we in een recessie en kan het niet anders als dat we fors gaan bezuinigen. ‘We’ moeten dus bezuinigen! Maar wie zijn ‘we’? Als ik, na een rondje fietsen, een plekje zoek op een van de vele terrassen op de Markt, moet ik in de rij gaan staan want het zit er steeds weer barstensvol. Ogenschijnlijk is er dus niets aan de hand. Met heel velen van ons gaat het kennelijk bijzonder goed, maar de mensen met wie het echt niet zo best gaat, laten dat over het algemeen niet zien en lijden in stilte.

In Waalre hebben alle inwoners een brief van de burgemeester ontvangen waarbij hij alvast waarschuwt voor slecht weer dat op komst is. In Valkenswaard gonst het ook al een tijdje rond. De Raad heeft van het college een dik boek ontvangen van maar liefst 99 pagina’s waarbij de ambtenaren de mogelijkheden hebben opgesomd op welke terreinen de Raad kan bezuinigen en wat de eventuele consequenties van die maatregelen zijn. Hoeven ze dus alleen maar te kiezen! Maar ja, daar zeg je me zo wat!

Laten we eerlijk zijn, bezuinigen is gewoon niet leuk. Het is veel leuker om zo hier een daar een paar ton tegenaan te gooien om de burger goedgemutst te stemmen. Maar we zullen er niet aan kunnen ontkomen. Standaard bij iedere Raad is dan de kreet: “begin maar eens te bezuinigen op de ambtenaren, dat kan best een tandje minder!” Toch gaat er anderzijds geen raadsvergadering voorbij of diezelfde Raad roept dat dit of dat zo nodig moet gebeuren en daar heb je nou eenmaal handjes voor nodig. Opvallend hierbij is dat het college altijd zegt: “Oké, gaan we doen”, terwijl ze verduiveld goed weten dat daar eigenlijk de menskracht voor ontbreekt. Maar ja, dan zijn ze weer even van het gezeur af en er is toch niemand die vervolgens nog eens controleert of die toezegging ook echt is nagekomen. Zou hier geen taak voor de burgemeester liggen om de Raad er eens op te wijzen dat het onlogisch is om enerzijds te roepen dat er minder ambtenaren moeten komen en anderzijds wel steeds weer om nieuwe acties te vragen? Op een gegeven moment is de rek er uit en zal de Raad dus echte keuzes moeten maken. Minder ambtenaren oké, maar dan ook aangeven wat je als gemeente niet meer wilt doen.

Standaard is de zogenaamde ‘kaasschaafmethode’. Dat wil zeggen dat je bijvoorbeeld alle subsidies met 10 % vermindert. Dat is dus geen keuze maken, dat is het schip een beetje in het midden laten. De Raad maakt pas echte keuzes als ze er voor kiest bepaalde zaken gewoon helemaal niet meer te doen.

De Raad kan natuurlijk ook iets aan de inkomstenkant gaan doen, door bijvoorbeeld enkele jaren de Onroerend Zaakbelastingen extra te verhogen. De vraag is alleen wat diezelfde Raad vervolgens doet als het straks mogelijk weer wat beter gaat. Halen zie die extra verhoging van de OZB er dan weer af? Ik denk het niet, althans als dat al zou gebeuren, zou dat een noviteit zijn! Ook de hondenbelasting schijnt weer in beeld te komen. Als we dan toch op die toer gaan, waarom dan ook geen paarden- katten- en vogeltjesbelasting? En om de creativiteit nog wat verder op te voeren: wat dacht u eigenlijk van een kroegtijgerbelasting? Met 60 euro per ‘tijger’ kan een dergelijke heffing de gemeentekas heel aardig spekken!

Hoe dan ook, de Raad zal keuzes moeten maken en dat vinden ze niet leuk. Een sterke Raad neemt echter haar verantwoordelijkheid en zal haar keuzes aan de burger durven en ook kunnen verantwoorden. Ik ben benieuwd, u ook?

Bij leven en welzijn kan ik u volgende week mogelijk iets vertellen over de keuzes van de Raad. Of u daar dan blij mee bent zo vlak voor uw vakantie? Laten we er maar het beste van hopen!

De redactie

2010-06-30T12:49:00.000-07:00

Allerhande.

"U bent een van de drie waanzinnige kandidaten"
Onze Kroonprins tijdens de uitreiking van de Koning Willem l prijs!

Even voorstellen: Eigen-wijs!
Nieuwe columnist op DBBD.
Stokpaardje:(dorps)politiek.

Zomerreces:
14 juli verschijnt voorlopig de laatste Bombardon.
In september zijn we weer in volle glorie terug.

Holland vs Brazil 1974 2-0!

2010-06-30T12:39:00.000-07:00